کد خبر: ۱۲۹۰۱۵۲

تاریخ: ۲۷ شهريور ۱۳۹۲ - ۱۲:۱۴

همايش قرآن و مهدويت در كاشان برگزار شد

همزمان با برگزاری پنجمين جشنواره فرهنگی ـ هنری «آه و آهو» همايش قرآن و مهدويت 26 شهريورماه به‌همت مؤسسه خادمين الرضا(ع) كاشان برگزار شد.

به گزارش خبرگزار‌ بين‌المللی قرآن(ايكنا) شعبه اصفهان، نمايندگی سازمان تبليغات اصفهان، حجت‌الاسلام والمسلمين محمدعرفان، کارشناس مذهبی از شهر مقدس قم در اين همايش گفت: شيعه و مومن واقعی زمانيكه خدا و امام زمانش را ناظر بر رفتار، كردار و گفتارش بداند يعنی مهدی‌باور، فاطمی‌دوست، علوی‌رفتار و رضوی‌سيرت باشد؛ طعم شيرين هدايت و رستگاری و روشنايی را می‌چشد.

وی با تبريك ميلاد ثامن الحجج علی بن موسی الرضا(ع) گفت: آنچه كه مورد تأييد و خواسته آن حضرت و ساير ائمه معصومين(ع) باشد موجبات خوشبختی و هدايت و نجات انسان را فراهم می‌كند.

به گفته وی زيارت امام رضا(ع) مستحب و رضايت آن حضرت واجب است يعنی اينكه زائر و پيرو راستين هشتمين خورشيد فروزان ولايت و امامت حضرت علی بن موسی الرضا(ع) بايد رفتارش را مطابق با دستورات اسلام و عمل به فرامين آن حضرت انجام دهد تا به اين وسيله رضايت حجت خدا را كسب كند.

اين كارشناس مذهبی تصريح كرد: انجام واجباتی چون نماز و روزه و خمس و زكات، ترك نواهی، احسان به والدين و تخلّق به محامد اخلاق عواملی هستند كه موجبات رضايت امام را فراهم می‌كنند.

حجت‌الاسلام عرفان با اشاره به اينكه زيارت بسيار خوب و لازم است افزود: زيارت تنها بدون رعايت سيره علوی و رضوی پسنديده و زيبنده شيعه و پيرو ائمه نيست.

وی گفت: ما گاهی مواقع در حرم امام رضا(ع) دست ادب بر روی سينه ميگذاريم، خم می‌شويم سلام به آقا می‌دهيم و به حالتيكه پشت به زيارتش نكنيم با جسم ظاهری و فيزيكی به عقب می‌رويم اما در عمل و رفتار پشت به كلام و خواسته آن حضرت می‌كنيم.

اين كارشناس مذهبی افزود: چه بسا افراد هزينه‌های سنگينی را در برپايی مجالس ذكر نام و ياد اهل بيت(ع) خرج می‌كنند اما به دليل اينكه معرفت به امام معصوم(ع) ندارند و مسير صحيح را طی نمی‌كنند كارشان مقبول و مورد رضايت ائمه(ع) نيست.

به گفته وی معرفت به خدا و نظارتش در زندگی و معرفت به امام حسين(ع)، امام رضا(ع) و ديگر ائمه معصومين(ع) موجبات انجام اعمال پسنديده و مورد رضايت پروردگار و حجت‌هايش و در نتيجه هدايت و رستگاری را فراهم می‌كند.

حجت‌الاسلام عرفان با بيان شواهد وقايعی از تاريخ اسلام بويژه حوادث عاشورای سال 61 هجری در معرفی افرادی كه با معرفت و بی معرفت به امام زمانشان اباعبدالله الحسين(ع) در دو سپاه حق و لشگر كفر قرار گرفتند، گفت: معرفت عامل بازدارنده از ارتكاب گناه و خلاف و وسيله هدايت و پيروزی و نجات است در حاليكه عدم معرفت زمينه‌ساز گمراهی و كفر و ضلالت است.

وی با ذكر نام شخصيت‌هايی از دو سپاه امام حسين(ع) و يزيد(لعنت الله عليه) كه معرفت عامل انصراف آنها از مسير باطل و عدم معرفت زمينه انحراف و خروج آنها را از راه حق جدا كرد گفت: شمر بن ذالجوشن بواسطه عدم معرفت به امامش در صحرای كربلا عاقبت به شر و جناب زهير بواسطه معرفت و ايمان قلبی به مولا و امامش عاقبت بخير و سربلند روزگار تا پايان دهر شد.

اين كارشناس مذهبی اظهار كرد: معرفت و ايمان قلبی و اعتماد ما بايد به اندازه معرفت و اعتقاد مستحكم قلبی شيعه امام جعفر صادق(ع) باشند كه با يك اشاره حضرت بدون چون و چرا وارد تنور آتش شد.

حجت‌الاسلام عرفان افزود: زمانيكه آيت‌الله العظمی شيخ فضل‌الله نوری را در ميدان توپخانه تهران بدست عناصر رژيم اعدام می‌كردند تمام مردم گريه و زاری كردند و حتی عبا و عمامه اش را برای تبرّك تك تكه كردند اما بواسطه عدم معرفت به مبارزه آيت اله نوری در نجات و دفاع از وی هيچ اقدامی نكردند.

وی با تاكيد بر اينكه همه افراد بايد به گونه ای زندگی كنند كه مهدی‌باور، مهدی‌ياور و رضوی‌سيرت باشند، گفت: نيكی به والدين، پرهيز از گناه، انجام واجبات از عوامل رضايت امام زمان (عج) و مصداق این مهدی‌باوری و مهدی‌ياوری است.

اين كارشناس مذهبی گفت: متاسفانه همه ما از دوربين‌های مدار بسته در جاده‌ها و اماكن عمومی در ثبت لحظات و كارهايمان می‌ترسيم از انجام خلاف جلوی اين چشم‌های مجازی حيا می‌كنيم اما از نظارت امام زمان‌مان مهدی فاطمه(س) خجالت نمی‌كشيم و هر عملی را انجام می‌دهيم.

به گفته وی شيعه تنها مذهب معتقد به موعود و منجی زنده است و تنها موعود و منجی كه برايش جشن تولد گرفته می‌شود حضرت مهدی(عج) صاحب العصر و الزمان است.

حجت‌الاسلام عرفان در پايان نظارت و حضور امام زمان در هر عصری بر شيعيانش را تأكيد كرد و گفت: زمانيكه امام زمان(عج) را حاضر و ناظر بر اعمال و زندگی خود بدانيم و مطابق ميل آن حضرت رفتار كنيم دل مباركش را بدست آورده‌ايم و زندگی را شيرين و زيبا می‌كنيم.

وی اظهار كرد: سيره فاطمی، رضوی، مهدوی و اخلاق علوی بزرگترين دست مايه برای خوب بودن و خوب ماندن و عامل خوشبختی و رستگاری و نجات در هر دو دنيا است.