«رقيه گشتی»، مسئول پژوهشی حوزه علميه بانوان بندر امام‌خمينی(ره) در گفت‌وگو با خبرگزاری قرآنی ايران(ايكنا) شعبه خوزستان، اظهار كرد: در كانون خانواده فرزند و والدين دو ركن اساسی هستند كه روابط متقابلی با يكديگر دارند و افعال و عواطف هر كدام بر ديگری اثر دارد.
وی افزود: بسياری بيماری‌های روانی از طريق پدر و مادر بر فرزندان تحميل می‌شود و اين امری نبوده است كه دين مبين اسلام از آن غافل باشد و در موارد متعددی دستورها و راهكارهايی برای ارائه داده است.
مسئول پژوهشی حوزه علميه بانوان بندر امام‌خمينی(ره)، تصريح كرد: محبت و عاطفه‌ای كه زن و شوهر به ديگری ابراز می‌دارند سبب تحكيم بنيان خانواده می‌شود و با توجه به اين‌كه اين دو ركن اساسی از لحاظ عاطفی ارضا شده‌اند خانواده و بنيان آن بسيار مستحكم می‌شود. كودك نيز كه شاهد تمام تلاش پدر و مادر برای راضی‌كردن همديگر است با خيالی آسوده به بازی‌های كودكانه می‌پردازد و دغدغه‌اش در ارتباط با همسالان خلاصه می‌شود و نگرانی و تشويشی برای خانواده ندارد. حتی اگر كمبود اقتصادی هم در خانواده حاكم باشد كودك دل‌نگرانی چندانی را حس نمی‌كند.
گشتی ادامه داد: زن، محور و اساس محبت بين زن و مرد را فراهم می‌كند، اگر مرد بتواند او را شاد نگاه دارد اين محبت دوچندان می‌شود و وقتی زن نشاط خود را حفظ كرد و همواره از لحاظ احساسی تأمين شد خود جبران محبت می‌كند و بسياری ناملايمات را ناديده می‌گيرد و چون كوهی استوار می‌شود كه حامی خانواده خود است. به جرأت می‌توان گفت اگر درصدد جستجوی آرامش هستيم بايد اول آرامش را برای مادر فراهم كرد.
وی گفت: محيط تربيتی از جمله عوامل خارجی است كه از آغاز رشد يعنی از آن لحظه كه انسان به صورت نطفه‌ای در رحم قرار می‌گيرد و منعقد می‌شود بر او اثر می‌گذارد. در اين ميان اگر مادری تحت فشار روحی است جنين نيز از تنش‌های روحی مادر بی‌بهره نمی‌ماند و كودكانی متولد می‌شوند كه از اوان كودكی دچار استرس و اضطراب هستند.
مسئول پژوهشی حوزه علميه بانوان بندر امام‌خمينی(ره) درباره محيط خانه و خانواده اظهار كرد: كودك در محيط خانه با عوامل انسانی متعددی تماس دارد كه مهم‌ترين آن‌ها پدر و مادر هستند و وظيفه اصلی در امر تربيت وی بر عهده آن‌ها است. تأثير محيط خانه بر كودك دارای اهميت خاصی است زيرا كودك در اين مرحله بسيار تأثيرپذير است و قابليت انعطاف او زياد است. همچنين در اين دوران كودك بيشتر از همه اوقات با محيط خانه و با افراد خانواده تماس و برخورد دارد.
وی گفت: بسياری از بيماری‌های عصبی و روانی به رفتارهای ناهنجار پدر و مادر نسبت به كودك و نسبت به همديگر است كه تأثير عمده خود را در سال‌های اول كودكی می‌گذارد، مثلاً احساس نبود امنيت و احساس ترس را به كودكان خود انتقال می‌دهند.
گشتی افزود: زن و مردی كه همديگر را دوست دارند با يكديگر با محبت سخن می‌گويند و همديگر را به بهترين نام‌ها صدا می‌زنند. در امور با همديگر مشورت می‌كنند كه اين خود در ارضای نيازها و تقويت بنيان خانواده بسيار مهم و اساسی است. سعی می‌كنند بهترين‌ها را برای يكديگر بخواهند و اين در اعمال آن‌ها كاملاً نمود دارد. بيشترين اثر را در جايگاه عفو و گذشت نشان می‌دهد. هر زن و مردی طبعاً در زندگی خود دچار خطاها و لغزش‌هايی می‌شوند چرا كه انسان جايز‌الخطا است. به همين جهت قرآن‌كريم می‌فرمايد: « وَلْیَعْفُوا وَلْیَصْفَحُوا أَلَا تُحِبُّونَ أَن یَغْفِرَ اللَّهُ لَكُمْ وَاللَّهُ غَفُورٌ رَّحِيمٌ، و بايد عفو كنند و گذشت نمايند مگر دوست نداريد كه خدا بر شما ببخشايد و خدا آمرزنده مهربان است» (آيه 22 سوره نور)
وی ادامه داد: خدمت به يكديگر نيز از عوامل ديگر تأييد بهداشت روانی است. خدمت و تلاش ما در راه برآورده كردن نيازهای كسی رخ می‌دهد كه عاشقانه به او عشق می‌ورزيم. پدر و مادر اگر عاشق يكديگر نباشند هيچ تلاشی برای برآورده‌ كردن نيازهای دوطرف انجام نمی‌دهند. اين يعنی اين‌كه كودك، مادر، پدر نيازهای مادی خود را تأمين شده می‌بينند.
مسئول پژوهشی حوزه علميه بانوان بندر امام‌خمينی(ره) گفت: هر كس به شخصيت خويش علاقه‌مند است و می‌خواهد ديگران به او احترام بگذارند. به همين دليل هر كه را به او احترام بگذارد، دوست دارد. بی‌ادبی، قلب‌ها را مكدر و كينه و نزاع به وجود می‌آورد.
وی تصريح كرد: اين‌ها مواردی است كه بركاتش تأمين آسايش فرزند است و فرزند با مشاهده صفا و صميميت راز دل و مشكلات خود را بر زبان می‌آورد و می‌داند ديگران خطايش را می‌بخشند چرا كه بخشش آن‌ها را احترام و محبت و شيرينی كلام آن‌ها را درك نموده است.