کد خبر: ۱۲۶۲۵۹۰

تاریخ: ۰۱ مرداد ۱۳۹۲ - ۱۱:۵۰

مثنوی مولانا، مشحون از آيات قرآن و احاديث است

يك شاعر و نويسنده سمنانی با بيان اينكه برای رسيدن به مقامات مولانا سخن معرفت و سخن معنوی با سخن معمولی فرق دارد، اظهار كرد مثنوی مولانا مشحون از آيات قرآن و احاديث است.

گروه اجتماعی: يك شاعر و نويسنده سمنانی با بيان اينكه برای رسيدن به مقامات مولانا سخن معرفت و سخن معنوی با سخن معمولی فرق دارد، اظهار كرد: مثنوی مولانا مشحون از آيات قرآن و احاديث است.

به گزارش خبرگزاری بين‌المللی قرآن(ايكنا) شعبه سمنان، پرويز حقيقت، شاعر و نويسنده سمنانی شب گذشته، 31 تيرماه در نخستين نشست از سلسله نشست‌های فرهنگی، با رويكرد فرهنگ و هنر اسلامی تحت عنوان شب‌های مولانا در تالار تئاترشهر سمنان برگزار شد، گفت: يكی از بزرگترين گرفتاري‌های انسان امروز، همين رنگ‌ها و تعلقات دنيوی است كه دست ما را از هر سو بسته است چرا كه آنچنان كه به جسم خود می‌پردازيم به روح نمی‌پردازيم و دنبال هوس‌ها و خواهش‌های خود هستيم و چيزهايی كه باارزش نيست برای ما ارزش شده است؛ لذا تنها اگر عشق به فرياد ما برسد و بتوانيم بندها را بگسليم به رهايی می‌رسيم.

اين نويسنده سمنانی اظهار كرد: «بی رنگی» همان عشق است و انسان عاشق، يكرو و يكرنگ است و تمثيل و حكايت مولانا در اين باب در مثنوی معنوی همان شغالی است كه در خم رنگرزی می‌افتد و ادعای طاووسی می‌كند و آنجا معلوم می‌شود كه رنگ با بی‌رنگی چقدر فرق می‌كند.

وی افزود: مثنوی مولانا، مشحون از آيات قرآن و احاديث است، چنانچه مولانا در نی نامه بعضی از آيات را آورده است، بطوريكه در پايان نی نامه می‌گويد آيينه دل زنگار گرفته و بايد پاكش كنيم تا بتوانيم مشاهداتی داشته باشيم .

وی با بيان اينكه «عشق»، جان‌مايه عرفان مولوی است تصريح كرد: عشق از منظر مولانا نيز آن چيزی است كه آرزوهای بی‌جا را مهار و انسان را از پراكندگی به جمع می‌رساند.

حقيقت ادامه داد: برای رسيدن به اين مقامات، سخن معرفت و سخن معنوی با سخن معمولی فرق دارد و سخن معرفت و سخن عشق و اصولأ سخنانی كه بار عاطفی دارند با سخن معمولی كه با منطق كار می‌كند، فرق دارند.

اين شاعر سمنانی با اشاره به ماه مبارك رمضان نيز گفت: طاعات و عبادات ما وقتی در درگاه حضرت حق قبول می‌افتد كه صدق داشته باشيم و طاعات و با ذوق و عشق همراه باشد.

به گفته وی در خواست از خداوند زمانی صورت می‌گيرد كه حضرت حق، خود بخواهد. و اين ما نيستيم كه بگوييم" الله" ،او قبلأ لبيك گفته است كه ما می گوييم "الله ". چنانچه مولانا در مناجات‌گونه زيبايی می‌گوید: الله گفتن نيازمند عين لبيك گفتن حق است.... آن يكی الله می‌گفتی شبی/تا كه شيرين می‌شد از ذكرش لبی/گفت شيطان آخر ای بسيارگو/اين همه الله را لبيك كو/می‌نيايد يك جواب از پيش تخت/چند الله می‌زنی با روی سخت/او شكسته‌دل شد و بنهاد سر/ديد در خواب او ....