کد خبر: ۳۵۰۰۲۸۸
تاریخ: ۰۳ خرداد ۱۳۹۵ - ۱۱:۰۷
مستوره اردلان؛ اولین زن تاریخنگار جهان
گروه هنر: ماهشرف خانم ملقب به مستوره اردلان که در زمان حکومت امانالله خان در سنندج به دنیا آمد، اولین زن تاریخنگار جهان است.
به گزارش خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا)از کردستان، ماهشرف خانم، در سال 1220 قمری، در زمان حکومت امانالله خان والی اردلان در خانوادهای اهل فرهنگ در سنندج به دنیا آمد.
خانواده وی، برخلاف فرهنگ و سنت آن زمان، او را همطراز با مردان به آموختن علوم آن زمان تشویق کردند و وی نیز با ذوق و قریحه شعریاش، به یکی از شاعران نامدار این دوره تبدیل شد و در تاریخ نویسی نیز برابر با سایر مورخان آن دوره جلوه کرد.
زبانهای کُردی، فارسی و عربی را نزد پدرش ابوالحسن بیگ قادری آموخت.
وی در 17 سالگی به اجبار با خسرو خان، فرزند امانالله خان والی سنندج ازدواج کرد و بیشتر اوقات خود را به مطالعه و سرودن شعر و نوشتن تاریخ میگذرانید و چون خسرو خان نیز شاعر بود، بیشتر او را بدین کار تشویق میکرد، مستوره هم به خسروخان علاقهمند شد.
دوران خوشبختی و آرامش روحی مستوره چندان طولانی نبود، زیرا خسرو خان اردلان در سال ۱۲۵۰ هجری قمری به بیماری کبدی دچار شد و دو ماه بعد در 29 سالگی درگذشت.
مرگ همسر و داغ از دستدادن برادر جوان ناکامش ابوالمحمد، علاوه بر سلب نشاط و شادابی جوانی از مستوره، ضربات روحی زیادی که دو ماه پرستاری و شبزندهداری از همسرش تحمل کرده بود، او را به انزوا و عزلت و مطالعه کتب دینی و تألیف کتاب عقاید کشانید.
مستوره در سال 1263 سنندج را ترک کرد و به سلیمانیه رفت و در همان شهر دیده از جهان فروبست.
از جمله آثار وی میتوان به دیوان شعر با 2 هزار بیت در قالبهای مثنوی و غزل، تاریخ اردلان که معروفیت وی را دو چندان کرده و وی را در عرصه تاریخ نگاری پرآوزاه کرد و عقاید و شرعیات که عقاید مستوره در مذهب اهل سنت شافعی است، اشاره کرد.
خانواده وی، برخلاف فرهنگ و سنت آن زمان، او را همطراز با مردان به آموختن علوم آن زمان تشویق کردند و وی نیز با ذوق و قریحه شعریاش، به یکی از شاعران نامدار این دوره تبدیل شد و در تاریخ نویسی نیز برابر با سایر مورخان آن دوره جلوه کرد.
زبانهای کُردی، فارسی و عربی را نزد پدرش ابوالحسن بیگ قادری آموخت.
وی در 17 سالگی به اجبار با خسرو خان، فرزند امانالله خان والی سنندج ازدواج کرد و بیشتر اوقات خود را به مطالعه و سرودن شعر و نوشتن تاریخ میگذرانید و چون خسرو خان نیز شاعر بود، بیشتر او را بدین کار تشویق میکرد، مستوره هم به خسروخان علاقهمند شد.
دوران خوشبختی و آرامش روحی مستوره چندان طولانی نبود، زیرا خسرو خان اردلان در سال ۱۲۵۰ هجری قمری به بیماری کبدی دچار شد و دو ماه بعد در 29 سالگی درگذشت.
مرگ همسر و داغ از دستدادن برادر جوان ناکامش ابوالمحمد، علاوه بر سلب نشاط و شادابی جوانی از مستوره، ضربات روحی زیادی که دو ماه پرستاری و شبزندهداری از همسرش تحمل کرده بود، او را به انزوا و عزلت و مطالعه کتب دینی و تألیف کتاب عقاید کشانید.
مستوره در سال 1263 سنندج را ترک کرد و به سلیمانیه رفت و در همان شهر دیده از جهان فروبست.
از جمله آثار وی میتوان به دیوان شعر با 2 هزار بیت در قالبهای مثنوی و غزل، تاریخ اردلان که معروفیت وی را دو چندان کرده و وی را در عرصه تاریخ نگاری پرآوزاه کرد و عقاید و شرعیات که عقاید مستوره در مذهب اهل سنت شافعی است، اشاره کرد.