هر جامعهای برای بقا نیاز به تفکیک کارکردی نظامها و تقسیم وظایف دارد. نظام اقتصادی باید تولید کند، نظام آموزشی باید دانش بپروراند و نظام سیاسی باید تصمیمگیری کلان را بر عهده گیرد. هنگامی که تمامی نظامها سیاسی میشوند و عاملانش بخش عمدهای از سرمایه ذهنی و زمانی خود را به جانبداری، پیشبینی نتایج، درگیری جناحها و تحلیل حاشیههای جنگ و گفتوگوهای غیرتخصصی اختصاص میدهند، درواقع مشارکت و بینش را افزایش ندادهایم بلکه کنشگر کارآمد را نیز نابود کردهایم.