کد خبر: ۱۲۶۵۳۸۶

تاریخ: ۰۷ مرداد ۱۳۹۲ - ۱۰:۵۹

وحدت مسلمانان در نابودی دشمنان؛ مصداق ضربه شمشير اسدالله در خندق

در اين برهه حساس از تاريخ شيعه، همانند روز خندق كه روز تعيين‌كننده‌ای برای اسلام بود و ضربه شمشير اسدالله كار را تمام كرد، مسلمانان با اتحاد برای تعيين سرنوشت اسلام، نياز به ضربه‌الحيدريه‌‌ای دارند تا برای هميشه تاريخ دنيا از شر تكفيری‌های ملحد رهايی يابند.

گروه اجتماعی: در اين برهه حساس از تاريخ شيعه، همانند روز خندق كه روز تعيين‌كننده‌ای برای اسلام بود و ضربه شمشير اسدالله كار را تمام كرد، مسلمانان با اتحاد برای تعيين سرنوشت اسلام، نياز به ضربه‌الحيدريه‌‌ای دارند تا برای هميشه تاريخ دنيا از شر تكفيری‌های ملحد رهايی يابند.

حجت‌الاسلام والمسلمين عليرضا حسين‌پور، قائم مقام دانشكده اصول الدين دزفول در گفت‌وگو با خبرگزاری بين‌المللی قرآن(ايكنا) شعبه خوزستان، اظهار كرد: پيامبر عظيم الشان اسلام(ص) در وصف حضرت علی‌بن ابی‌طالب(ع) جمله‌ای می‌فرمايند كه منحصر بفرد است و درباره هيچ شخصيتی اينگونه نفرموده‌اند: «ضربه علی يوم الخندق افضل من عباده الثقلين؛ ارزش شمشيری كه علی ابن ابی طالب در روز خندق در راه خدا زد بالاتر از عبادت ثقلين (جن و انس و ملائك مقرب) است.»

وی ادامه داد: علی(ع) نشانه‌ای از جلوه ذات احديت و راه رسيدن به كمال مطلق است و منكر فضائل علی(ع) منكر خدای متعال و پيامبر خداست و هنوز كسی نتوانسته اين گوهر ناياب خلقت را بشناسد.

حسين‌پور گفت: پس از رحلت پيامبر رحمت و شكل‌گيری جريانات تكفيری و منحرف و غصب خلافت، عده‌ای به تخريب شخصيت علی(ع) پرداختند و از خدای متعال پروا نكردند و ناجوانمردانه شخصيت الهی مولی الوحدين را تخريب كردند، به‌گونه‌ای كه وقتی سركرده تكفيری‌های كوفه ابن ملجم مرادی لعنه الله عليه، در اوج ناجوانمردی و بهنگام نماز بر فرق مولود كعبه كوبيد، عده‌ای كه فريب تبليغات تكفيری‌های غاصب را خورده بودند، پرسيدند: مگر علی نماز می‌خواند كه به مسجد رفته است؟!

قائم مقام دانشكده اصول الدين دزفول عنوان كرد: در طول تاريخ وسوسه خناسان عليه خاندان علوی ادامه دارد. ايجاد ناامنی ميان مناطق شيعه‌نشين و نسل‌كشی شيعيان در سرتاسر جهان در كشورهايی همچون عراق، پاكستان، كشمير، سوريه، بحرين اخيرا به اوج خود رسيده است.

وی اضافه كرد: سازمان‌های حقوق بشر و جهانی بدون هيچ واكنشی به نظاره اين همه ظلم و جور عدوان نشسته‌اند و بعضا با دادن پول، سلاح و نيرو اقدام به تقويت تكفيری‌های ملحد می‌نمايند. در اين برهه حساس از تاريخ شيعه، همانند روز خندق كه روز تعيين كننده‌ای برای اسلام بود و ضربه شمشير اسدالله كار را تمام كرد، مسلمانان با اتحاد برای تعيين سرنوشت اسلام، نياز به ضربه‌الحيدريه‌‌ای واحد دارند تا برای هميشه تاريخ دنيا از شر تكفيری‌های ملحد و بی‌دين رهايی يابند.

حسين‌پور تصريح كرد: در ضرورت دفاع از مكتب حقه تشيع لحظه‌ای درنگ جايز نيست، چنانچه تكفيری‌ها از سراسر جهان به منطقه جهت نابودی شيعه آمده‌اند، چرا علما و بزرگان شيعه و خود شيعيان جهت مقابه با كسانی كه در صدد از بين بردن آثار شيعه در جهان هستند اقدامی مناسب انجام نمی‌دهند شايد هم ما ادعای شيعه‌گری داريم و شيعه واقعی نيستيم. زمانی كه حرم مطهر حضرت زينب كبری(س) مورد حمله ددمنشانه گروه‌های تكفيری قرار گرفت، جامعه شيعه چه اقدام اعتراضی و بازدارنده‌ای انجام داد؟

قائم مقام دانشكده اصول الدين دزفول تصريح كرد: هنگامی كه امام رضا(ع) در خراسان بود، گروهی از راه دور برای زيارت او به در منزل حضرت آمدند و اجازه خواستند به حضور او شرف‌ياب شوند. دربان منزل حضرت به حضور ايشان رسيد و عرض كرد: گروهی آمده‌اند و می‌خواهند به محضر شما برسند و می‌گويند ما شيعه علی(ع) هستيم. امام رضا(ع) فرمود: من مشغولم، به آنها بگو برگردند. دربان كنار در آمد و به آنها گفت: حضرت مشغول است و كسی را نمی‌پذيرد. آنها رفتند و روز دوم آمدند و همان سخن خود را تكرار كردند و امام(ع) آنها را نپذيرفت تا دو ماه هر روز می‌آمدند و می‌گفتند: ما شيعه علی(ع) هستيم و می‌خواهيم به حضور امام(ع) برسيم و حضرت آنها را نمی‌پذيرفت تا اينكه از ملاقات امام مأيوس شدند و به دربان گفتند: به مولای ما بگو ما شيعيان پدرت علی بن ابيطالب(ع) هستيم و با اين نپذيرفتن شما دشمنان‌مان ما را مورد شماتت قرار می‌دهند، ما اين بار برمی‌گرديم و به خاطر شرمندگی و خجالت و عجز از تحمل شماتت دشمنان از ديار خود هم می‌گريزيم. پيام آنها را به حضرت رسانيد. آنگاه امام(ع) به دربان فرمود: اجازه بده وارد شوند، آنها به حضور آن حضرت رسيدند و سلام كردند. اما امام(ع) جواب آنها را كه نداد، اجازه نشستن نيز به آنها نداد و همين‌طور ايستاده بودند تا اينكه گفتند: يا بن رسول اللّه! اين چه ستم بزرگی است كه بعد از دو ماه نپذيرفتن و دربه‌دری به ما می‌رسد و چه آبرويی بعد از اين از ما می‌ماند؟ امام(ع) فرمود: اين آيه را بخوانيد: «وَمَا أَصَابَكُم مِّن مُّصِيبَةٍ فَبِمَا كَسَبَتْ أَیْدِيكُمْ وَیَعْفُو عَن كَثِيرٍ؛ و هر [گونه] مصيبتى به شما برسد به سبب دستاورد خود شماست و [خدا] از بسيارى درمى‏گذرد»(شوری/30).

من جز به پروردگارم و به رسول خدا و اميرالمؤمنين و پدران پاك و معصومم(ع) اقتدا نكردم، شما خود را سرزنش كنيد، من از آنها پيروی كردم.

گفتند: چرا ای پسر رسول خدا؟

فرمود: به خاطر اينكه ادعا كرديد شيعه علی بن ابيطالب هستيد. (در حالی كه شيعه واقعی نيستيد) وای بر شما، شيعه علی همانا حسن و حسين و ابوذر و سلمان و مقداد و عمار و محمد بن ابی بكرند كه هيچ يك با امر و نهی او مخالفت نكردند اما شما ادعای پيروی از او را داريد، در حالی كه در اكثر اعمال خود مخالف او هستيد و در بسياری از واجبات مقصريد، در بسياری از حقوق برادران دينی خود سستی می‌كنيد.

وی تصريح كرد: اگر ما شيعه واقعی هستيم بايد از اعمال و رفتارمان هويدا باشد و تنها به عزاداری يك شبانه روز برای آن حضرت اكتفا نكيم بلكه امسال عاشورای علوی برگزار كنيم همانند دهه عاشورا كه هيئت مذهبی در سطح شهرها و بلاد مختلف به سينه‌زنی و زنجير زنی می‌پردازند برای اثبات مظلوميت علی و فرزندانش اين سنت حسنه را ايجاد نماييم. شايد مقداری رنگ بوی شيعه واقعی به خودمان بگيريم.