به قلم سیدامیر یکهسادات؛ مسئول روابط عمومی رادیو ایران:
سالها پنجشنبهها، صدای آشنای حجتالاسلام محسن قرائتی از تلویزیون به خانههای مردم میرسید؛ روحانیای خوشبیان، مردمدار و اهل مطالعه که توانست مفاهیم قرآنی را از زبان پیچیده و رسمی بیرون بیاورد و با زبانی ساده و گاه شیرین، به متن زندگی مردم ببرد. «درسهایی از قرآن» فقط یک برنامه تلویزیونی نبود؛ یک تجربه موفق در ارتباط مؤثر با مخاطب بود.
قرائتی بلد بود با مردم حرف بزند، نه اینکه صرفاً برای مردم سخنرانی کند. اما امروز یک سؤال جدی وجود دارد: برای بعد از قرائتی چه کردهایم؟ با افزایش محدودیتهای جسمانی و کاهش امکان حضور او در محافل و برنامهها، طبیعی است که خلأ یک چهره اثرگذار بیشتر احساس شود. اما چرا در این سالها نتوانستهایم دهها طلبه جوان باسواد، خوشفکر، خوشبیان و مردمدار تربیت کنیم که بتوانند ادامهدهنده این مسیر باشند؟
واقعیت این است که امروز برای ترویج قرآن، تنها سواد قرآنی و حوزوی کافی نیست؛ سواد رسانهای هم لازم است. نسل امروز با تلویزیون تنها زندگی نمیکند. با اینستاگرام، ویدئوهای کوتاه، پادکست، شبکههای اجتماعی و هوش مصنوعی بزرگ شده است. اگر قرار است مفاهیم قرآن به زندگی این نسل راه پیدا کند، باید کسانی را تربیت کنیم که هم قرآن را عمیق بشناسند و هم زبان رسانه و مخاطب امروز را.
قرار نیست «قرائتی دوم» بسازیم؛ قرار است نسل بعدیِ قرائتیها را تربیت کنیم. این مسئولیت فقط متوجه صداوسیما نیست؛ حوزههای علمیه و نهادهای فرهنگی و تبلیغی نیز باید پاسخ دهند که برای جانشینپروری چه کردهاند. محسن قرائتی یک سرمایه فرهنگی است؛ اما سرمایه واقعی زمانی شکل میگیرد که یک نفر به یک جریان و یک جریان به یک نسل تبدیل شود. قرائتی کار خودش را کرد؛ حالا نوبت ماست که نگذاریم بعد از او، جای خالیاش فقط با تکرار برنامههای قدیمی پر شود.
انتهای پیام