کد خبر: ۱۴۵۰۷۹۳

تاریخ: ۲۵ شهريور ۱۳۹۳ - ۱۴:۴۴

فلسفه حج در کلام امام خمینی(ره)

گروه سیاسی: از نگاه امام خمینی(ره) حج اجتماع عظیمی است که «همه با هم ید واحده و ملت واحد قرآنى باشند، تا بر دشمنان اسلام و انسانیت چیره شوند».

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) پایگاه اطلاع‌رسانی جماران بخشی از بیانات امام خمینی(ره) در مورد فلسفه حج را منتشر کرده است که در ادامه می‌آید:

تحکیم وحدت مسلمانان

«یکى از فلسفه‏‌هاى مهم اجتماع عظیم از سراسر جهان در این مقام مقدس و مهبط وحى، به هم پیوستن مسلمانان جهان و تحکیم وحدت بین پیروان پیامبر اسلام و پیروان قرآن کریم در مقابل طاغوت‌هاى جهان است. و اگر خداى نخواسته از اعمال بعض زائران در این وحدت خللى واقع شود و تفرقه‌اى ایجاد گردد، موجب سخط  رسول اللَّه- صلى اللَّه علیه و آله- و عذاب خداوند قادر خواهد شد. زائران محترم، که در جوار خانه خدا و محل رحمت او هستند، با همه بندگان خدا با رفق و مروت و اخوت اسلامى رفتار نمایند؛ و همه را، بدون در نظر گرفتن رنگ و زبان و منطقه و محیط، از خود بدانند؛ و همه با هم ید واحده و ملت واحد قرآنى باشند، تا بر دشمنان اسلام و انسانیت چیره شوند.» (صحیفه امام، ج19، ص340)

اهمیت بُعد سیاسى حج

- «یکى از فلسفه‌هاى بزرگ حج قضیه بُعد سیاسى اوست، که دست‏‌هاى جنایتکار از همه اطراف براى کوبیدن این بُعد در کار هستند؛ و تبلیغات دامنه‌‏دار آنها مع‌الأسف در مسلمین هم تأثیر کرده است که مسلمین سفر حج را بسیاری‌شان یک عبادت خشک خالى بدون توجه به مصالح مسلمین مى‏‌دانند. حج از آن روزى که تولد پیدا کرده است، اهمیت بُعد سیاسى‏‌اش کمتر از بعد عبادى ‌اش نیست، بُعد سیاسى علاوه بر سیاستش، خودش عبادت است.» (همان،ج18،ص51)

حج سفر الى‌اللَّه است

و در آخر: «توجه داشته باشید که سفر حج، سفر کسب نیست؛ سفر تحصیل دنیا نیست. سفر الى اللَّه است. شما دارید به طرف خانه خدا مى‌‏روید. تمام امورى که دارید انجام مى‌دهید به طور الهیت باید انجام بدهید. سفرتان از اینجا که شروع مى‏‌شود وَفْد الى اللَّه است. سفر به سوى خداى تبارک و تعالى است. باید همان طور که مسافرین الى اللَّه، مثل انبیا علیهم السلام و بزرگان از دین ما، مسافرتشان الى اللَّه در تمام زمان حیاتشان بوده است و یک قدم، تخلُّف نمى‏‌کردند از آن چیزى که برنامه وصول الى اللَّه بوده است، شما هم الآن «وفود» الى اللَّه دارید مى‏‌گویید. شما در آنجا که مى‏ روید، در میقات که مى‏ روید، «لَبَّیک» به خدا مى‏‌گویید؛ یعنى تو دعوت کردى، و ما اجابت. مبادا یک عملى انجام بدهید که خداى تبارک و تعالى بفرماید که خیر، شما را من قبول ندارم براى اینکه شما اسلامى نیستید. مبادا این سفر را سفر تجارت قرار بدهید و امور تجارتى در این سفر مطرح باشد پیشتان، امور معنوى مطرح باشد. چه آقایان اهل علم، و چه کاروان‌ها و رؤساى کاروان‌ها، و چه سایر حُجّاج. سفر، سفر الى اللَّه است؛ نه سفر به سوى دنیا. آلوده به دنیا نکنید.» (همان، ج‏10، ص: 176)