به گزارش خبرگزاری قرآنی ايران (ايكنا) شعبه خوزستان، تفكر و فرهنگ جامعه اسلامی درختی تناور و بنايی عظيم است و برپايه رشادت‌ها، شهادت‌ها، ايثارهای علمی و عملی بزرگ‌مردانی بنا شده كه همه هستی خويش را به پای اعتقادشان ريختند. مساجد، معابد، زيارتگاه‌ها و بقاع‌الخير دوره اسلامی جلوه‌هايی از تاريخ پر ارج ما هستند. يكی از اين بقاع‌الخير، بقعه سيد «محمدگلابی» است كه در متن زير مختصری درباره آن می‌خوانيم.
سيد «محمدگلابی»، از فرزندان «موسی ‌بن جعفر (ع)» بوده است. او فردی عابد، زاهد، پرهيزگار بود.
سيد «محمد» مشهور به گلابی بعد از شهادت امام هفتم (ع) از ظلم «هارون الرشيد» كه اولاد و نزديكان حضرت را می‌كشت و يا زندانی و تبعيد می‌كرد، با عده‌ای از علويان به كوه‌ها و بيابان‌ها پناه برده و مخفيانه زندگی می‌كرد. اين شخص جليل به شوشتر آمد و در منزل پيرزنی مؤمنه مشهور به «پير دالو»، كه قبر او نيز در جوار مقام سيد «محمد» است، وارد می‌شود.
وقتی آثار وجاهت، سيادت و عبادت در چهره نورانی او ديده شد، وی مورد احترام آن پيرزن و ديگر اهالی آن منطقه قرار گرفت. هنگامی كه سيد از دنيا می‌رود او را در محلی كه عبادت می‌كرده به خاك می‌سپارند و قبر او ملجا و پناه دردمندان و زيارتگاه عام و خاص می‌شود.
در همان مكان مقدس مرقد منور علامه محقق آيت‌الله حاج شيخ «محمد تقی شوشتری»، صاحب كتاب «قاموس الرجال»، قرار دارد.