کد خبر: ۱۳۵۲۷۵۹

تاریخ: ۱۹ دی ۱۳۹۲ - ۱۵:۵۲

حجت‌الاسلام شهیدی:

دوری قاریان از تلاوت استادانه/ قاری نباید غرق در نغمات شود

گروه حوزه‌های علمیه: داور بین‌المللی قرآن دوری قاریان از تلاوت استادانه را از آفت‌های قرائت برشمرد و عنوان کرد: قاری کلام‌الله نباید غرق در نغمات و خودش محور قرائت قرآن شود، قرآن و معانی آیات باید محور قرائت قرار بگیرند.

به گزارش خبرگزاری بین‎المللی قرآن(ایکنا)، حجت‌الاسلام والمسلمین محمدرضا شهیدی‌، داور بین‌المللی قرآن پنج‌شنبه، 19 دی‌ماه، در نشست علمی «حق تلاوت» در مجتمع عالی امام خمینی(ره) با اشاره به اهمیت برگزاری این نشست علمی گفت: در این نشست به بررسی چگونگی تلاوت قرآن و همچنین تلاوت احسن قرآن کریم پرداخته می‎شود که مشخص شود چه تلاوتی منظور خداوند و قرآن کریم است.

وی با اشاره به آیه «یَتْلُونَهُ حَقَّ تِلَاوَتِهِ»، افزود: این آیه یک مبنایی در حوزه تلاوت است؛ این آیه از نظر مفسران مرتبط با ترتیل با آگاهی است که منتج به ایمان و علم می‎شود.

شهیدی عنوان کرد: تلاوت یعنی استمرار در خواندن و دنبال کردن آیات و سور قرآن کریم؛ در اینجا دو کار باید انجام شود، یکی رعایت تکنیک تلاوت و دیگری احساس؛ تلاوت تکنیکی بسیار مهم است ولی این تکنیک باید به استنباط از قرآن کمک کند.

این مدرس حوزه و دانشگاه بیان کرد: یکی از مهمترین مأموریت‎های پیامبر اکرم(ص) تلاوت قرآن برای مردم بود زیرا این شکل از تلاوت ایشان بهترین نوع تلاوت همراه با هدایت مردم بود.

داور بین‌المللی قرآن یادآور شد: البته بر طبق سفارشات حضرات معصومین(ع) خواندنی که به فهم عمیق نیز منجر نشود از نظر خداوند با ارزش است؛ ولی چه بهتر است که رجوع به قرآن با هدف دستیابی به عناصر معرفتی و راهگشایی در زندگی باشد.

این کارشناس علوم قرآنی عنوان کرد: آنچه در این بین مهم است بحث فهمیدن آیات است و قرائت و خواندنی که منجر به فهمیدن شود؛ اگر این خواندن به تفهیم منجر نشود، نام آن ادای کلمات قرآن خواهد بود.

وی بیان کرد: آفت دیگری که در این حوزه به وجود آمده، دوری بسیاری از قاریان از تلاوت استادانه است؛ خروجی تلاوت استادانه، خضوع و خشوع و دعوت به مفهوم است نه دعوت به خود؛ یک قاری نباید غرق در نغمات شود و خودش محور قرائت قرآن شود، قرآن و معانی آیات باید محور قرائت باشد.

این مدرس حوزه و دانشگاه یادآور شد: یک عصر طلایی در تلاوت قرآن در مصر وجود داشت که با مرگ ابوالعین شیعشع و شحات انور به دوران پایانی خود رسید ولی از دهه 1980 قرائت‌هایی شکل گرفت و نغماتی ایجاد شد که این نغمات غیر اصولی با واکنش سریع الازهر هم مواجه شد.