کد خبر: ۱۲۸۲۱۲۶

تاریخ: ۱۲ شهريور ۱۳۹۲ - ۱۵:۳۲

بررسی مباحث آخرالزمان و مهدويت در «دوستی، راز هستی»

كتاب «دوستی، راز هستی» به قلم محمد حكيمی و توسط انتشارات بنياد پژوهش‌های اسلامی آستان قدس رضوی با رويكرد مهدويت و آخرالزمان نوشته و منتشر شده است.

به گزارش خبرگزاری بين‌المللی قرآن(ايكنا)، محمد حكيمی در تازه‌ترين اثر خود با عنوان «دوستی، راز هستی» به اين موضوع به عنوان ركن دوم هستی پرداخته و معتقد است: «عاطفه و مهرورزی، ركن دوم حيات انسانی است كه بدون اين ركن، انسان، انسان نيست. عاطفه با همكاری عقل، بنای انسانيت را بنياد می‌نهد و همه ارزش‌های انسانی را شكوفا می‌كند. چنانكه اگر عقل نباشد، انسان وجود ندارد و هستی طبيعی او چون هستی گونه‌های حيوانی و نباتی است؛ عاطفه و احساس ديگردوستی نيز اگر نباشد، حيات انسانی، حيات حيوانی است؛ بلكه فروتر از آن است، زيرا كه عقل و حسابگری‌های آن بدون احساس و عاطفه، ره خودپرستی و سودجويی در پيش می‌گيرد.»

نويسنده اين اثر را در 29 فصل به نگارش درآورده كه دوستی و مهرورزی، دوستی معيار رابطه آفريدگار، ره‌آوردهای دوستی، دوستی‌های ارزشی، زمينه‌های افزايش دوستی، اعتدال در دوستی، عوامل كاستی محبت، دوستی‌های ماندگار، چه كسانی را دوست نداريم و گسترش دوستی در دولت مهدوی(عج) برخی از عناوين اين اثر را شامل می‌شود.

«چه كسانی را دوست نداريم» عنوان فصل بيست و هفتم را تشكيل می‌دهد كه در اين فصل، دوستی با كسانی كه نكوهش شده و از آن به دوستی‌های نادرست و زيان‌بخش تعبير می‌شود، اشاره شده است كه دين‌ستيزان، ستمكاران، نادانان، تبهكاران و گناهكاران و دوستان دنيايی از جمله اين موارد هستند.

در بخشی از اين اثر درباره همين دوستی‌ها آمده است: «رشته دوستی بايد به ارزش‌ها و نيكی‌ها و ماندگاری‌ها پيوند يابد و از ضدارزش‌ها و زشتی‌ها و زوال‌پذيرها بگسلد. اگر انگيزه اصلی دوستی‌ها خدا باشد، دوستی به جاودانگی پيوسته است و اگر دنيا و پديده‌های آن باشد، چون آنها زوال‌پذير و زودگذر است.»

«گسترش دوستی در دولت مهدوی(عج)» عنوان آخرين فصل كتاب است كه در آن آينده تاريخ و آخرالزمان از نظر اديان الهی و به ويژه اسلام، دوران شكوفايی همه نيكی‌ها و انسانيت‌ها و زدايش همه زشتی‌ها و ناانسانی‌ها دانسته شده كه از برترين ارزش‌های انسانی احساس و عاطفه مهرورزی و ديگردوستی است و گسترش اين احساس، آرزوی همه مصلحان و رهبران به حق تاريخ بوده.

اين آرمان والا و خدايی در پايان تاريخ و جامعه عدل مهدوی، در سراسر گيتی رخ می‌نمايد و همه انسان‌ها را به هم نزديك می‌كند، ديگردوستی را همگانی و همه جايی می‌كند و موانع نزديكی و گسترش محبت را از ميان بر می‌دارد و برادری راستين ميان همگان برقرار می‌‌شود.

امام صادق(ع) می‌فرمايد كه عمار سباطی به امام(ع) می‌گويد: «كدام يك برتر است؛ عبادت در پنهانی با امام غايب(ع) و در زمان دولت‌های باطل، يا عبادت در دوران ظهور دولت حق با امام آشكار(ع) از خاندان شما؟»

امام(ع) فرمود: «ای عمار! سوگند به خدا كه عبادت شما در پنهانی و با امام غايب(ع) و در دوران حكومت‌های باطل و بيم از دشمنان، برتر است از عبادت در دوران ظهور دولت حق و با امام آشكار(ع).»

عمار می‌گويد: چرا ما در اين زمان، آرزو كنيم كه از ياران امام قائم(عج) باشيم و حال اينكه ما در اين روزگار(دوران غيبت) كارهايمان برتر از اعمال ياران دولت حق است؟ امام صادق(ع) فرمود: سبحان‌الله! آيا دوست نداريد كه خدای بزرگ حق و عدالت را در آبادی‌ها آشكار كند و وحدت(عقيدتی و مرامی ميان همه) پديد آورد و دل‌های از هم بيگانه(مردم) را يگانه و دوست(يكديگر) كند؟»

گفتنی است كه كتاب «دوستی، راز هستی» برخی از تعاليم اسلام درباره دوستی را بررسی كرده و شرح و تفسيری است بر پاره‌ای از مسائلی كه در بابا «احساس و عاطفه» جلد هشتم كتاب «الحياة» آمده است.

اين اثر توسط بنياد پژوهش‌های اسلامی آستان قدس رضوی با شمارگان دو هزار نسخه و بهای 30 هزار ريال منتشر شده و در اختيار علاقه‌مندان قرار گرفته است.