حجت‌الاسلام والمسلمین عبدالرضا حاجبی، مدیر دارالقرآن و الحدیث حوزه علمیه نبی‌ اکرم(ص) تهران در گفت‌وگو با کانون خبرنگاران نبأ وابسته به خبرگزاری ایکنا، بیان کرد: امام موسی بن جعفر(ع) فرزند امام ششم و در سال 128 هجری متولد شد و در سال 183 هجری در زندان هارون‌الرشید مسموم شد. آن حضرت پس از درگذشت پدر بزرگوار خود به امامت رسید.

وی افزود: امام بسیار بردبار و حلیم بود؛ در برابر مخالفان و دشمنان، متین و موقر برخود می‌کرد تا آنجا که لقب حضرت را کاظم یعنی فروبرنده خشم نامیدند. حضرت هنگام فراغت از کارهای اجتماعی هیچ کاری را هم‌سنگ عبادت قرار نمی‌داد. قرآن را با صدای زیبا می‌خواند چنان که هرکسی صدای او را می‌شنید گریه می‌کرد. حضرت در گفت‌وگوهای علمی شرکت می‌کرد و از اصحاب و یاران ایشان می‌توان صفوان بن مهران و صفوان بن یحیی اشاره کرد.

مدیر دارالقرآن و الحدیث حوزه علمیه نبی‌ اکرم(ص) تهران تصریح کرد: یکی از اقدامات فرهنگی حضرت مبارزه با جبرگرایی بود؛ زیرا از جمله اقداماتی که حکومت جور به‌شدت به آن وابسته بود، ترویج جبرگرایی و حمل آیات قضا و قدر الهی بر معنای جبر بود. آنها می‏‌خواستند به این وسیله چهره خود را از اعمال قبیحی که مرتکب می‏‌شدند پاک کرده، و زمینه را برای اطاعت بی‌چون و چرای مردم از حکومت، آماده کنند، و بیشترین پیوند را با خانواده و خویشاندان خویش داشت و از امام رضا(ع) روایت است که می‌فرماید «زیارت قبر پدرم موسی بن جعفر(ع) مانند زیارت قبر امام حسین(ع) است».

وی در پایان گفت: امام هفتم(ع) با جمع روایت، احادیث، احکام و با احیای سنن پدر گرامیش و با تعلیم و ارشاد شیعیان، اسلام راستین را که با تعالیم و مجاهدت پدرش امام جعفرصادق(ع) نظم و استحکام یافته بود را حفظ و تقویت کرد و در راه انجام وظایف الهی آن قدر پایداری کرد تا این که جان خود را فدا کرد.