کد خبر: ۱۹۰۱۷۱۹

تاریخ: ۱۴ فروردين ۱۳۸۹ - ۱۳:۴۸

علامه جعفری و زيباترين دختر دنيا

كاغذ را رد كردم به نفر بعدی، گفتم : من يك لحظه ديدار علی (ع) را به هزاران سال زناشويی با اين زن نمی دهم. يك وقت ديدم يك حالت خيلی عجيبی دست داد. تا آن وقت همچو حالتی نديده بودم. شبيه به خواب و بيهوشی بلند شدم. اول شب قلب الاسد وارد حجره ام شدم، حالت غير عادی، حجره رو به مشرق ديگر نفهميدم، يكبار به حالتی دست يافتم. يك دفعه ديدم يك اتاق بزرگی است يك آقايی نشسته در صدر مجلس، تمام علامات و قيافه ای كه شيعه و سنی درباره امام علی (ع) نوشته در اين مرد موجود است.

از علامه جعفری می پرسند چی شد كه به اين كمالات رسيدی ؟!
ايشان در جواب خاطره ای از دوران طلبگی تعريف ميكنن و اظهار ميكنند كه هر چه دارند از كراماتی ست كه بدنبال اين امتحان الهی نصيبشان شده :«ما در نجف در مدرسه صدر اقامت داشتيم . خيلی مقيد بوديم كه ، در جشن ها و ايام سرور ، مجالس جشن بگيريم ، و ايام سوگواری را هم ، سوگواری می گرفتيم ، يك شبی مصادف شده بود با ولادت حضرت فاطمه زهرا (س) اول شب نماز مغرب و عشا می خوانديم و يك شربتی می خورديم آنگاه با فكاهياتی مجلس جشن و سرور ترتيب می داديم . يك آقايی بود به نام آقا شيخ حيدر علی اصفهانی ، كه نجف آبادی بود ، معدن ذوق بود . او كه ، می آمد من به الكفايه ، قطعا به وجود می آمد جلسه دست او قرار می گرفت .
آن ايام مصادف شده بود با ايام قلب الاسد (۱۰ الی ۲۱ مرداد ) كه ما خرما پزان می گوييم نجف با ۲۵ و يا ۳۵ درجه خيلی گرم می شد . آنسال در اطراف نجف باتلاقی درست شده بود و پشه های بوجود آمده بود كه ، عربهای بومی را اذيت می كرد ما ايرانيها هم كه ، اصلا خواب و استراحت نداشتيم . آنسال آنقدر گرما زياد بود كه ، اصلا قابل تحمل نبود نكته سوم اينكه حجره من رو به شرق بود . تقريبا هم مخروبه بود . من فروردين را در آنجا بطور طبيعی مطالعه می كردم و می خوابيدم . ارديبهشت هم مقداری قابل تحمل بود ولی ديگر از خرداد امكان استفاده از حجره نبود . گرما واقعا كشنده بود ، وقتی می خواستم بروم از حجره كتاب بردارم مثل اين بود كه وردست نان را از داخل تنور بر می دارم ، در اقل وقت و سريع !
با اين تعاريف اين جشن افتاده بود به اين موقع ، در بغداد و بصره و نجف ، گرما ، تلفات هم گرفته بود ، ما بعد از شب نشستيم ، شربت هم درست شد ، آقا شيخ حيدر علی اصفهانی كه ، كتابی هم نوشته بنام « شناسنامه خر » آمد. مدير مدرسه مان ، مرحوم آقا سيد اسماعيل اصفهانی هم آنجا بود ، به آقا شيخ علی گفت : آقا شب نمی گذره ، حرفی داری بگو ، ايشان يك تكه كاغذ روزنامه در آورد .

عكس يك دختر بود كه ، زيرش نوشته بود « اجمل بنات عصرها » « زيباترين دختر روزگار » گفت : آقايان من درباره اين عكس از شما سوالی می كنم . اگر شما را مخير كنند بين اينكه با اين دختر بطور مشروع و قانونی ازدواج كنيد – از همان اولين لحظه ملاقات عقد جاری شود و حتی يك لحظه هم خلاف شرع نباشد – و هزار سال هم زندگی كنيد . با كمال خوشرويی و بدون غصه ، يا اينكه جمال علی (ع) را مستحبا زيارت و ملاقات كنيد . كدام را انتخاب می كنيد .
سوال خيلی حساب شده بود . طرف دختر حلال بود و زيارت علی (ع) هم مستحبی . گفت آقايان واقعيت را بگوييد . جا نماز آب نكشيد ، عجله نكنيد ، درست جواب دهيد. اول كاغذ را مدير مدرسه گرفت و نگاه كرد و خطاب به پسرش كه در كنارش نشسته بود با لهجه اصفهانی گفت : سيد محمد! ما يك چيزی بگوئيم نری به مادرت بگوئی ها؟معلوم شد نظر آقا چيست؟ شاگرد اول ما نمره اش را گرفت! همه زدند زير خنده. كاغذ را به دومی دادند. نگاهی به عكس كرد و گفت: آقا شيخ علی، اختيار داری، وقتی آقا (مدير مدرسه) اينطور فرمودند مگر ما قدرت داريم كه خلافش را بگوئيم. آقا فرمودند ديگه! خوب در هر تكه خنده راه می افتاد. نفر سوم گفت : آقا شيخ حيدر اين روايت از امام علی (ع) معروف است كه فرموده اند « يا حارث حمدانی من يمت يرنی » (ای حارث حمدانی هر كی بميرد مرا ملاقات می كند) پس ما انشاالله در موقعش جمال علی (ع) را ملاقات می كنيم! باز هم همه زدند زير خنده، خوب ذوق بودند. واقعا سوال مشكلی بود. يكی از آقايان گفت : آقا شيخ حيدر گفتی زيارت آقا مستحبی است؟ گفتی آن هم شرعی صد در صد؟ آقا شيخ حيدر گفت : بلی گفت : والله چه عرض كنم (باز هم خنده حضار ) نفر پنجم من بودم. اين كاغذ را دادند دست من. ديدم كه نمی توانم نگاه كنم، كاغذ را رد كردم به نفر بعدی، گفتم : من يك لحظه ديدار علی (ع) را به هزاران سال زناشويی با اين زن نمی دهم. يك وقت ديدم يك حالت خيلی عجيبی دست داد. تا آن وقت همچو حالتی نديده بودم. شبيه به خواب و بيهوشی بلند شدم. اول شب قلب الاسد وارد حجره ام شدم، حالت غير عادی، حجره رو به مشرق ديگر نفهميدم، يكبار به حالتی دست يافتم. يك دفعه ديدم يك اتاق بزرگی است يك آقايی نشسته در صدر مجلس، تمام علامات و قيافه ای كه شيعه و سنی درباره امام علی (ع) نوشته در اين مرد موجود است. يك جوانی پيش من در سمت راستم نشسته بود. پرسيدم اين آقا كيست؟ گفت : اين آقا خود علی (ع) است، من سير او را نگاه كردم. آمدم بيرون، رفتم همان جلسه، كاغذ رسيده دست نفر نهم يا دهم، رنگم پريده بود. نمی دانم شايد مرحوم شمس آبادی بود خطاب به من گفت : آقا شيخ محمد تقی شما كجا رفتيد و آمديد؟ نمی خواستم ماجرا را بگويم، اگر بگم عيششون بهم می خوره، اصرار كردند و من بالاخره قضيه را گفتم و ماجرا را شرح دادم، خيلی منقلب شدند. خدا رحمت كند آقا سيد اسماعيل ( مدير ) را خطاب به آقا شيخ حيدر گفت : آقا ديگر از اين شوخی ها نكن، ما را بد آزمايش كردی. اين از خاطرات بزرگ زندگی من است».
منبع: سايت علمی دانشجويان ايران