کد خبر: ۱۲۸۹۲۳۹

تاریخ: ۲۶ شهريور ۱۳۹۲ - ۱۰:۴۸

بی‌زبان هم می‌شود نجوا كرد

400 ناشنوا همزمان با دهه كرامت رضوی از مؤسسه ناشنوايان آوای دل به حرم مطهر رضوی مشرف و پس از شركت در جشن دهه كرامت، مهمان سفره پربركت حضرت شدند.

به گزارش خبرنگار افتخاری خبرگزاری بين‌المللی قرآن(ايكنا)، عصر دوشنبه، 25 شهريورماه صحن جمهوری حرم مطهر علی‌ بن‌موسی‌الرضا(ع) اين‌بار ميزبان ناشنوايان مؤسسه آوای دل بود. به سمت رواق دارلكرامه به حركت درآمدند.

آرامش نگاهش آرامش‌دهنده بود اما امواج تنهايی چشمانش، طوفانی بود كه هر كجا می‌رفت، آن را با خود يدك می‌كشيد. تنهايی نگاهش را حس می‌كردم. بايد باور كرد با ديگران متفاوت است. از هنگام تولد همه جور ديگری به او نگاه می‌كردند و اين موضوع برای خانواده‌اش بسيار عذاب‌آور بوده است. با زبان اشاره سخن می‌گويد و يكی از مسئولان گروه حرف‌هايش را برايم ترجمه می‌كند.

اين ناشنوای 23 ساله، كسب سه مقام قهرمانی در رشته دو و ميدانی را در كارنامه ورزشی خود ثبت كرده است و در اين باره می‌گويد: ورزش به تحمل ناشنوايی‌ام بسيار كمك كرده است. در حال حاضر از اينكه ناشنوا هستم، خيلی ناراحت نيستم چراكه با انجام فعاليت‌هايی از جمله ورزش اين نقص را تا حدودی جبران كرده‌ام.

وی كه از همان بدو تولد به طور مادرزادی ناشنوا بوده است، عنوان كرد: در خانواده‌ام تنها من ناشنوا هستم. با وجود اينكه در خانواده مشكلی ندارم و برخورد خوبی با من دارند، در جامعه كسی حرف من را نمی‌فهمد و اين امر نه تنها موجبات تنهايی من را فراهم می‌كند، بلكه نارحتی‌ام را افزايش می‌دهد.

از مترجم خواسته شده به او بگويد احساسش را بيان كند و او با تمام وجود سعی می‌كرد با اشاره دست‌هايش منظورش را به مترجم برساند «اگر حرم نيايم قلبم می‌لرزد». حضور در حرم خوشحالی عجيبی به من هديه می‌كند.

آنجا و در خيالش همه سكوت بود. تنها دستانی بود برای رساندن پيامش. واژه صدا برايش مفهومی نداشت. سر و صدای حاكم بر حرم، كاملاً برايش بی‌معنی بود. سكوتش راز بود، راز انسان‌هايی كه زندگيشان را با سكوت آغاز كرده‌اند و با آن هم به پايان می‌برند.

وی می‌گفت: از اينكه در حرم هستم در وجودم نمی‌گنجم. حضور در حرم خارج از هياهوی درونم به فكر و ذهنم آرامش خاصی می‌بخشد. از امام رضا (ع) فقط ظهور آقا امام زمان(عج) و سلامتی خانواده‌ام را می‌خواهم. ديگر مشكلات خودم برايم مهم نيست هرچه از آقا می‌خواهم برای خانواده‌ام است.

اين زائر اضافه كرد: به دليل مشكلاتی كه ناشنوايان در جامعه دارند و از طرفی سخت بودن حضور در جامعه، به مدرسه نرفته‌ام. هنگامی كه در خيابان با كسی صحبت می‌كنم، نگاه‌های سنگين مردم اذيتم می‌كند.