کد خبر: ۱۴۷۵۷۶۵

تاریخ: ۰۱ آذر ۱۳۹۳ - ۱۱:۲۲

«إِنَّ الْمُتَّقِینَ فِی جَنَّاتٍ وَعُیُونٍ...»/ خوشا بحال شب‌زنده‌داران

گروه اجتماعی: انسان با تداوم نماز شب و تهجد و عبادت‌هاى شبانه، مى‏‌تواند به مقامى‏ از کمال و صفاى نفس و قرب به خدا برسد که چشم و گوش و دست‏ خدایى پیدا کند.

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) از گیلان، شب هنگام است که افراد خانواده از تلاش و کوشش روزانه، خسته به خانه برمی‌گردند. در هنگام شب، افراد خانواده یکی یکی گرد هم می‌آیند و همدیگر را پس از ساعت‌ها دوری و فراق می‌بینند و با تازه شدن دیدار و ملاقات با عزیزان خویش و اعضای خانواده انبساط خاطر پیدا کرده و رفع خستگی می‌کنند. دور هم جمع می‌شوند و به انتقال تجربیات و بیان مشکلات خود می‌پردازند و با همدلی و همفکری سعی می‌کنند تا همدیگر را یاری و کمک نمایند.

شب فرصت خوبی برای دیدار با اقوام و انجام صله رحم است. در این دیدارها و شب نشینی‌ها افراد فامیل و دوستان و آشنایان فرصت خوبی برای ملاقات و با خبر شدن از هم و همفکری و همکاری و همیاری دارند. یکی از مواهب دیگر شب، استراحت و تجدید قوای انسان است.

زندگی‌مان پر از مشغله شده است؛‌ گاهی نه گریه آرامت می‌کند و نه خنده نه فریاد آرامت می‌کند نه سکوت؛ آنجاست که با چشمانی خیس رو به آسمان می‌کنی و می‌گویی «من فقط تورو دارم».

عبادت و راز و نیاز با تنها معبود جهان هستی، آن هم در دل تاریک شب، برای اهل دل لذتی فوق‌العاده و غیر‌قابل وصف دارد؛ آنان که توفیق شب زنده‌‌داری نصیب‌شان می‌شود و قطره‌ای از محبت پروردگار بر مشام جان‌شان رسیده است، تمام دنیا و آنچه در آن است، در نظرشان کوچک و حقیر است.

آری هنگام «شب» برای خلوت با «محبوب» و راز و نیاز با «معبود» و قرار دادن جان در رهگذر نفحات اهلی و تقرب یافتن به پروردگار و عرض نیاز عاشقانه به درگاه خدا بهترین فرصت است. رمز موفقیت همه انبیا‌ و اولیا‌ و صالحان و علما‌ مناجات در دل شب بوده است، اکثر عنایات ربانی بر انبیاء عظام در سحرگاهان روی داده است.
در قرآن کریم ۱۱۲ مرتبه در ۴۵ سوره درباره نماز اوامری آمده است و نیز در ۱۷ آیه آیاتی درباره نماز شب و دعوت بندگان برای برپا داشتن آن آمده است و این همه نشان از اهمیت فراوان خلوت شبانه با معبود محمود دارد.

جایگاه خاص نماز شب میان نوافل
‌میان نوافل، «نماز شب‏» جایگاه خاصى دارد و تأکید فراوانى که‏ در آیات قرآن و احادیث درباره آنست، به مراتب بیش از نمازهاى دیگر مستحب است و به همین جهت، اولیا‌ خدا بر آن مداومت و مواظبت‏ داشتند و به تهجد و عبادت نیمه شب مى‏پرداختند.

باید توجه داشت که وقت سحر، وقت بسیار مبارکی است، وقت تهجد و عبادت خدا است. وقت انس گرفتن با محبوب حقیقی در خلوت شب است. وقتی است که پیشوایان معصوم اسلام (س) مسلمانان را به بیداری و تهجد در آن ترغیب می‌نمودند، وقتی است که علمای بزرگ و صالحان روزگار همیشه در آن وقت از خواب برمی‌خاستند و در پیشگاه حضرت حق به نماز خواندن و تلاوت قرآن و استغفار می‌پرداختند و حل مشکلات زندگی و قضای حوائج مهم خود را در این ساعت از ذات مقدس حق تعالی می‌خواستند و به مقصود می‌رسیدند.

انسان با تداوم نماز شب و تهجد و عبادت‌هاى شبانه، مى‏تواند به مقامى‏ از کمال و صفاى نفس و قرب به خدا برسد که چشم و گوش و دست‏ خدایى پیدا کند و جز حق نبیند، جز حق نشنود و جز حق، عمل نکند؛ وقتی به آنجا برسد که هر دعایى کند، مستجاب گردد. بعبارتی نماز شب و شب زنده‌ دارى و قرائت قرآن در شب، دستور مؤکد قرآن کریم است و باعث بیدارى قلب و تزکیه و تهذیب انسان می‌شود.

پس خوشا به حال کسانى‌که به وقت سحر استغفار کنند و شراب مهر به جام عشق در آن وقت بنوشند که خداوند فرموده « إِنَّ الْمُتَّقِینَ فِی جَنَّاتٍ وَعُیُونٍ آخِذِینَ مَا آتَاهُمْ رَبُّهُمْ إِنَّهُمْ کَانُوا قَبْلَ ذَلِکَ مُحْسِنِینَ کَانُوا قَلِیلا مِّنَ اللَّیْلِ مَا یَهْجَعُونَ وَبِالأَسْحَارِ هُمْ یَسْتَغْفِرُونَ وَفِی أَمْوَالِهِمْ حَقٌّ لِّلسَّائِلِ وَالْمَحْرُومِ؛ به یقین پرهیزکاران در باغهای بهشت و در میان چشمه سارها قرار دارند و آنچه پروردگارشان (از نعمت‌ها) به آنها بخشیده را دریافت می‌کنند (زیرا در دنیا) از نیکوکاران بودند. آنها کمی از شب را می‌خوابیدند و در سحرگاهان استغفار می‌کردند و...».