کد خبر: ۲۰۸۸۹۲۹

تاریخ: ۱۱ اسفند ۱۳۸۹ - ۰۹:۰۵

تأثير‌پذيری گلستان سعدی از نهج‌البلاغه بررسی شد

گروه انديشه و علم: تأثير‌پذيری گلستان سعدی از نهج‌البلاغه امام علی(ع) در قالب مقاله‌ای بررسی شد.

به گزارش خبرگزاری قرآنی ايران(ايكنا) شعبه لرستان، در اين مقاله كه توسط «يدالله رحيمی» گرد‌آوری و در سومين همايش ملی سيره علوی استان لرستان ارائه شد، عنوان شده است: در گلستان سعدی نشانه‌هايی وجود دارد كه حاكی از تعلق خاطر و وابستگی او به انديشه و كلام امام علی(ع) است، معارف نهج‌البلاغه به‌صورت‌های مختلف در ذهن و زبان سعدی متبلور شده و در كلام او نمود يافته است.
مؤلف با بيان اينكه رويكرد علمی و مذهبی سعدی به‌ويژه در زمينه‌های قرآن، حديث، موعظه و... نشانگر و بيانگر عمق كلام اوست، ادامه می‌دهد: از آنجا كه سعدی در خانواده‌ای پرورش يافته كه همه عالمان دينی بوده‌اند لذا تأثير‌پذيری وی از قرآن و نهج‌البلاغه هميشه به‌صورت ترجمه لفظ به لفظ نيست بلكه بيشتر به شيوه الهامی- بنيادی و برخاسته از ضمير ناخودآگاه و از عمق وجود و از سر اعتقاد است.
در اين مقاله، مؤلف با ذكر نامه‌ها، خطبه‌ها و حكمت‌هايی از امام علی(ع) به بيان اشعار و حكايتی از گلستان كه به تأثيرپذيری اين خطبه‌ها نوشته شده، مطرح شده است.
همچنين، در مقاله‌‌ای كه با عنوان «اخلاق اجتماعی و خردورزی در سيره علوی» توسط «خليل بيگ‌زاده» نگاشته و در سومين همايش ملی سيره علوی در لرستان ارائه شده، اخلاق اجتماعی و خرد‌ورزی در سيره علوی مورد بررسی قرار گرفته است.
در اين مقاله از خرد و اخلاق به‌عنوان دو بال پرواز و دو مقوله به هم وابسته ياد شده كه يكی بی ديگری به سرانجام نمی‌رسد و ره‌آورد مناسب و در خوری ندارد چنانچه اخلاق بدون خرد راه به جايی نمی‌برد و خرد بدون اخلاق بيراهه رفته و به گمراهی می‌انجامد.
در اين مقاله با اشاره به كلام امام علی(ع) در نهج‌البلاغه هماهنگی در علم و عمل، بندگی خردورزانه، بصيرت خردمندانه، رازداری و شكيبايی، وفای به عهد و پيمان الهی و اثربخشی اجتماعی به‌عنوان ويژگی‌های اخلاقی خردمندان ياد شده و آمده است: امام علی(ع) از چنان دانش و شناختی بهره دارد كه حضرت ختمی مرتبت در شأن والای ايشان می‌فرمايد: من شهر علم هستم و علی(ع) دروازه آن است يعنی هر كسی قصد شناخت من را دارد بايد از آيينه وجود گرامی امام علی(ع) مرا ببيند و قصد شناخت من كند.
در بخشی از اين مقاله عنوان شده است: امام علی(ع) در سيره عملی خويش پيوسته ميان نيكوكار و بدكار به تمايز در رفتار با آن اعتقاد داشتند تا جامعه و مردم از صراط مستقيم الهی منحرف نشوند و حقی از كسی ضايع نگردد.
مؤلف در اين مقاله عيب پوشی، رعايت حدود الهی، وحدت و همدلی در پرتو امر به معروف و ميانه‌روی با مردم به‌عنوان مسئوليت‌های اجتماعی خردمندان ذكر و نتيجه‌گيری می‌كند كه اخلاق اجتماعی و خردورزی در انديشه امام علی(ع) پيوندی جدا ناشدنی دارند به‌طوری كه اين دو مقوله لازم و ملزوم يكديگر هستند، وقتی كه امام علی(ع) می‌فرمايد: دوستی كردن نيمی از خردمندی است مفهوم اين سخن همان پيوند ميان خرد و اخلاق است