کد خبر: ۱۴۱۳۶۱۸

تاریخ: ۱۲ خرداد ۱۳۹۳ - ۱۳:۳۶

یادداشتی به بهانه میلاد حضرت عباس(ع)؛

سفره‌ای از جنس ماه بنی‌هاشم

در سال ۲۶ ه.ق، حضرت عباس بن علی(ع) به جهان هستی پا نهاد و این آغازی بر جاودانه شدن نام این عبدصالح در عرصه ایثار و فداکاری بود.

در میان جوانان قبیله بنی هاشم،  که معروف و مشهور به خوش سیمایی و حسن جمال بوده‌اند، به او لقب «قمر بنی هاشم» دادند، او فرزند امیرالمؤمنین علی(ع) است، مادرش فاطمه کلابیه است که بعدها به او لقب «ام‌البنین» دادند.

در وصف حسن جمالش و قد و قامت رعنای او مکرر شنیده‌ایم، اما آنچه او را باب‌الحوائج کرده‌ است، دو دستی است که در راه خدا فدا کرد.

در روایتی از حضرت زین‌العابدین(ع) می‌خوانیم «خداوند حضرت عباس(ع) را رحمت کند که به حق ایثار کرد و امتحان شد و جان خود را فدای برادرش کرد تا آنکه دو دستش قطع شد، لذا خداوند (عزوجل) در عوض،‌ دو بال به او عطا کرد تا همراه ملائکه در بهشت پرواز کند. همان‌طور که به جعفر بن ابیطالب(ع) هم دو بال عطا فرمود و به تحقیق، حضرت عباس(ع) نزد پروردگار مقام و منزلتی دارد که روز قیامت همه شهدا به آن مقام و منزلت غبطه می‌خورند».

در فرهنگ دینی مردم ما، حضرت اباالفضل‌العباس(ع) نماد شجاعت و ایثار است و او را کریمی می‌دانند که هرگاه دست توسل به سویش دراز کنند، او نیز به‌دلیل صفت کریمانه‌اش دستشان را خواهد گرفت.

یکی از مراسم‌ دینی که در میان بانوان کشورمان مورد توجه است، مراسم سفره حضرت اباالفضل(ع) است. در این مراسم که آداب خاص خود را دارد، با توسل به حضرتش و قرار دادن ایشان به‌عنوان واسطه‌ای با آبرو و موجه در نزد خداوند، حاجات خود را بیان می‌کنند. از نکات قابل توجه و تأمل این مراسم، گاهی حضور مسیحی‌ها و ارادت ایشان به مقام حضرت اباالفضل(ع) است.

آنچه در این سفره از همه چیز مهم‌تر است، ایجاد معرفت و شناخت از آن حضرت است، به نحوی که شرایطی ایجاد شود که اصل موضوع فراموش نشود، مبادا در حالی که سفره‌ کرامتی پهن است، غفلت و دنیاطلبی این فرصت را از ما بگیرد و بهره‌ای از این دریای نور نبریم.