کد خبر: ۲۵۶۰۷۱۹

تاریخ: ۲۳ تير ۱۳۹۲ - ۰۳:۳۰

توفيق توبه از فضل خدا به بندگان است

سيدعلی آيت‌اللهی، همزمان با چهارمين روز از ماه مبارك رمضان در سخنرانی همراه با اقامه نماز جماعت ظهر و عصر، در مسجد حضرت صاحب‌الزمان(عج) جهرم گفت: توفيق توبه از فضل خدا به بندگان است.

به گزارش خبرنگار افتخاری خبرگزاری بين‌المللی قرآن(ايكنا)، حجت‌الاسلام والمسلمين سيد علی آيت اللهی در چهارمين روز از ماه مبارك رمضان، در مسجد حضرت صاحب‌الزمان(عج) جهرم گفت: توفيق توبه از فضل خدا به بندگان است و اين از بزرگترين عنايات خداوند است كه خداوند به بنده هايش اجازه داده كه بعد از معصيت توبه كنند.
يادگار امام جمعه فقيد جهرم با بيان اين مطلب كه خداوند امام خمينی(ره) را رحمت كند، افزود: امام(ره) دعاهايی همچون دعاهايی كه در صحيفه سجاديه از امام سجاد(ع) به ما رسيده است، دعای عرفه امام حسين(ع) و مناجات شعبانيه كه از اهل بيت(ع) به ما رسيده است را «قرآن صاعد» می‌نامد. امام سجاد(ع) در دعای اول صحيفه سجاديه كه به دعای شُكر معروف است می‌فرمايند«وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی دَلَّنَا عَلَى التَّوْبَةِ الَّتِی لَمْ نُفِدْهَا إِلَّا مِنْ فَضْلِهِ»؛
حمد می‌كنم خدا را كه مرا به توبه راهنمايی كرد. توبه‌ای كه از چيزی جز فضل خدا ناشی نشده است.
وی در ادامه با بيان ادامه دعا گفت: خدايی كه انسان را غرق در نعمت‌هايش كرده است، اگر هيج نعمتی به بنده‌هايش نمی‌داد مگر اينكه اجازه داده است بعد از ارتكاب به گناهان توبه كنيم بس بود كه خدايی باشد كه بهترين نعمت‌ها را به ما داده است و احسانش برای ما بزرگ و فضلش برای ما عظيم باشد.
آيت‌اللهی بيان كرد: توبه چون يكی از نعمت‌های خداوند است شُكر دارد و اگر انسان موفق به تويه شد بايد شكر آن را بجا آورد. به خدا قسم اگر اهل بيت پيامبر(ع) نبودند نه خدا شناخته می‌شد و نه انسان. اين دعای كميل امام علی(ع)، دعای عرفه سيدالشهدا(ع)، مناجات شعبانيه و ... است كه خدا را به انسان می‌شناسانند.
وی در ادامه سخنان خود با بيان اين مطلب كه ماه مبارك رمضان ماه ميهمانی خدا و ضيافت الهی است افزود: ميهمان ويژه اين ماه مبارك رمضان پيامبر(ص) و اهل بيت(ع) هستند و ما به تصدّق سر آن بزرگواران ميهمان اين ضيافت الهی هستيم.
يادگار امام جمعه فقيد جهرم به قسمتی از فرمايش پيامبر عظيم‌الشأن اسلام(ص) در خطبه شعبانيه، كه امام علی(ع) از آن حضرت نقل كرده‌اند، اشاره كرد: أَیُّهَا النَّاسُ إِنَّ أَنْفُسَكُمْ مَرْهُونَةٌ بِأَعْمَالِكُمْ فَفُكُّوهَا بِاسْتِغْفَارِكُمْ وَ ظُهُورَكُمْ ثَقِيلَةٌ مِنْ أَوْزَارِكُمْ فَخَفِّفُوا عَنْهَا بِطُولِ سُجُودِكُمْ؛ اين را بدانيد كه انسان در گرو اعمال خودش است. اعمال انسان جان انسان را به گرو می گيرد . اين يكی از نكات مهم است كه هم قرآن روی آن زياد تأكيد كرده است و هم در روايات اهل بيت و پيامبر عظيم‌الشأن اسلام است كه انسان در گرو اعمال خودش است.پيغمبر(ص) فرمودند، شما در گرو كارهايتان هستيد. اگر خدای نكرده جانتان به گرو كارهای معصيت رفته است، «فَفُكُّوهَا»، فكّ رهن بكنيد و جانتان را از گرو آن بيرون بياوريد، «بِاسْتِغْفَارِكُمْ» با توبه و استغفار. شما هم جانتان را از گرو كارهای زشت به وسيله استغفار و توبه باز كنيد.
وی اظهار كرد: در دعای عرفه امام حسين(ع) از نعمت‌های فراوان الهی سخن می‌گويد و می‌فرمايد«خدايا تو نعمتی را بر من فراهم كردی قبل از اينكه من به اين دنيا پابگزارم. بعد مرا از يك نطفه گنديده و بی‌ارزش آفريدی. مرا در سه تاريكی شكم مادر، ميان گوشت و پوست و خون ، چنين زيبا صورتگری كردی. مرا هم شاهد خلقم نكردی و چيزى از كار خلقتم را به من واگذار نكردی. بعد هم كه مرا به دنيا آوردی تو بودی كه مرا در گهواره حفظ كردی و از رگ سينه مادر چنين غذايی سفيد و گوارا از شير برايم قرار دادی.
آيت‌اللهی بيان كرد: اگر انسان كه در بين اين همه نعمت، خدا را معصيت كند خيلی زشت است. در روايات داريم وقتی انسان دچار معصيت می‌شود آسمان می‌گويد خدايا بگزار بر او فرود آيم و زمين می‌گويد خدايا بگزار تا او را فرو ببرم. امام سجاد(ع) در دعای ابوحمزه ثمالی می‌فرمايد، انا الَّذی عَلی سَيدِهِ اجْتَری؛ من كسی هستم كه بر چنين خدايی جری شده‌ام.
وی با اشاره به سخن امام علی(ع) كه می‌فرمايند «كمترين حق خدا آن است كه با نعمت‌هايش او را معصيت نكنيد» افزود: حال آنكه ما با دست، زبان، پا، شكم و ... كه همه از نعمت‌های خدا هستند گناه و معصيت می‌كنيم.
آيت‌اللهی در پايان ابراز كرد: خداوند در قرآن كريم می‌فرمايد «قُلْ یَا عِبَادِیَ الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلَى أَنفُسِهِمْ لَا تَقْنَطُوا مِن رَّحْمَةِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ یَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعًا إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ»؛ ای پيامبر! بگو ای بندگان من كه بر زيان خويش اسراف كرده‌ايد، از رحمت خدا مأيوس نشويد، زيرا خداوند همه گناهان را می‌آمرزد، براستی كه او آمرزنده و مهربان است.