کد خبر: ۱۶۳۶۹۹۹
تاریخ: ۲۲ اسفند ۱۳۸۶ - ۱۲:۰۸
آشنايی با بقعه متبركه امامزاده «عبدالله (ع)» هنديجان
گروه فرهنگی و اجتماعی: بقعه متبركه امامزاده «عبدالله (ع)»، يكی از بقاع متبركه استان خوزستان است كه در شهرستان هنديجان واقع شده است.
به گزارش خبرگزاری قرآنی ايران (ايكنا) شعبه خوزستان، در عصر عباسيان دنيای اسلام به دوازده ايالت تقسيم شده كه يكی از آنها حجاز بود و عباسيان برای كنترل نواحی و تحتنظر داشتن علويان، عملاً افرادی از خاندان خود را به عنوان والی به اين مناطق میگمارند و شدت خفقان و ظلم و جور به حدی بود كه دسترسی شيعيان به امامان خود، عملاً ميسر نبود و امامزادگان، همچنان به مقاومت و ايستادگی خود در مقابل ظلم ادامه داده و چهره سياه ظلم را بر ملا میكردند تا سرانجام منجر به شهادت آنها میشد و يا بعضی را به زندان میانداختند.
مأمون برای فروكش كردن اين مقام، پس از مشورت با مشاوران خود، تصميم گرفت كه امام رضا (ع) را برای خلافت عهدی به خراسان دعوت كند و در سال 200 هجری، امام رضا (ع) به سوی خراسان حركت كرد و پس از مدتی، كاروانهای متعدد از سادات هاشمی و محبان اهلبيت، همراه فرزندان خود به شوق زيارت امام از بصره وارد بلاد (عج) شدند و از آن طريق بهسوی اماميه (هنديجان فعلی) حركت كردند و وجه تسميه اماميه بهخاطر اين است كه اين منطقه، اكثراً شيعه دوازده امامی بودند و با راهنمايی تعدادی از افراد منطقه از كنار دريا حركت تا از طريق فارس، خود را به محل اقامت امام رضا (ع) كه خراسان باشد، برسانند.
در مسير حركت كاروان، يكی از واليان عباسی در استان فارس، لشكری عظيم برای جلوگيری از ورود آن بزرگوار به منطقه فرستاد، پس از درگيری شديد به علت قليل بودن نيروهای رزمی علويان و امامزادگان، اكثراً شهيد يا زخمی و يا متواری شدند.
منطقه ماهشهر و هنديجان در استان خوزستان يكی از مناطق مهم تاريخی و مذهبی بهشمار میرود كه به اعتبار اين بزرگواران، ارزش خاصی پيدا كرده است.
بقعه متبركه امامزاده «عبدالله (ع)» در 45 كيلومتری جنوب هنديجان و 15 كيلومتری شمال بندر ديلم، كنار دريا، جنب آثار باستانی شهر تاريخی «مهروبان» قرار دارد و اين شهر، روزگاری از بنادر مهم جنوب بهشمار میرفته است.
در سال 443 هجری قمری، حكيم «ناصر خسرو» از آنجا ديدن كرده و اوصاف فراوانی را از مردم آن شهر در كتاب خود نقل میكند و بقعه مطهر امامزاده «عبدالله (ع)» در جنوب اين شهر قديمی با فاصله حداكثر 200 متر از كنار دريا قرار گرفته است كه هنگام مد دريا از دو محور، آب آن را فرا میگيرد.
روايت شده است، روزی «عبدالله»، بر مردی از «بنیاميه» وارد شد و آن مرد اموی، قصد كشتن او را كرد و «عبدالله» گفت مرا مكش تا برای تو نزد خدا شفاعت كنم و اموی گفت ترا اين مقام و مرتبه نيست و او را بهوسيله زهر شهيد كرد و اكنون در بين مردم منطقه، سينه به سينه نقل شده است كه محل فعلی قبر مطهر، منزل «عبدالرحمن ابن عون دمشقی» يعنی؛ همان مرد اموی است كه هنگام حفاری اطراف بقعه برای توسعه و بازسازی، آثار و بقايای منزل و ستونهای آن به خوبی مشهود بود.
در كتاب «بقيه الحائر فی احوال اولاد محمد باقر (ع)» به نقل از كشف الانساب، آن بزرگوار دارای پنج فرزند پسر به نامهای «محمد»، «محمود»، «حمزه»، «اسماعيل» و «اسود» و دو دختر به نام «فاطمه» و «امالحسن» بوده است.
در اطراف صحن و بارگاه حضرت امامزاده «عبدالله (ع)» دو بقعه متبركه ديگر، يكی به نام شاهزاده «محمود» و ديگری شاهزاده «قاسم» وجود دارد كه مورد توجه مردم و دارای كرامات بسياری هستند و امامزاده «عبدالله (ع)»، دارای كرامات عديده و مورد توجه خاص و عام است كه زائران بسياری از راههای دور و نزديك به زيارت مرقد مطهرش مشرف میشوند و از آنجا تبرك میجويند.
مأمون برای فروكش كردن اين مقام، پس از مشورت با مشاوران خود، تصميم گرفت كه امام رضا (ع) را برای خلافت عهدی به خراسان دعوت كند و در سال 200 هجری، امام رضا (ع) به سوی خراسان حركت كرد و پس از مدتی، كاروانهای متعدد از سادات هاشمی و محبان اهلبيت، همراه فرزندان خود به شوق زيارت امام از بصره وارد بلاد (عج) شدند و از آن طريق بهسوی اماميه (هنديجان فعلی) حركت كردند و وجه تسميه اماميه بهخاطر اين است كه اين منطقه، اكثراً شيعه دوازده امامی بودند و با راهنمايی تعدادی از افراد منطقه از كنار دريا حركت تا از طريق فارس، خود را به محل اقامت امام رضا (ع) كه خراسان باشد، برسانند.
در مسير حركت كاروان، يكی از واليان عباسی در استان فارس، لشكری عظيم برای جلوگيری از ورود آن بزرگوار به منطقه فرستاد، پس از درگيری شديد به علت قليل بودن نيروهای رزمی علويان و امامزادگان، اكثراً شهيد يا زخمی و يا متواری شدند.
منطقه ماهشهر و هنديجان در استان خوزستان يكی از مناطق مهم تاريخی و مذهبی بهشمار میرود كه به اعتبار اين بزرگواران، ارزش خاصی پيدا كرده است.
بقعه متبركه امامزاده «عبدالله (ع)» در 45 كيلومتری جنوب هنديجان و 15 كيلومتری شمال بندر ديلم، كنار دريا، جنب آثار باستانی شهر تاريخی «مهروبان» قرار دارد و اين شهر، روزگاری از بنادر مهم جنوب بهشمار میرفته است.
در سال 443 هجری قمری، حكيم «ناصر خسرو» از آنجا ديدن كرده و اوصاف فراوانی را از مردم آن شهر در كتاب خود نقل میكند و بقعه مطهر امامزاده «عبدالله (ع)» در جنوب اين شهر قديمی با فاصله حداكثر 200 متر از كنار دريا قرار گرفته است كه هنگام مد دريا از دو محور، آب آن را فرا میگيرد.
روايت شده است، روزی «عبدالله»، بر مردی از «بنیاميه» وارد شد و آن مرد اموی، قصد كشتن او را كرد و «عبدالله» گفت مرا مكش تا برای تو نزد خدا شفاعت كنم و اموی گفت ترا اين مقام و مرتبه نيست و او را بهوسيله زهر شهيد كرد و اكنون در بين مردم منطقه، سينه به سينه نقل شده است كه محل فعلی قبر مطهر، منزل «عبدالرحمن ابن عون دمشقی» يعنی؛ همان مرد اموی است كه هنگام حفاری اطراف بقعه برای توسعه و بازسازی، آثار و بقايای منزل و ستونهای آن به خوبی مشهود بود.
در كتاب «بقيه الحائر فی احوال اولاد محمد باقر (ع)» به نقل از كشف الانساب، آن بزرگوار دارای پنج فرزند پسر به نامهای «محمد»، «محمود»، «حمزه»، «اسماعيل» و «اسود» و دو دختر به نام «فاطمه» و «امالحسن» بوده است.
در اطراف صحن و بارگاه حضرت امامزاده «عبدالله (ع)» دو بقعه متبركه ديگر، يكی به نام شاهزاده «محمود» و ديگری شاهزاده «قاسم» وجود دارد كه مورد توجه مردم و دارای كرامات بسياری هستند و امامزاده «عبدالله (ع)»، دارای كرامات عديده و مورد توجه خاص و عام است كه زائران بسياری از راههای دور و نزديك به زيارت مرقد مطهرش مشرف میشوند و از آنجا تبرك میجويند.