کد خبر: ۱۸۶۷۵۳۳

تاریخ: ۱۲ دی ۱۳۸۸ - ۱۱:۳۸

ارتباط آيه «كهيعص» با واقعه كربلا براساس روايتی از امام عصر(عج) بررسی شد

گروه فضای مجازی: بسياری از مفسّران قرآن كريم معتقدند كه آيه «كهيعص» كه از حروف رمزی و مقطّعه در قرآن است، به ماجرای كربلا و شهادت امام حسين(ع) اشاره دارد.

به گزارش خبرگزاری قرآنی ايران ‌(ايكنا) شعبه خوزستان، در اين مقاله آمده است: «سعد بن عبدالله قمی» نقل می‌كند كه در خدمت امام عسكری(ع) بودم و فردی از تأويل آيه كهيعص سؤال كرد، امام عسكری(ع) فرمودند كه از فرزندم «مهدی» پاسخ را دريافت كنيد؛ آن‌گاه امام زمان(عج) فرمودند: «هذه الحروف من أنباء الغيب...».
دليل اين مفسران بر ارتباط آيه «كهيعص» با ماجرای كربلا، روايتی از «سعد بن عبدالله قمی» است كه در كتب روايی از جمله «كمال‌الدين و تمام النعمة» شيخ صدوق (متولد نيمه اول قرن چهارم هجری) و «احتجاج»‌ مرحوم طبرسی (متولد نيمه اول قرن ششم هجری) آمده است.
از كتاب‌های متأخر نيز می‌توان به «تفسير البرهان» سيد هاشم بحرانى و «بحار الانوار» علامه مجلسی اشاره كرد كه اين روايت در آن‌ها ذكر شده است.
«سعد بن عبدالله قمی» نقل می‌كند كه در خدمت امام عسكری(ع) بودم و فردی از تأويل آيه كهيعص سؤال كرد؛ امام عسكری(ع) فرمودند كه از فرزندم «مهدی(عج)» پاسخ را دريافت كنيد؛ آن‌گاه امام زمان (عج) فرمودند: «هذه الحروف من أنباء الغيب، أطلع الله عليها عبده زكريا عليه‌السلام، ثم قصّها على محمد صلى‌الله عليه و آله، و ذلك أن زكريا سأل ربّه أن يعلّمه أسماء الخمسة، فأهبط عليه جبرئيل فعلّمه إياها، فكان زكريا إذا ذكر محمداً و علياً و فاطمة والحسن سُرِّی عنه همّه، وانجلى كربّه، و إذا ذكر الحسين خنقته العبرة و وقعت عليه البهرة! فقال ذات يوم: يا إلهی! ما بالی إذا ذكرت أربعا منهم تسلیّت بأسمائهم من همومی، و إذا ذكرت الحسين تدمع عينی وتثور زفرتی؟! فأنبأه الله تعالى عن قصته، و قال: (كهيعص) فالكاف اسم كربلاء، والهاء هلاك العترة، والياء يزيد و هو ظالم الحسين عليه‌السلام، والعين عطشه، والصاد صبره.»
ماجرا از اين قرار است كه حضرت زكريا از پروردگارش درخواست كرد كه «اسماء خمسه طيبه‏» را به وی بياموزد. خداوند متعال، جبرئيل امين را بر او فرو فرستاد و آن اسماء را به او تعليم داد.
حضرت زكريا هنگامی كه نام‏های محمد(ص)، علی(ع)، فاطمه(س) و حسن(ع) را ياد می‏كرد، اندوه و ناراحتی‌اش بر طرف می‏شد و گرفتاريش از بين می‏رفت،امام هنگامی كه از حسين(ع) ياد می‏كرد، بغض گلويش را می‏فشرد و مبهوت می‏شد؛ به همين دليل روزی از خداوند سبب اين اندوه و ناراحتی را جويا شد و گفت: «بارالها! چرا وقتی آن چهار نفر را ياد می‏كنم، آرامش می‏يابم و اندوهم برطرف می‏شود، اما وقتی حسين را ياد می‏كنم، اشكم جاری و ناله‏ام بلند می‏شود.»
خدای تعالی او را از داستان شهادت امام حسين(ع) آگاه كرد و فرمود: «كهيعص‏»! «ك» نام كربلا و «ه» اشاره به كشته‌شدن عترت طاهره دارد، «ی» اشاره به نام يزيد دارد كه بر حسين(ع) ظلم كرد و «ع» اشاره به عطش و تشنگی آن امام و «ص» نيز نشان صبر و مقاومت ايشان است.