استاد مُبدع؛ شعری در وصف زنده‌یاد «غلامعباس سرشور خراسانی»

آن یار خراسانی، گر زاده گرگان بود
در مشهدِ جان خادم بر شاه خراسان بود

در نام «غلامعباس»، در شهره «خراسانی»
وز کوچه «سرشور» و شوریده قرآن بود

آن یار دبستانی، زان شد مه این مجلس 
که عمری پی قرآن شد وز خاک دبستان بود

در مدرسه و تدریس، او اهل تفکر بود
هنگام بیان درس، هنگامه دوران بود.

او اهل «اشارت» بود در حرف و عمل؛ آری
«تدریس کتاب الله» زیبنده ایشان بود

آن روز که در مشهد چون مشق «اشارت» داشت
سرمشق اشاراتش، سرلوحه چشمان بود

زان هوش و تلاش و درس، بر صدر فحول آمد
وی «مبدع روخوانی» در پهنه ایران بود

اخلاص و تلاش، او را بر قله عزت برد
آن نادره محجوب، منظومه دوران بود

چون اهل تدبر بود، در عترت و در قرآن
او عاشق این هر دو، بل «صاحب عرفان» بود

او اهل ولایت بود، بر راه امامت بود
در عمر شریفش او، در مسلک «سلمان» بود

در گفته حقیقت گو، در وقت عمل، حق جو
او اسوه انسان بود، دُردانه یاران بود

او گر چه برفت از دست، اما نرود رسمش
ما را بود این باور، «کین هجر نه پایان بود»

او رفت و روانش شاد، مائیم و غم استاد
هرگز نرود از یاد، آن را که چو جانان بود

ز آنجا که نمی میرد هر دل که بود عاشق
او را به یقین پاداش آن روضه رضوان بود

چهارم مهرماه ۱۴۰۵