کد خبر: ۱۲۸۰۷۷۶

تاریخ: ۰۹ شهريور ۱۳۹۲ - ۱۴:۲۳

مسلمانان تا كی ظلم و تعدی سفاكان را بنگرند؟

آرامش مسجد، مرا به آرام و قراری فطری رسانده است، اما از تندباد حوادثی كه امروز سبب استيلای سفاكان بر جهان اسلام شده است، دور نمی‌سازد؛ از خود می‌پرسم، مسلمانان در دنيا تا كی بايد شاهد ظلم و تعدی غرب باشند؟

به گزارش خبرگزاری بين‌المللی قرآن(ايكنا) شعبه ايلام، از اخبار و حوادث دنيا كه اغلب حاكی از كشاكش و مناقشه، تنازع و مخاصمه، ظلم و تعدی ظالمان دنيای امروز به مسلمين است فاصله می‌گيری؛ از طرفی دوست داری دمی از صدای چكاچك و قژاقژ حاصل از همزيستی با آهن و سيمان و دود و ماشين و خيابان و ساختمان شهر جدا شوی.

دلت رازوارانه در هنگامه غروب، تو را به سمت خانه «دوست» سوق می‌دهد، انگار اين خانه محل قرار و پناه‌جای تو است؛ قلب از لب طلب غزل‌های عاشقانه دارد و عشق، تو را به سماعی بی‌بديل در مسجد دل فرا می‌خواند؛ صوت قرآن مسجد انگار جاذبه بی‌حد تو به سوی فراخواندگاه است.

به مسجد كه می‌رسی انگار از نو هنگامه رستن‌ها و شكفتن‌ها است؛ دريچه نگاهت را از سردسارها بر گرفته‌ای و خواستارانه و فروتنانه افق‌های اميدزای اين بنای برافراشته را می‌نگری و در شبستان راه می‌روی، گام‌های آهسته را كه برمی‌داری انگار از اتمسفر رسانه‌ها خارج شده‌ای و گوش‌هايت نيوشای نوای ديگری است، «هُوَ الَّذِی أَنزَلَ السَّكِينَةَ فِی قُلُوبِ الْمُؤْمِنِينَ لِیَزْدَادُوا إِيمَانًا مَّعَ إِيمَانِهِمْ وَلِلَّهِ جُنُودُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَكَانَ اللَّهُ عَلِيمًا حَكِيمًا؛ اوست آن كس كه در دل‌هاى مؤمنان آرامش را فرو فرستاد تا ايمانى بر ايمان خود بيفزايند و سپاهيان آسمان‌ها و زمين از آن خداست و خدا همواره داناى سنجيده‏كار است»(آيه 4 ، سوره فتح).

آرامش مسجد مرا نيز به آرام و قراری فطری رسانده است، گويی دقيقاً سر جای خودم هستم يعنی همانجا كه هر شب و روز دوست دارم باشم؛ اما اين آرامش فطری مرا از تندباد حوادثی كه امروز سبب استيلای سفاكان بر جهان اسلام شده است، دور نمی‌سازد؛ از خود می‌پرسم مسلمانان در دنيا بايد تا كی شاهد ظلم و تعدی غرب باشند؟

بر روی كاشی‌های زبرجد مسجد اين آيات نقش بسته است، «قُلْ هَلْ نُنَبِّئُكُمْ بِالْأَخْسَرِينَ أَعْمَالًا؛ الَّذِينَ ضَلَّ سَعْیُهُمْ فِی الْحَیَاةِ الدُّنْیَا وَهُمْ یَحْسَبُونَ أَنَّهُمْ یُحْسِنُونَ صُنْعًا؛ بگو آيا شما را از زيانكارترين مردم آگاه گردانم؛ آنان كسانى‏اند كه كوشش‏شان در زندگى دنيا به هدر رفته و خود مى‏پندارند كه كار خوب انجام مى‏دهند»( آيات 103 و 104 سوره كهف).

انگار جواب سئوالم را گرفته باشم، قرآن را باز می‌كنم و اين آيات را می‌خوانم، «بَلِ اتَّبَعَ الَّذِينَ ظَلَمُوا أَهْوَاءهُم بِغَیْرِ عِلْمٍ فَمَن یَهْدِی مَنْ أَضَلَّ اللَّهُ وَمَا لَهُم مِّن نَّاصِرِينَ؛ فَاصْبِرْ إِنَّ وَعْدَ اللَّهِ حَقٌّ وَلَا یَسْتَخِفَّنَّكَ الَّذِينَ لَا یُوقِنُونَ؛ نه [اين چنين نيست] بلكه كسانى كه ستم كرده‏اند بدون هيچ گونه دانشى هوس‌هاى خود را پيروى كرده‏اند پس آن كس را كه خدا گمراه كرده چه كسى هدايت مى‏كند و براى آنان ياورانى نخواهد بود؛ پس صبر كن كه وعده خدا حق است و زنهار تا كسانى كه يقين ندارند تو را به سبكسرى واندارند»( آيات 29 و 60 سوره روم ).