ضرورت توجه به دوستيابی در دين اسلام
دين اسلام همواره بر مقولهی دوستيابی و انتخاب دوستان مناسب تأكيد میكند و اين مورد از احاديث متعدد ائمه نيز كاملا" روشن است؛ اسلام همواره دوستان را نوعی معرف برای شخصيت انسان دانسته است.
امام صادق (ع) در اينباره میفرمايد: «زنهار از همنشين بد كه تو با همنشينان خود شناخته میشوی.
خداوند همواره بر داشتن دوستانی با تقوا و شجاع تاكيد میكند و در همين راستا ائمه دوستان ما را به چند گروه تقسيم كردهاند: دوستان دانا كه وجود آنان برای ما مايهی خير و بركت است، دوستان نادان كه وجودشان همچون وجود دشمنان است، دوستان بخيل كه در موقع نياز ما را تنها میگذارند، دوستان دروغگو كه چهرهای نادرست از ما را ترسيم میكنند.»
حضرت علی (ع) میفرمايند: «بر هر انسان مؤمنی واجب است بعد از يافتن دوستان با ايمان آنان را آزمايش نمايد تا به آنان اعتماد كند.»
در همين راستا ائمهی معصوم راههای مختلفی برای آزمايش دوستان معرفی كردهاند كه يكی از آنان آزمايش دوستان در مورد نماز است و ديگری آزمايش در هنگام سختی و تنگدستی است.
بدون شك نقش دوستان در زندگی انسان غيرقابل انكار است و به گفتهی شاعر:
تو اول بگو با كيان زيستی
تا كه من خود بگويم كه تو كيستی
ائمهی معصوم نيز همواره ما را از انتخاب دوستان ناباب و دوستانی كه شهرت به بدی دارند منع كردهاند. امام صادق (ع) فرمودهاند: «اگر شخصی دوست نابابی برای خود برگزيند خود را مورد اتهام قرار میدهد.»
دين اسلام همواره بر حفظ دوستی و افزايش روابط دوستانه تأكيد كرده است و به همين دليل پيامبر اعظم (ص) فرمودهاند: «بر دو برادر مسلمان واجب است كه چون به هم برسند سلام كنند و دست بدهند و روی يكديگر را ببوسند و اگر اين كار را برای رضای خداوند متعال انجام دهند گناهان آنان آمرزيده خواهد شد.»
ائمهی معصوم ويژگیهای يك دوست خوب را اينگونه میدانند: «ظاهر و باطنش يكی باشد، با تقوا باشد، خيرخواه باشد، رازدار باشد، با ادب و خوش اخلاق باشد و امانت دار و خوش عهد باشد.
در سنين جوانی و نوجوانی كه گروه دوستان و همسالان نقش عمدهای در زندگی ايفا میكنند، بايد از فرمايشات ائمه برای انتخاب دوست بهره ببريم.»
امام علی (ع) در مورد هدايت دوستان فرمودهاند: «اگر ببينيد كه دوستان شما از راه دين خارج شدهاند بر شماست كه آنان را هدايت كنيد و اگر میترسيد كه گمراه شويد از آنان دوری كنيد.
همچنين از ائمهی معصوم نقل شده است كه هنگام انتخاب دوستان به شهرت و آوازهی آنان توجه كنيم.»
خداوند همواره بر داشتن دوستانی با تقوا و شجاع تاكيد میكند و در همين راستا ائمه دوستان ما را به چند گروه تقسيم كردهاند: دوستان دانا كه وجود آنان برای ما مايهی خير و بركت است، دوستان نادان كه وجودشان همچون وجود دشمنان است، دوستان بخيل كه در موقع نياز ما را تنها میگذارند، دوستان دروغگو كه چهرهای نادرست از ما را ترسيم میكنند.»
حضرت علی (ع) میفرمايند: «بر هر انسان مؤمنی واجب است بعد از يافتن دوستان با ايمان آنان را آزمايش نمايد تا به آنان اعتماد كند.»
در همين راستا ائمهی معصوم راههای مختلفی برای آزمايش دوستان معرفی كردهاند كه يكی از آنان آزمايش دوستان در مورد نماز است و ديگری آزمايش در هنگام سختی و تنگدستی است.
بدون شك نقش دوستان در زندگی انسان غيرقابل انكار است و به گفتهی شاعر:
تو اول بگو با كيان زيستی
تا كه من خود بگويم كه تو كيستی
ائمهی معصوم نيز همواره ما را از انتخاب دوستان ناباب و دوستانی كه شهرت به بدی دارند منع كردهاند. امام صادق (ع) فرمودهاند: «اگر شخصی دوست نابابی برای خود برگزيند خود را مورد اتهام قرار میدهد.»
دين اسلام همواره بر حفظ دوستی و افزايش روابط دوستانه تأكيد كرده است و به همين دليل پيامبر اعظم (ص) فرمودهاند: «بر دو برادر مسلمان واجب است كه چون به هم برسند سلام كنند و دست بدهند و روی يكديگر را ببوسند و اگر اين كار را برای رضای خداوند متعال انجام دهند گناهان آنان آمرزيده خواهد شد.»
ائمهی معصوم ويژگیهای يك دوست خوب را اينگونه میدانند: «ظاهر و باطنش يكی باشد، با تقوا باشد، خيرخواه باشد، رازدار باشد، با ادب و خوش اخلاق باشد و امانت دار و خوش عهد باشد.
در سنين جوانی و نوجوانی كه گروه دوستان و همسالان نقش عمدهای در زندگی ايفا میكنند، بايد از فرمايشات ائمه برای انتخاب دوست بهره ببريم.»
امام علی (ع) در مورد هدايت دوستان فرمودهاند: «اگر ببينيد كه دوستان شما از راه دين خارج شدهاند بر شماست كه آنان را هدايت كنيد و اگر میترسيد كه گمراه شويد از آنان دوری كنيد.
همچنين از ائمهی معصوم نقل شده است كه هنگام انتخاب دوستان به شهرت و آوازهی آنان توجه كنيم.»
