کد خبر: ۱۳۰۱۸۱۰

تاریخ: ۲۱ مهر ۱۳۹۲ - ۰۸:۴۸

گفتمان‏‌هاى علمى ـ اعتقادى امام باقر(ع)؛ الگویی برای تبيين مبانی شيعه

رئيس اداره اوقاف و امور خيريه شهرستان بيرجند با اشاره به اينكه گفتمان‏‌هاى علمى ـ اعتقادى امام باقر(ع)، راهنمايی برای تبيين مبانی شيعه است، گفت امام باقر(ع) با برقرارى حوزه‏‌هاى درسى، با كج‌‏انديشى‏‌ها مبارزه و تمام ابواب فقهى و اعتقادى را از ديدگاه اسلام ناب بررسى كرد.

حجت‌الاسلام دادخدا خدائی، رئيس اداره اوقاف و امور خيريه شهرستان بيرجند در گفت‌وگو با خبرگزاری بين‌المللی قرآن(ايكنا) شعبه خراسان جنوبی، با اشاره به اينكه زندگی امام باقر(ع) مصادف با دوران پرتلاطم زوال بنی‌اميه بود چنانچه به‌دليل شرايط خاص آن زمان ايشان از نظر سياسی در انزوا بودند، گفت: امام باقر(ع) توانست با تشكيل حوزه علميه و تربيت شاگردان برجسته، خط فكری تشيع که همان فقه آل محمد(ص) بود را آشكار كند. ‌

وی تصريح كرد: با وجود تمام سخت‌گيری‌های بنی‌اميه، امام باقر(ع) به تبيين معارف اهل بيت(ع) پرداخت و از تبيين جايگاه امامت و ولايت در اسلام كه به‌‌معنای زعامت و تصدی امر است، دست بر‌نمی‌داشت.

رئيس اداره اوقاف و امور خيريه شهرستان بيرجند با اشاره به اينكه امام محمد باقر(ع) به علت علم بسيار ايشان باقرالعلوم لقب گرفتند، گفت: فطرت افراد به‌صورت طبيعی در زمان‌های پيش از امام باقر(ع) نيز برای شناخت حقايق و فراگيری مستعد بود اما فضای حاكم بر جامعه، فضای اختناق بود و اجازه گسترش علوم داده نمی‌شد.

حجت‌الاسلام خدائی اظهاركرد: به اين دليل اين لقب را به امام(ع) دادند كه در آن زمان، شرايطی برای گسترش احكام فقهی فراهم شد، زيرا پيش از ايشان، در زمان امامانی از جمله امام سجاد(ع) به‌دليل اختناق، اين شرايط فراهم نبود.

وظيفه اصلی ائمه(ع)، هدايت مردم و بيان احكام است

رئيس اداره اوقاف و امور خيريه شهرستان بيرجند با بيان اينكه وظيفه اصلی ائمه(ع)، هدايت مردم و بيان احكام است، گفت: ائمه(ع) به‌دنبال فرصت برای انجام اين مسئله بودند كه در زمان امام محمد باقر(ع)، با آرام‌شدن فضای اجتماعی و كاهش تنش و فشارها اين فرصت ايجاد شد.

حجت‌الاسلام خدائی يادآور شد: امام باقر(ع) در علم، زهد، عظمت و فضيلت سرآمد همه بزرگان بنى‌هاشم بود به‌طورى‌كه دوست و دشمن، مقام والاى علمى و اخلاقى او را تأييد و تصديق مى‌‏كردند.

وی اظهار كرد: از آن حضرت به‌قدرى روايات و احاديث در زمينه احكام اسلامى، تفسير، تاريخ اسلام و انواع ديگر علوم به يادگار مانده كه تا آن زمان از هيچ‌يك از فرزندان امام حسن(ع) و امام حسين(ع) اين مقدار حديث و روايت به‌جا نمانده بود.

رئيس اداره اوقاف و امور خيريه شهرستان بيرجند اظهار كرد: امام باقر(ع) با برقرارى حوزه‌‏هاى درسى و مباحثات و گفتمان‏‌هاى علمى و اعتقادى با كج‌‏انديشى‏‌ها مبارزه و تمام ابواب فقهى و اعتقادى را از ديدگاه اسلام ناب بررسى كرد.

حجت‌الاسلام خدائی درباره دوره امامت ايشان افزود: امام باقر(ع) در دوره‌‏اى امامت خويش را آغاز كرد كه جامعه اسلامى در وضع فرهنگى نابسامانى به‌سر مى‌‏برد و گرفتار چالش‏‌هاى عميق عقيدتى و درگيرى‌‏هاى مختلف فقهى و اعتقادى ميان فرق اسلامى شده بود.

وی عنوان كرد: در عصر امام باقر(ع) زمينه فعاليت‌‏هاى سياسى از بين رفته بود و قيام مسلحانه نيز محكوم به شكست بود و تأثيرى در حفظ دين نداشت، بنابراين آن حضرت با شناخت نياز جامعه به فعاليت علمى پرداخت و با ظهور وى، گام مهم و بسزایى در حفظ اسلام و نهادينه‌شدن معارف آن و تبيين مبانى شيعه، برداشته شد.

حجت‌الاسلام خدائی با بيان اينكه يكى از راه‏‌هاى گسترش معارف اسلامى كه امام باقر(ع) به‌خوبى از آن بهره گرفت، مناظره و گفت‌‏وگو بود، بیان كرد: مناظره و گفت‏‌وگو روشى بود كه در عصر آن حضرت رواج داشت و ابزارى مهم براى انتقال فرهنگ شمرده می‌شد.

بهره‏‌گيرى از نيايش در نشر تعاليم دينى؛ از فعاليت‏‌هاى بارز امام باقر (ع)

رئيس اداره اوقاف و امور خيريه شهرستان بيرجند بهره‏‌گيرى از نيايش و دعا در جهت نشر تعاليم دينى و آموزه‏‌هاى بلند عرفانى را از جمله فعاليت‏‌هاى بارز امام باقر (ع) عنوان و تصريح كرد: ايشان در هنگامى‌‏كه جامعه مشحون از فساد و تباهى، زورگویى و خفقان و اسلام‌ستيزى بود با خداى خويش راز و نياز مى‌‏كردند و از دعا بهره مى‏‌گرفتند و مردم را به پروردگار و مبارزه با زورگويان فرا‌مى‏‌خواندند.

حجت‌الاسلام خدائی ادامه داد: هر چند مقصود اصلى امام باقر(ع) در اين نيايش‏‌ها، پرستش خداى بزرگ بود ولى با توجه به تعابيرى كه در نيايش آن‌ها وجود دارد، می‌توان مفاهيمى چون خلافت اهل بيت(ع)، عدم سكوت در برابر ظلم و نهادينه‌شدن معارف اسلامی را يافت.

وی يادآور شد: امام باقر(ع) در دوران امامت خويش، با وجود شرايط نامساعدى كه بر عرصه فرهنگ اسلامى سايه افكنده بود، با تلاشى جدى و گسترده نهضتى بزرگ را در زمينه علم و پيشرفت‏‌‌هاى آن طراحى كرد تا جایى كه اين جنبش دامنه‏‌دار به بنيان‌گذارى و تأسيس يك دانشگاه بزرگ و برجسته اسلامى انجاميد كه پويایى و عظمت آن در دوران امام صادق (ع)، به اوج خود رسيد.