مؤلف تفسیر مشکاة با اشاره به فراز «اَللّهُمَّ احَمِلني عَلى عَفوِكَ و لا تَحمِلْني عَلى عَدِلكَ» در نهجالبلاغه گفت: این عبارات نورانی نشاندهنده ضرورت پناهبردن مطلق انسان به رحمت و غفران الهی است، زیرا حقیقت آن است که مواجهه با عدل الهی برای یک بنده سراپا تقصیر، سرانجامی جز درماندگی ندارد.