کد خبر: ۱۲۲۹۰۲۵

تاریخ: ۲۷ ارديبهشت ۱۳۹۲ - ۱۰:۱۶

سياسيون حق افشاگری در ملأ عام را ندارند/ لزوم پايبندی به سازوكارهای قانونی

در نظام اسلامی حرمت آبروی مومن ارزش‌مند‌تر از خانه كعبه است و سياسيون و مردم موظف به حفظ حريم و آبروی انسان در جامعه هستند و چنان‌چه شخصی نسبت به ديگری شكايت داشت، حق افشاگری در ملأ عام را ندارد و می‌بايست به سازوكارهای قانونی پايبند باشد.

گروه انديشه: در نظام اسلامی حرمت آبروی مومن ارزش‌مند‌تر از خانه كعبه است و سياسيون و مردم موظف به حفظ حريم و آبروی انسان در جامعه هستند و چنان‌چه شخصی نسبت به ديگری شكايت داشت، حق افشاگری در ملأ عام را ندارد و می‌بايست به سازوكارهای قانونی پايبند باشد.

حجت‌الاسلام والمسلمين صفرعلی احياء، امام جمعه شهرستان قروه و مسئول شورای سياست‌گذاری ائمه جماعات استان كردستان و مدرس حوزه و دانشگاه در گفت‌وگو با خبرگزاری بين‌المللی قرآن (ايكنا) ضمن تشريح موازين اخلاق سياسی در اسلام، به بيان نكاتی پيرامون قبح افشاگری و باج‌گيری سياسی به منظور پيشبرد منافع شخصی و جناحی پرداخت و اظهاركرد: اسلام در موضوع اخلاق در تمام شئون آن بيش از آن‌كه قائل به فرد باشد، بر اخلاق اجتماعی و تاثير بر جامعه تاكيد دارد.

وی افزود: خود اخلاق می‌تواند به تنهايی دو ديدگاه سياسی مجزا را تشكيل دهد و به نوعی فصل‌الخطاب قرار گيرد، چنان‌كه ما حكومت‌ها و سياسيونی را داريم كه شايد در رفتار و موضع‌گيری‌های آنها كوچكترين نمود اخلاقی هم يافت نشود و در نقطه مقابل ديدگاه سياسی و حكومت اسلامی است كه اخلاق را منشاء و سرلوحه كار قرار داده است و هر كس در جامعه اسلامی خلاف اين عمل را مرتكب شود، مطمئنا آينده خوشايندی نخواهد داشت.

امام جمعه قروه با اشاره به نمونه‌هايی از بی‌اخلاقی سياسی، گفت: در تاريخ اسلام عده‌ای به منظور تشكيل سلسله پادشاهی يا خلافت غصبی بی‌اخلاقی‌هايی را مرتكب شدند و مراعات حق و اخلاق را نكردند و سرانجام هم نتوانسته‌اند آن‌طور كه بايد و شايد حكومت را به حكومت اسلامی و جامعه را، به جامعه اسلامی مطلوب خداوند و معصومين(ع) مبدل كنند. رشد اخلاق سياسی بر پايه موازين اسلامی به اين برمی‌گردد كه سياسيون جوامع اسلامی تا چه اندازه توانسته‌اند آن مبانی اخلاق اسلامی را در جامعه خودشان پياده كنند.

وی ادامه داد: الگوی اساسی يك جامعه مبتنی بر اخلاق سياسی اسلامی را می‌توان در زمان پيامبرعظيم الشان اسلام(ص) ديد كه به رغم تأكيد بر اخلاق فردی و شخصی، دستورالعمل‌هايی برای رشد اخلاق در جامعه داشتند و اين را در مجموعه‌ حكومت ساری و جاری می‌دانستند و بايد سياسيون جامعه اسلامی هم اين مسائل اخلاقی را مراعات بكنند تا به الگوی كاملی از يك جامعه اخلاقی دست پيدا كنند.

مدرس حوزه و دانشگاه همچنين خاطرنشان كرد: رهنمودهای گهربار اميرمومنان امام علی(ع) در نهج البلاغه و نامه‌های آن حضرت به استاندارانش يكی از بهترين شب‌چراغ‌های موجود در ادبيات سياسی اسلام به منظور بسط اخلاق‌مداری است. توصيه‌ها و بعضا هشدار‌هايی كه به برخی زمامداران حكومتی اعلام می‌داشتند، اكثرا ناشی از بروز بی‌اخلاقی از سوی برخی از اين افراد بود. لزوم توجه به بحث انصاف و اخلاق‌مداری سياسيون در جامعه اسلامی به حدی است كه ايشان به يكی از نزديك‌ترين ياران خود يعنی مالك اشتر نخعی نامه و به نوعی سرمشقی را برای تمامی زمامداران مرقوم می‌فرمايند.

وی با اشاره به اهميت آموزه‌های معصومين(ع) در اخلاق سياسی و اجتماعی، تصريح كرد: مسلما ايده‌آل جامعه اسلامی نيز همين است و خلاصه‌اش فرمايش شهيد والا مقام، مدرس می‌شود كه می‌گويد سياست ما عين ديانت ما و ديانت ما عين سياست ما است و حضرت امام (ره) مبتنی بر همين مبانی حكومتی تشكيل دادند.

امام جمعه قروه در ادامه با اشاره به بحث ارزش آبروی مومن و لزوم توجه به مسئله بيت‌المال عنوان كرد: در نظام اسلامی حرمت آبروی مومن ارزش‌مند‌تر از خانه كعبه است و همه اعم از سياسيون و عامه مردم موظف به حفظ حريم و آبروی انسان در جامعه اسلامی هستند، چنان‌چه اختلافی هم در جامعه اسلامی روی داد يا شخصی نسبت به ديگری شكايت داشت، حق افشاگری در ملاء عام را ندارد و می‌بايست به سازوكارهای قانونی پايبند باشد.

استاد حوزه دانشگاه افزود: با اين‌كه قوانين و احكام اسلامی اسراف، دست‌اندازی به بيت‌المال به جهت منافع شخصی را در هر شكل آن مذموم تلقی می‌كند، جای اين سوال مطرح می‌شود كه چگونه برخی زمامداران به خود اجازه می‌دهند تا اموال عمومی را صرف منافع شخصی‌شان بكنند در حالی كه ما در صدر اسلام نمونه‌های بسياری از رفتارهای معصومين (ع) را داريم كه از جمله آن احترام به بيت‌المال حتی در بحث خاموش كردن شمع بيت‌المال در هنگام رسيدگی به امور شخصی است. در دوره معاصر هم، منش حضرت امام(ره) است كه برای جلوگيری از اسراف، ليوان آب را اگر نصفه می‌خوردند با گذاشتن درپوش الباقی آن را بعدا مصرف می‌كردند.

وی در پايان تنها راه رشد اخلاق سياسی بر پايه اسلام را صرفا منوط به پيروی از احكام اسلام و عمل به سازوكارهای قانونی عنوان كرد و هرگونه برهم زدن نظم عمومی در راستای منافع شخصی را به مثابه منفعت‌طلبی و ناديده گرفتن منافع جمعی و منافی مصلحت جامعه اسلامی دانست.