کد خبر: ۱۷۷۱۶۱۱
تاریخ: ۰۹ ارديبهشت ۱۳۸۸ - ۱۲:۴۲
قرن دهم هجری، عصر تفاسير فارسی قرآن كريم
گروه انديشه و علم: قرن دهم هجری قمری، دوران تيموريان و سرآغاز كار صفويان، از دورانهای مهم ادبی و تفسيری در تاريخ اسلام بهشمار میآيد، بهويژه از آن لحاظ كه تعداد انبوهی از تفاسير فارسی را از آن عصر دراختيار داريم.
به گزارش خبرگزاری قرآنی ايران (ايكنا) شعبه آذربايجانغربی، در دوران صفويان، زبان و ادب فارسی تا دروازههای اروپا و بالكان و تا مرزهای چين و كنارههای شرقی و جنوبی هند پيش رفت و تربيتيافتگان مكتب ادبی اسلام و قرآن، در تمام نواحی پهناور آسيا پراكنده شدند و از شرايط خاصی كه وضع سياسی ان روز فراهم آوردهبود، بهرهمند شدند و ادب عربی و فارسی را در آفاق و اكناف پخش و منتشر كردند.
در دوران حكام صفوی، دين و سياست به هم آميخت و يك نوع حكومت برخاسته از مذهب و عرفان به وجود آمد، مؤسس حكومت صفوی در آغاز جوانی، با نبوغ فوقالعادهای كه داشت توانست از عهده اين امر برآيد و حاكميت خود را در سطح سياست و ديانت با هم آميزد و تماميت ارضی و اعتقادی منطقه منطقه وسيعی از جهان اسلام را حفظ كند و همين تمركز موجب بهوجود آمدن دوران جديدی از حيات ادبی و علمی شد.
اين دوره از تاريخ اسلام يكی از دورانهای خوب جهت نشر اسلام و مبانی تشيع به شمار میرود، چون بسط علم و دانش، بهويژه معارف اسلامی و فقه و فقاهت، يكی از ثمرات اين حركت بودهاست.
در تاريخ ادبيات آمدهاست: حكومت صفوی با همه اشكالات و نارسايیهايی كه داشت و با همه ضعفهايی كه متوجه آن بود، موجب وحدت مذهبی در داخل ايران پس از 9 قرن تفرق و پراكندگی شد و اين درخشش نه تنها جهت ايران آن روز، بلكه برای اروپا نيز واقعه بسيار مهمی محسوب میشد.
در قرن دهم هجری، علوم اسلامی و قرآنی به تكامل و توسعه شگفتانگيز خود نزديك شد و مدارس و مراكز تعليم و تربيت متعددی بهوجود آمد و حوزههايی در شهرهای بزرگی چون شيراز، تبريز، اصفهان، قزوين، مشهد، قم، كربلا و نجف بهوجودآمد و در زمينه علوم قرآنی آثاری ارائه شد.
تفاسيری مانند زبدةالبيانفیبراهين احكامالقرآن معروف به آياتالاحكام اردبيلی، تفسير ترجمه الخواصعلیبنحسن زوارهای و تفسير احكامالقرآن محمدبنحسنطبسی را میتوان نام برد.
در اين قرن تفاسير انبوهی كه تعداد آنها به 35 عنوان میرسد، از جمله تفاسير شيعی هستند كه منشاء تحول ادبی در ادبيات فارسی بودند.
در دوران حكام صفوی، دين و سياست به هم آميخت و يك نوع حكومت برخاسته از مذهب و عرفان به وجود آمد، مؤسس حكومت صفوی در آغاز جوانی، با نبوغ فوقالعادهای كه داشت توانست از عهده اين امر برآيد و حاكميت خود را در سطح سياست و ديانت با هم آميزد و تماميت ارضی و اعتقادی منطقه منطقه وسيعی از جهان اسلام را حفظ كند و همين تمركز موجب بهوجود آمدن دوران جديدی از حيات ادبی و علمی شد.
اين دوره از تاريخ اسلام يكی از دورانهای خوب جهت نشر اسلام و مبانی تشيع به شمار میرود، چون بسط علم و دانش، بهويژه معارف اسلامی و فقه و فقاهت، يكی از ثمرات اين حركت بودهاست.
در تاريخ ادبيات آمدهاست: حكومت صفوی با همه اشكالات و نارسايیهايی كه داشت و با همه ضعفهايی كه متوجه آن بود، موجب وحدت مذهبی در داخل ايران پس از 9 قرن تفرق و پراكندگی شد و اين درخشش نه تنها جهت ايران آن روز، بلكه برای اروپا نيز واقعه بسيار مهمی محسوب میشد.
در قرن دهم هجری، علوم اسلامی و قرآنی به تكامل و توسعه شگفتانگيز خود نزديك شد و مدارس و مراكز تعليم و تربيت متعددی بهوجود آمد و حوزههايی در شهرهای بزرگی چون شيراز، تبريز، اصفهان، قزوين، مشهد، قم، كربلا و نجف بهوجودآمد و در زمينه علوم قرآنی آثاری ارائه شد.
تفاسيری مانند زبدةالبيانفیبراهين احكامالقرآن معروف به آياتالاحكام اردبيلی، تفسير ترجمه الخواصعلیبنحسن زوارهای و تفسير احكامالقرآن محمدبنحسنطبسی را میتوان نام برد.
در اين قرن تفاسير انبوهی كه تعداد آنها به 35 عنوان میرسد، از جمله تفاسير شيعی هستند كه منشاء تحول ادبی در ادبيات فارسی بودند.