کد خبر: ۱۲۰۸۳۷۶

تاریخ: ۱۷ فروردين ۱۳۹۲ - ۱۲:۱۰

زيارتگاه خديجه خاتون؛ از بناهای تاریخی و مذهبی شهر ميبد

مسجد جامع، زيارتگاه خديجه خاتون و مسجد جامع بفروئيه از جمله بناهای تاريخی و مذهبی شهرستان ميبد است كه نوازشگر چشمان گردشگرانی است كه به اين شهر تاريخی سفر می‌كنند.

گروه اجتماعی: مسجد جامع، زيارتگاه خديجه خاتون و مسجد جامع بفروئيه از جمله بناهای تاريخی و مذهبی شهرستان ميبد است كه نوازشگر چشمان گردشگرانی است كه به اين شهر تاريخی سفر می‌كنند.

به گزارش خبرگزاری بين‌المللی قرآن(ايكنا) شعبه يزد، مسجد جامع، زيارتگاه خديجه خاتون و مسجد جامع بفروئيه از جمله بناهای تاريخی و مذهبی شهرستان ميبد است كه نوازشگر چشمان گردشگرانی است كه به اين شهر تاريخی سفر می‌كنند.

فاطمه دانش‌يزدی، از پژوهشگران تاريخی يزد در معرفی مسجد جامع ميبد گفت:‌ اين بنا از مهمّ‌ترين بناهای تاريخی باقيمانده از دوران اسلامی در شهر ميبد است كه مساحتی در حدود سه هزار مترمربع دارد.

به گفته وی مسجد جامع در حدود سده سوم هجری قمری با طرح شبستانی بنيان نهاده شده و در قرن ششم هـ .ق ايوان و گنبدخانه به آن افزوده شده و در قرن هشتم هـ .ق توسعه يافته و فضاهايی از دوران صفویّه و قاجار در مسجد وجود دارد.

وی ادامه داد: بخش اصلی مسجد شامل‌ صحن بزرگ، گنبدخانه و ايوان همراه با شبستان‌های اطراف است كه فضای تابستانه محسوب می‌شود و گرمخانه‌‌ شرقی و غربی و شمالی نيز دارد كه شبستان‌های زمستانی مسجد هستند.

اين پژوهشگر گفت: مسجد امام حسن (ع) و مسجد حاجی حسنعلی و حاجی رجبعلی از جمله ساختمان‌های اين مجموعه هستند.

زيارتگاه خديجه خاتون از ديگر بناهای مورد اشاره دانش يزدی بود كه در اين خصوص گفت: اين بنا زيارتگاهی است مورد احترام كه در مهرجرد ميبد واقع شده است. خديجه خاتون در واقع همان ‌سیّده بنت ابی طاهر بن الحسين بن احمد بن جعفر‌ است.

وی عنوان كرد: احتمال فراوان داده می‌شود كه اين امامزاده از فرزندان امامزاده ابوجعفر محمّد يزد معروف به امامزاده جعفر متوفای 424 هجری قمری باشد كه بر اساس قانون سال‌شماری انساب، با 10 نسل از علی العريضی به امام صادق‌(ع) منتهی می‌شود.

وی افزود: سابقه مزار به سده‌‌ ششم هجری برمی‌گردد و بر سطح درونی گنبد، نقّاشی آبرنگ زيبايی از دورهی قاجار، خودنمايی می‌كند.

اين پژوهشگر به معرفی مسجد جامع بفروئيه نيز پرداخت و گفت:‌ اين مسجد از جمله مساجد جامع ميبد با سبك تابستانه ـ زمستانه است كه قدمت آن با توجّه به لوح كتيبهی سردر ورودی غربی آن، به قرن نهم هجری قمری باز می‌گردد.

وی افزود:‌ تابستانخانه اين مسجد با پوشش گنبدی و شامل ايوانی بلند است و در دو طبقه بنا شده است. گرمخانه مسجد در ضلع شرقی گنبدخانه با اندكی اختلاف سطح بنا شده و گويا در ادوار بعد از ساخت گسترش يافته است.

به گفته دانش يزدی در سمت قبله گنبدخانه، فضايی وجود دارد كه هم به‌عنوان محراب مورد استفاده قرار می‌گيرد و هم روزنه بادگيری است كه هوای زير گنبد را خنك می‌كند. در ضلع شمالی مسجد، تزئينات كاشی و سراميك و ساخت يك منار ديده می‌شود كه در دوره اخير صورت گرفته است.