بیایید تا اعتقاد بیاوریم که لذّت‌هایی هست بسی بزرگتر و پاینده‌تر و والاتر از لذّت‌های مورد پسندِ فرومایگان، و آن لذّتِ اندیشه به حالِ محرومان و از یاد رفتگان است، لذّتِ دفاع از «حقیقت» و «عدالت». بکوشیم تا زانُوانمان نلرزد، سرِ خود را بلند نگاه داریم، در دوران‌های دشوارِ زندگی است که نموده می‌شود مرد کیست و نامَرد، کی. [برگی از کتاب «ایران را از یاد نبریم» نوشته دکتر محمّد‌علی اسلامی‌ نُدوشن]