به گزارش خبرگزاری قرآنی ايران(ايكنا) شعبه مركزی، نويسنده در اين خصوص می فرمايد: آيا به آبی كه می‌نوشيد انديشيده‌ايد؟ آيا شما آن را از ابر نازل كرده‌ايد يا ما آن را نازل می‌كنيم؟ هرگاه بخواهيم اين آب گوارا را تلخ و شور قرار می‌دهيم، پس چرا شكر نمی‌كنيد؟ (آيات 68 تا 70 سوره واقعه). «بگو به من خبر دهيد اگر آب‌های (سرزمين) شما در زمين فرو رود چه كسی می‌تواند آب جاری و گوارا در دسترس شما قرار دهد؟» (آيه 30 سوره ملك) [2]انبياء/ آيه 30
اگر مردم پاك و پرهيزگار شوند رحمت الهی بيشتر نازل می‌شود و گاهی بر اثر گناهان فراوان بارش كم می‌شود، در آيه 96 سوره اعراف می‌خوانيم: «اگر مردم ساكن در آبادی‌ها ايمان آورند و تقوا پيشه كنند بركات آسمان و زمين را بر آنان می‌گشاييم.» در اينكه مقصود از بركات آسمان و زمين چيست در ميان مفسران اختلاف نظر است، برخی آن را به نزول باران و روييدن گياهان تفسير كرده‌اند و برخی به اجابت دعاها و حل مشكلات زندگی و اين احتمال نيز وجود دارد كه مقصود از بركات آسمانی، بركات معنوی و منظور از بركات زمينی، بركات مادی باشد.
با توجه به آيات قبل از اين آيه كه سخن از مجازات مجرمان به‌وسيله سيلاب از آسمان يا طغيان چشمه‌ها و يا صاعقه‌ها و زلزله‌هاست به نظر می‌رسد تفسير اول مناسب‌تر باشد و اشاره به اين حقيقت است كه اگر انسان تقوا پيشه كند و با ايمان باشد به جای عذاب، از آسمان و زمين بر او بركت خواهد باريد و اين انسان است كه بركات را به بلاها تبديل می‌كند. آيه 16 سوره جن، نيز استقامت در راه حق را سبب نزول آب بيان می‌كند: «اگر بر طريقه راست پايداری كنند از آبی فراوان سيرابشان كنيم».
حضرت علی (ع) می‌فرمايند: «بارش هيچ سالی كمتر از سال ديگر نيست ولی خدا هر جا بخواهد آن را فرود آورد و سنت الهی چنين است كه هرگاه گروهی معصيت‌كار شوند، آن مقدار بارانی كه برای آنان در نظر گرفته بود به جای ديگر می‌برد» (بحارالانوار ج 73 ص 329). امام سجاد (ع) نيز می‌فرمايد: «گناهانی كه مانع بارش رحمت آسمانی است عبارتند از ستم قاضيان در داوری، شهادت ناحق، كتمان شهادت» (ميزان‌الحكمه ج 3 ص 469)[4] مصباح‌الشريعه و مفتاح‌الحقيقه باب دهم