حجت‌الاسلام «علی حيدری‌اهوازی»، مدرس حوزه علميه خرمشهر در گفت‌‌وگو با خبرگزاری قرآنی ايران(ايكنا) شعبه خوزستان، به آيه 56 سوره ذاريات، « ‌وَمَا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالْإِنسَ إِلَّا لِیَعْبُدُونِ»، «و جن و انس را نيافريدم جز براى آنكه مرا بپرستند» اشاره كرد و گفت: خداوند سبحان علت‌العلل است و تمام كائنات و موجودات علت معلول او هستند.
وی تصريح كرد: گرچه خداوند نيازی به عبادت و بندگی جن و انس ندارد، اما اين انسان است كه بايد از خداوند مدد بگيرد و او را عبادت كند.
حيدری‌اهوازی افزود: انسان در هر مقام و منزلتی كه باشد فقير و محتاج خداوند است، هر چند كه نبی مقّرب باشد. چرا كه انسان استقلال به ذات خود ندارد و وجود او به وجود خداوند قوام پيدا می‌كند.
مدرس حوزه علميه خرمشهر تأكيد كرد: از آن‌جايی كه جن و انس برای عبادت و بندگی خداوند آفريده شده‌اند، لازم است كه خود مخلوقات به عبادت و بندگی بپردازند تا اين‌كه به كمال و تماميت برسند. به جرأت می‌توان گفت تا عبادت نباشد شناخت خداوند نيز به دست نمی‌آيد.
وی با بيان اين‌كه خداوند ضرورت و نياز به شناخت توسط بندگان ندارد، افزود: خداوند بی‌نياز از شناخت توسط بندگان است. ولی با توجه به اين‌كه خداوند واجب‌الوجود است بر خود واجب می‌داند كه موجوداتی مانند انسان، جن و غيره را كه مستحق وجود هستند خلق كند تا او را بشناسند.
به گفته حيدری‌اهوازی، يكی از عوامل شناخت خداوند، عبادت و بندگی است چرا كه انسان در پيمودن راه كمال و تعالی با خطرهای سرنوشت‌ساز مواجه می‌شود و اگر نيروی مافوق نباشد، قطعاً در انتخاب راه به بی‌راهه خواهد رفت و به بدبختی و شقاوت دچار خواهد شد‌. ‌لذا از طريق عبادت و راه‌های قلبی و عرفان به شناخت پرودگار و خالق خود پی می‌برد.
وی افزود: بر اساس آيه 5 سوره مباركه «حمد»، «إِیَّاكَ نَعْبُدُ وإِیَّاكَ نَسْتَعِينُ»، «[بار الها] تنها تو را مى‏پرستيم و تنها از تو يارى مى‏جوييم» عبادت راهی برای كمك گرفتن از خداوند است، اگر عبادت بدون شناخت باشد بيهوده و بی‌اثر است. اين نوع عبادت و بندگی كه با شناخت همراه است يكی از راه‌هايی است كه انسان را به شناخت خداوند می‌رساند.
مدرس حوزه علميه خرمشهر، گفت: برهان اثر و مؤثر و نشانه‌های وجود خداوند دليل ديگری هستند برای شناخت خداوند. حضرت علی(ع) در حديثی می‌فرمايد: هر چيزی در اين دنيا اثر و دليلی دارد، پس چگونه می‌توان عظمت خلقت را ديد و به خالق آن يقين نداشت. در اين ميان هر پديده‌ای خالقی می‌خواهد.
وی تصريح كرد: نزديك‌ترين راه برای شناخت خداوند، اثر قلبی است. گرچه نزديك‌ترين راه است ولی سخت‌ترين راه شناخت محسوب می‌شود. معرفت و شناخت خداوند منشأ تمام خيرات است. نداشتن شناختی از خداوند منشأ گناهان و كج‌روی‌ها و مشكلات جامعه بشری است. به فرموده امام علی(ع) ابتدا و رأس دين‌داری، شناخت خداوند است. جامعه‌ای كه دين نداشته باشد به آرامش نمی‌رسد.
حيدری‌اهوازی افزود: با معرفت خداوند زندگی معنا می‌گيرد و محتوا می‌يابد. بدون شناخت او همه چيز پوچ و ناچيز است. آن‌هايی كه دست به خودكشی می‌زنند به علت عدم شناخت خداوند است. اين افراد به نتيجه‌ای رسيده‌اند كه زندگی پوچ و توخالی است. به ديدِ آنان، عاقبت امر، نابودی و خاك شدن انسان است. به همين دليل دست به خودكشی می‌زنند. اين در حالی است كه انسانِ آشنا به خداوند، برای همه موجودات معنا قائل می‌شود و تمام اشيا را هدفمند می‌داند.
وی ادامه داد: اگر عبادت ظاهری مقدمه‌ای برای حضور قلب باشد، می‌تواند به‌عنوان وسيله‌ای برای رسيدن به معرفت و شناخت خداوند باشد. ولی اگر بدين منوال ادامه يابد و هيچ‌گونه تغييری در معنا و محتوای عبادت حاصل نشود، هيچ وقت مثمر نخواهد بود.
مدرس حوزه علميه خرمشهر اظهار كرد: انسان می‌تواند از طريق عبادت، عارف شود. عبادتی مد نظر است كه روح و معنا داشته باشد و عاشق به معشوق دل بندد. آ‌ن‌هايی كه به عبادت ظاهری اكتفا می‌كنند هيچ وقت طعم لذت شناخت خداوند و بندگی حقيقی او را نمی‌چشند.
وی ادامه داد: معرفت خداوند منشأ توحيد او است. با شناخت خداوند پی به وحدانيت او خواهيم برد، چرا كه معرفت او تصديق و اثبات وجود را می‌طلبد. برای رسيدن به كمال حقيقی، انسان ناچار است نسبت به خداوند، شناخت و معرفت داشته باشد.