کد خبر: 3508346
تاریخ انتشار: ۳۱ خرداد ۱۳۹۵ - ۰۸:۱۰
گروه اندیشه: من خدایی را می‎پرستم که محبوب است ولی خود محبوب ندارد، طبیب است ولی خود نیاز به طبیب ندارد، رفیق است ولی خود نیاز به رفیق ندارد، فریادرس است ولی خود فریادرسی ندارد، رحم کننده است ولی رحم کننده بر او نیست، صاحب همه چیز است ولی کسی صاحب او نیست.
من خدایی را می‎پرستم که یادش فراموش نشود، نورش خاموش نگردد، نعمت‌هایش حساب نشود، پادشاهیش زایل نگردد، کمالش درک نگردد، حکمش برنگردد، صفاتش عوض نشود. خدایی که غیب  را فقط او می‎داند، بلا را فقط او برطرف می‏‌کند مخلوقات را فقط او خلق می‎کند، گناه را فقط او می‎آمرزد، دل‌ها را فقط او عوض می‎کند، مخلوقات را فقط او خلق می‎کند، گناه را فقط او می‎آمرزد، دل‌ها را فقط او عوض می‎کند، باران را فقط او نازل می‎کند، مردگان را فقط او زنده می‎کند.
من خدایی را می‎پرستم که شنیدن چیزی او را از شنیدن چیز دیگر مشغول نمی‎کند، انجام کاری او را انجام کار دیگر مشغول نمی‌کند، سخنی او را از سخن دیگر سرگرم نکند، چیزی مانع چیز دیگر نمی‌شود، اصرار اصرارکنندگان او را به ستوه درنمی‎آورد، ذره‌ای در عالم هستی از او پنهان نیست.
من خدایی را می‌‏پرستم که بُردبار است و شتاب نمی‎کند.بخشنده‌ای است که بخل نمی‎ورزد، راستگویی است که خلاف وعده نمی‎نماید، نعمت دهنده‌ای است که خسته نمی‎شود.بی‎نیازی است که نیازمند نمی‎گردد.بزرگی است که کوچک نمی‎شود، نگهبانی است که غافل نمی‌گردد.
من خدایی را می‎پرستم که محبوب است ولی خود محبوب ندارد، طبیب است ولی خود نیاز به طبیب ندارد، رفیق است ولی خود نیاز به رفیق ندارد، فریادرس است ولی خود فریادرسی ندارد، رحم کننده است ولی رحم کننده بر او نیست، صاحب همه چیز است ولی کسی صاحب او نیست.
من خدایی را می‌‏پرستم که امید من در گرفتاری و همدم من در هنگام وحشت و رفیق من در هنگام تنهایی و دادرس من در هنگام سختی و راهنمای من در هنگام حیرت و سرگردانی و پناه‌گاهم در هنگام بیچارگی است. خدایی که به هیچ کس ظلم نمی‎کند و من فقط از عدالتش می‌‏ترسم و از او می‎خواهم که با عدالتش با من برخورد نکند بلکه با رحمتش مرا بسنجد.
من خدایی را می‌‏پرستم که رحمتش قبل از عذابش است.خدایی که تمام موجودات آسمان‌ها و زمین تسبیح‌ تکوینی او گویند.خدایی که از هر نزدیکی نزدیک‌تر، از هر بینایی بیناتر، از هر آگاهی آگاه‌تر، از هر شریفی شریفتر، از هر بالایی بالاتر، از هر قدرت‌مندی قدرتمندتر، از هر ثروتمندی ثروتمندتر، از هر بخشنده‌ای بخشنده‌تر و از هر مهربانی مهربان‌تر است.
من خدایی را می‏‌پرستم که می‎بیند ولی دیده نمی‎شود، می‎آفریند ولی خود آفریده نشده است، هدایت می‎کند ولی کسی او را هدایت نمی‎نماید، زنده می‎کند ولی کسی او را زنده نکرده است، محاکمه می‎کند ولی کسی او را نمی‌تواند محاکمه کند، روزی می‏‌دهد ولی کسی به او روزی نمی‎دهد، پناه می‎دهد ولی کسی به او نمی‎تواند پناه بدهد.
من خدایی را می‎پرستم که ظالمین، مفسدین، اسراف‌کنندگان، مستکبرین، فخرکنندگان و خودخواهان، خیانت‌کاران، دنیاطلب‌ها و کافران را دوست ندارد.خدایی که کسانی را که با صدای بلند حرف می‎زنند دوست ندارد.خدایی که توبه کنندگان و پاکدامنان و باتقوایان، صابرین، توکل‌کنندگان، حکم کنندگان به عدالت را دوست دارد.
من خدایی را می‎پرستم که هرچه‌قدر انسان گناه کند اگر توبه کند و بگوید «من غلط کردم» خداوند سبحان او را می‎بخشد.خدایی که عیب‌های انسان را می‎پوشاند و دعای انسان‌های ضعیف را اجابت و حاجت جاجتمندان را روا می‌کند.خدایی که همه چیز را می‎بیند و هیچ چیزی بر او مخفی نیست، خدایی که بر هر چیزی قادر است.
من خدایی را می‏‌پرستم که آتش را برای ابراهیم سرد کرد، دریا را برای موسی شکافت، مستضعفین بنی‌‎اسرائیل را از دست فرعونیان مستکبر نجات داد.خدایی که در دست‌های عیسی(ع) شفا قرار داد و بیماران را به دست او شفا داد.خدایی که 4400 معجزه برای حضرت محمد(ص) قرار داد.خدایی که همه نمایندگان و پیامبرانش را از بین انسان‌های پاکدامن و امین و شجاع و سخاوتمند و راستگو انتخاب کرد و خدایی که هیچ کدام از نمایندگانش دارای عیب در جسم و روح نبودند.خدایی که خودش زیباست و زیبایی را هم دوست دارد.

یادداشت: حجت‌الاسلام محمدتقی صرفی‌پور از کارشناسان مذهبی
نام:
ایمیل:
* نظر:
* کد امنیتی: