کد خبر: ۱۲۶۹۲۸۱

تاریخ: ۱۵ مرداد ۱۳۹۲ - ۱۳:۲۷

بهره‌مندی یقینی از علم الهی، سعادت ابدی انسان را در پی دارد

مدرس حوزه علميه الرسول تكاب سعادت ابدی انسان را در گروی بهره‌مندی یقینی از علم الهی دانست و گفت حقيقت تدبر در قرآن همان درك و فهم صحيح مضامين‌ قرآن است.

گروه اجتماعی: مدرس حوزه علميه الرسول تكاب سعادت ابدی انسان را در گروی بهره‌مندی یقینی از علم الهی دانست و گفت: حقيقت تدبر در قرآن همان درك و فهم صحيح مضامين‌ قرآن است.

حجت‌الاسلام علی امينی، مدرس حوزه علميه الرسول تكاب در گفت‌وگو با خبرگزاری بين‌المللی قرآن(ايكنا) شعبه آذربايجان‌ غربی، گفت: انسان برای رسيدن به سعادت دنيوی و اخروی بايد زندگی خود را با رهنمودهای قرآن كريم هماهنگ كند؛ چرا كه زندگی روزمره انسان نياز به بهره‌مندی از رهنمودهای قرآنی و دينی دارد.

وی با اشاره به اينكه حقيقت تدبر در آيات نورانی قرآن درك و فهم صحيح رهنمودهای قرآنی است، ابراز كرد: قرآن انسان را متعالی كرده و راه ترقی به پله‌های بالاتر را به انسان نشان می‌دهد.

حجت‌الاسلام امينی با بيان اينكه انسان برای از بين بردن مسائلی كه هميشه با آن در گير بوده و پناه بردن به اموری كه نياز به فهم مبدأ، مقصد، هدف زندگی و نحوه ارتباط با ديگران و پاسخ انسان به جهان هستی از جمله نيازهای معنوی انسان به‌شمار می‌روند، اضافه كرد: تنها دين مبين اسلام است كه به انسان محتوا بخشيده و او را از سر درگمی و حيرت دور می‌كند و تنها با پناه بردن به قرآن و تدبير و تدبر در آيات نورانی آن به سلامت معنوی دست يافته و امنيت خود را فراهم می‌كند.

وی ابراز كرد: دعا نوعی ارتباط بنده با خداوند متعال بوده كه با انجام مستمر آن انسان به شناخت خدا نائل شده و برای پذيرش توبه و تقرب به رحمت الهی بايد دل از غير خدا بريده و تنها به درگاه خداوند متعال روی آورد.

حجت‌الاسلام امينی گفت: اگر چه دعا نوعی اظهار درخواست برای رفع نيازها بوده اما در اصل اعتراف به بندگی، عجز و ناتوانی انسان در برابر پروردگار عالم است كه انسان بايد از فرصت‌ها و لحظات عرفانی برای آمرزش گناهان و نزديكی به خداوند متعال نهايت استفاده را ببرد.

مدرس حوزه علميه الرسول تكاب با اشاره به اينكه تدبر در مفاهيم قرآنی مسير دستيابی به رشد و تعالی معنوی و كمال مطلق را به انسان نشان می‌دهد، خاطرنشان كرد: شناخت سبك زندگی اسلامی و سیره اهل بیت(ع)، گرایش به خوبی‌ها، غلبه بر خواهش‌های نفسانی، خودسازی و سازندگی انسان نتيجه‌ تدبر به قرآن و عمل به آموزه‌های آن است.