به گزارش خبرگزاری بين المللی قرآن(ايكنا) شعبه آذربايجان‌غربی، حاج شيخ محمد اسماعيل صاحب‌الزمانی در سال 1274هجری شمسی در اروميه به دنيا آمد و در تمام طول عمر با بركت خود، با نفس خويش جهاد كرد و به تهذيب و خودسازی خود پرداخت چون عتيق و آزاد شده از هوی‌های نفسانی و وارسته از جميع رزائل اخلاقی بود.
وی ثابت قدم در دين بود و در زندگی‌اش برای جلب رضای پروردگار لحظه های زندگی و حركات و گفتار و كردارش را منطبق با شيوه زندگانی ائمه می‌كرد.
حاج شيخ تمامی عمر رياضت داشت و مخالفت با نفس خود كرد تا آنجا كه بر اين شيوه تا آخر عمر زندگی كرد و بر صراط مستقيم تا آخر ثابت قدم ماند و اين بزرگترين هنر حاج شيخ صاحب‌الزمانی بود.
وی به خاطر قرب الهی و برای يادگيری علوم اهل بيت(ع) وطن خود ترك را كرد و در زمانی كه در اروميه كمبود عالم و مبلغ دين را احساس كرد از محضر امام رضا(ع) برای گسترش دين و مرام ائمه اطهار(ع) به اروميه برگشت.
آيت الله صاحب‌الزمانی فردی ميهمان نواز بود و در منزل وی هموار به روی مردم گشوده بود و علما و طلاب را هميشه محترم می‌شمرد و هر عالمی كه از شهرهای ديگر به اروميه می‌آمد در خانه از وی پذيرايی می‌كرد.
وی در فكر مال و منال دنيا نبود و در اين راستا هنگام فوتش يك باب خانه مسكونی و فرسوده داشت كه به سبب غير قابل سكونت بودن، تخريب و كتابخانه‌اش بين وارثان تقسيم شد و در اين راستا قسمتی را نيز به مدرسه علوم دينی اروميه و قسمتی نيز به كتابخانه آيت‌الله مرعشی نجفی منتقل كردند.