کد خبر: ۱۳۶۹۲۵۸

تاریخ: ۱۲ بهمن ۱۳۹۲ - ۱۶:۳۶

فرافکنی شیخ یاوه‌گوی اردنی درباره فلسطین

گروه بین‌الملل: شیخ احمد العدوان، از شیوخ تندرو اردنی که خود را اندیشمندی مسلمان می‌نامد، طی اظهاراتی سخیف در فیس بوک مدعی شد: «سرزمین فلسطین تا روز قیامت متعلق به قوم بنی اسرائیل است!».

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا)، به نقل از پایگاه اطلاع‌رسانی «البوابة»، شیخ احمد العدوان که خود را یکی از علمای مسلمان اردن می‌داند، در صفحه شخصی خود در شبکه اجتماعی فیس بوک مدعی شد: «چیزی به نام فلسطین در قرآن وجود ندارد و در قرآن تعبیر «الارض المقدسة: سرزمین مقدس» برای این سرزمین به کار برده شده و این سرزمین تا روز قیامت متعلق به قوم          بنی‌اسرائیل است».
العدوان همچنین ادعا کرده است: آیه 21 سوره مائده:«یَا قَوْمِ ادْخُلُوا الأَرْضَ المُقَدَّسَةَ الَّتِی کَتَبَ اللّهُ لَکُمْ وَلاَ تَرْتَدُّوا عَلَى أَدْبَارِکُمْ فَتَنقَلِبُوا خَاسِرِینَ؛ اى قوم من به سرزمین مقدسى که خداوند براى شما مقرر داشته است درآیید و به عقب بازنگردید که زیانکار خواهید شد» و آیه 59 سوره شعراء:« کَذَلِکَ وَأَوْرَثْنَاهَا بَنِی إِسْرَائِیلَ؛ [اراده ما] چنین بود و آن [نعمت‌ها] را به فرزندان اسرائیل میراث دادیم» از جمله آیاتی است که در آن از فلسطین امروزی به عنوان سرزمینی مقدس برای یهودیان به کار برده شده است.
وی همچنین در ادامه ادعاهای خود آورده است: «به کسانی که کتاب پروردگارشان(قرآن) را تحریف کرده‌اند، می‌گویم شما از کجا نام فلسطین را آوردید؛ در حالی که خداوند از آن به عنوان سرزمین مقدس یاد کرده و چیزی به نام فلسطین در قرآن وجود ندارد».
بنا بر این گزارش، احمد العدوان پیش از این با حضور در سرزمین‌های اشغالی با علمای دین یهود دیدار و در گفت‌و‌گو با پایگاه اینترنتی «اسرائیل بالعربیه» دلیل تعاملش با یهودیان را این گونه بیان کرده بود: «من به خاطر به رسمیت شناختن قوم یهود و حاکمیت آنان در سرزمینشان و ایمانم به این که در قرآن بارها از این سرزمین به عنوان سرزمین بنی اسرائیل یاد شده، با یهودیان تعامل دارم».
هر چند که در قرآن مستقیماً از فلسطین یاد نشده و اصطلاحی به این نام نیامده است، اما این مسئله نباید سبب شود که شیخ یاوه‌گویی که ادعای مسلمان بودن بکند! با اظهارات خود در فیس‌بوک به رژیم صهیونیستی خدمت کرده و تفاسیر ذکرشده از علما و ومفسران جهان اسلام را که در آن از «الارض المقدسة» به معنای سرزمین فلسطین یاد شده است، نادیده بگیرد و با تعبیر نادرست از این اصطلاح و متعلق‌دانستن این سرزمین مقدس به اسرائیل، به اشغالگری‌های این رژیم و غصب فلسطین توسط صهیونیست‌ها مشروعیت ببخشد.
این گونه اظهارات نابجا آن هم از علمای به ظاهر مسلمان، صهیونیست‌ها را در انجام هرگونه جنایتی جری‌تر کرده و به آنان اجازه می‌دهد که به راحتی به تجاوزهای غیر انسانی‌شان در فلسطین که امروز مسلمانان در بخش اعظمی از آن ساکن هستند، ادامه دهند.
از سوی دیگر این شیخ فتنه‌گر اردنی در حالی در فیس‌بوک این اظهارات را بیان کرده که منابع تاریخی گویای این است که رژیم جعلی اسرائیل سابقه تاریخی چندانی ندارد و در دهه‌های اخیر با غصب سرزمین فلسطین، تأسیس شده است. این منطقه از گذشته به نام فلسطین و شامات شناخته شده بود.
درباره منطقه فلسطین  نیز برخی مفسران گفته‌اند: مقصود از سرزمین مقدس در آیه 21 سوره مائده: «یا قَوْمِ ادْخُلُوا الْأَرْضَ الْمُقَدَّسَةَ الَّتی‏ کَتَبَ اللَّهُ لَکُمْ وَ لا تَرْتَدُّوا عَلى‏ أَدْبارِکُمْ فَتَنْقَلِبُوا خاسِرینَ» فلسطین است. البته مفسران در این‌باره اختلاف نظر دارند: در تفسیر عاملی به نقل از طبری چنین آمده است: «در معنای زمین مقدس، مفسران اختلاف کرده‌‏اند؛ بعضى شام گفته‌‏‌اند، بعضى گفته‌‏‌اند: مقصود، زمین اریحا است و عده‏‌اى گفته‌‏اند: دمشق، فلسطین و قسمتى از اردن است، اما چون دلیل صحیح بر تعیین آن نداریم اجمالاً می‌دانیم که مقصود فاصله‏ میان نیل مصر و فرات بوده است.
از آیات دیگری که بنا به نقل برخی مفسران به جهت قرینه‌‌ای که در آن است به سرزمین فلسطین تفسیر شده، آیه 137 سوره اعراف است: «وَأَوْرَثْنَا الْقَوْمَ الَّذینَ کانُوا یُسْتَضْعَفُونَ مَشارِقَ الْأَرْضِ وَمَغارِبَهَا الَّتی‏ بارَکْنا فیها» و مشرق‌ها و مغرب‌هاى پر برکت زمین را به آن قومِ به ضعف کشانده شده (زیر زنجیر ظلم و ستم)، واگذار کردیم.
علامه طباطبایی(ره) در تفسیر این آیه می‌گوید: ظاهراً مراد از «ارض»، سرزمین شام و فلسطین است و جمله «الَّتِی بارَکْنا فِیها» دلالت بر این مطلب دارد؛ زیرا خدای سبحان تنها زمینی که به غیر از کعبه مبارک، از آن به برکت یاد کرده زمین مقدسی است که در اطراف فلسطین قرار دارد و معنای آیه چنین است: «ما بنی اسرائیل را در حالی که در ضعف و ناتوانی بودند، وارث سرزمین مقدس کردیم و مشرق و مغرب آن‌را در اختیار آنان نهادیم».