تصمیمات و اقدامات قوه مقننه و قوه مجریه با تکیه بر امت است‌. بنابراین مردم با شیوه‌ه‏ایی که قانون اساسی آن را معین می‏‌کند صاحبان حق در اقدامات این دو قوه هستند و این حق‌، حق سرپرستی و خلافتی است که از منبع قدرت حقیقی که خداوند متعال باشد برگرفته شده است‌. بدین‌سان امت، که این‌چنین‌ اعمال قدرت می‌‏کند، به اوج احساس مسئولیت می‏‌رسد‌؛ زیرا درمی‌‏یابد که به‌عنوان خلیفه و جانشین خداوند بر روی زمین اعمال قدرت می‏‌کند‌. بنابراین مردم نیز صاحبان حقیقی قدرت نیستند‌، بلکه آنان در پیشگاه خداوند در قبول بارِ امانت و قیام به وظایف خود در قبال آن مسئول‌اند‌. [شهید سید محمدباقر صدر، اسلام راهبر زندگی، ص٣٢]