به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) هزاران کودک در مراکز شبه خانواده بهزیستی نگهداری می‌شوند، اما همه این کودکان، بچه‌هایی نیستند که هویت آنها نامعلوم باشد بلکه تعداد قابل توجهی از آنها پدر و مادر مشخصی دارند اما این والدین جزو والدین بی‌اثر محسوب می‌شوند.

والدین بی‌اثر به والدینی گفته می‌شود که به دلیل بیماری، معلولیت حاد، اعتیاد، زندان و یا سایر مسائل توان نگهداری از فرزند خود را ندارند و یا فوت کرده‌اند، بر همین اساس این کودکان به مراکز نگهداری از کودکان بهزیستی سپرده می‌شوند، تأسف برانگیز اینکه تعداد زیادی از این کودکان که پدر و مادر خود را از دست داده‌اند، دارای خانواده (عمو، دایی، خاله، عمه و ...) هستند اما از آنجایی که کسی سرپرستی آنها را بر عهده نمی‌گیرد به مراکز بهزیستی برده می‌شوند.

اما هیچ محلی نمی‌تواند جایگزین کانون گرم خانواده و سرپرستی مؤثر پدر و مادر شود، بر همین اساس طرحی به عنوان طرح «امین موقت» سال‌هاست که در بهزیستی اجرا و بر اساس آن کودکانی که والدین مشخص اما بی‌اثر دارند و یا جزو کودکان بدسرپرست محسوب می‌شوند، به خانواده‌های متقاضی سپرده می‌شوند، این خانواده‌ها شامل بستگان کودک و یا خانواده‌های داوطلب هستند.

این باورهای فرهنگی کودکان ایران را یتیم نگه‌ می‌دارد

در این طرح خانواده‌ها «امین موقت» برای نگهداری از کودکان محسوب می‌شوند. اما در این میان یک مشکل فرهنگی وجود دارد. خانواده‌های ایرانی بیشتر متقاضی سرپرستی از کودکان کوچک (زیر سه سال) که والدین مشخصی ندارند، هستند تا بچه‌ها را بر اساس فرهنگ خانواده خود بزرگ کرده و واقعیت مربوط به فرزندخوانده بودن را از آنها پنهان کنند. همچنین نگرانی از بازگشت والدین ژنتیکی کودک و بازپس گیری کودک از عواملی است که موجب شده خانواده‌های ایرانی متقاضی کودکانی باشند که والدین آنها مشخص نیست.

همین باورها موجب شده در حالی که تعداد زیادی کودک بالای سه سال در حسرت داشتن پدر و مادر در مراکز بهزیستی بزرگ می‌شوند، برای هر کودک زیر سه سال بیش از هفت خانواده متقاضی وجود داشته باشد، اما تعداد متقاضی برای کودکان بالای سه سال بسیار کم است آن هم در حالی که واگذاری کودکان بالای پنج سال به راحتی صورت می‌گیرد و حتی با اصلاح قانون امکان واگذاری سرپرستی کودکان زیر 16 سال نیز وجود دارد، اما همچنان خانواده‌های ایرانی متقاضی این کودکان نیستند.

اما باید این فرهنگ و باور غلط اصلاح شود. می‌توان پدر و مادر بود، برای کودکی که از پدر و مادر فقط نام آنها را شنیده است، می‌توان پدری و مادری کرد برای کودکی که کمی بزرگ شده و معنی پدر و مادر نداشتن را هزاران بار بیشتر از کودکان زیر سه سال می‌فهمد، می‌توان والدین کودکی بود که در همین نزدیکی پدر و مادرش را از دست داده و ما برای او چهره‌ای آشنا هستیم.

می توان امین موقت بود، برای هر پدر و مادری که امکان بزرگ کردن فرزندش را ندارد. برای بچه‌های اقوام که پدر و مادر خود را از دست داده‌اند و نیاز به سرپرستی دارند و برای هر کسی که نیاز به سایه محبت دارد. واقعیت این است که کودکان بی‌سرپرست و بد‌سرپرست چیزی فراتر از کمک مالی نیاز دارند، چیزی به نام محبت پدر و مادر اما گویی در کشور ما همه بیش از اهدای محبت به اهدای پول فکر می‌کنند.

می‌توان امین موقت داشت مثل حضرت رسول(ص) که زیر سایه پدر بزرگ و عموی خود بزرگ شد. می‌توان امین موقت بود، مانند امین وحی الهی محمد مصطفی(ص) که حضرت علی(ع) را در زمان ناتوانی پدر ایشان سرپرستی کرد.

سیره حضرت رسول(ص) اینگونه است: «خشکسالى عجیبى در مکه واقع شد. ابوطالب، عموى نبی اعظم، با عایله و هزینه سنگینى روبرو بود. پیامبر با عموى دیگر خود، عباس، که ثروت و مکنت مالى او بیش از ابوطالب بود به گفت‌وگو پرداخت وهر دو توافق کردند که هر کدام یکى از فرزندان ابوطالب را به خانه خود ببرد تا در روزهاى قحطى گشایشى در کار ابوطالب پدید آید. از این جهت عباس، جعفر را و پیامبر اکرم صلى الله علیه و آله و سلم حضرت على را به خانه خود بردند».