کد خبر: ۲۵۶۶۰۲۲

تاریخ: ۰۱ مرداد ۱۳۹۲ - ۱۹:۱۹

آغاز تا پايان برنامه‌های رسانه ملی در رمضان 92 / 16

ماه رمضان بهترين زمان برای پخش سريال‌های تلويزيونی است

گروه هنر: يك فيلمساز تلويزيون گفت: ماه رمضان در طول سال تنها ايامی است كه بهترين زمان را برای جذب مخاطبان تلويزيونی داراست، به همين دليل معمولا سريال‌های تلويزيونی در اين ايام با مخاطب بسياری مواجه می‌شوند.

اميرحسين حكمت‌جو، كارگردان تلويزيون در گفت‌و‌گو با خبرگزاری بين‌المللی قران(ايكنا)، درباره ميزان تاثيرگذاری برنامه‌های ماه رمضان تلويزيون اظهار كرد: ماه رمضان را به نوعی می‌توان بهترين زمان برای پخش سريال‌های ماه رمضان دانست كه در آن مخاطب با فراغ بال برنامه‌های مورد نظر خود را تماشا می كند. دليل ديگر اين است كه در ماه رمضان اكثريت هموطنان در زمان افطار در خانه‌هايشان هستند و بعد از افطار هم زمان استراحت خود را پای تلويزيون صرف می‌كنند. اين ويژگی نيز سبب می‌شود كه معمولا كارهايی كه در اين ايام روی آنتن می‌رود بهترين شرايط جذب مخاطب را داشته باشند.
وی افزود: منظور از گفته فوق اين است كه در ايامی غير از ماه رمضان، مخاطبان سريال‌های ماه رمضان به شدت محدود هستند و مردم وقت خود را با سريال‌های ماهواره پر می‌كند، اما در ماه مبارك شرايطی روحی تماشاگران به نحوی است كه سريال‌های ايرانی بيشتر آنها را تحت تاثير خود قرار می‌دهد. با اين توانی كه برنامه‌های مناسبتی داراست متاسفم كه بگويم كيفيت كارهای نمايشی امسال به شدت پايين است و اگر هم می‌بينيم يكی از اين كارها (مادرانه) توانسته تا حدودی در جذب مخاطب موفق باشد تنها دليلش زمان پخش خوبی بوده كه كار داشته است.
اين فيلمساز در بخش ديگری از سخنان خود تاكيد كرد: برای من عجيب است كه تا چه اندازه ما در توليداتمان بايد به روی داستان‌های تكراری تكيه كنيم، يعنی در حوزه فيلمنامه به اين اندازه ضعيف هستيم كه تنها بايد نشان دهيم پدری پولدار دختری معتاد دارد و مادر آن دختر نيز خارج از كشور زندگی می‌كند. از اين دست تكرار به اندازه‌ای واگويه شده كه پيش‌بينی آن برای تماشاگر بسيار سهل است. اين دسته آثار به اندازه‌ای نخ‌نما شده است كه به جرات می‌توان گفت به اعتبار تلويزيون لطمه می‌زنند.
وی در پاسخ به اين سوال كه اين ضعف حاكم بر برنامه‌های نمايشی به ويژه سريا‌ل‌های ماه رمضان نشات گرفته از چيست، گفت: من خود فيلمساز سازمان صدا و سيما هستم، اما به روشنی می‌گويم كه ضعف مديريت مهمترين عامل در ايجاد اين ضعف‌هاست، زيرا مديران كه راس امور قرار می‌گيرند عمدتا در اين حوزه تخصص لازم را ندارند. دليل ديگری كه برای ضعف‌های موجود برنامه‌های مناسبتی می‌توان قائل شد، تعجيلی است كه در ساخت اين كارها می‌شود. جدا از بحث كمبود بودجه هم ضعف ديگری است كه سبب كاهش كيفيت اين دسته توليدات شده است.
اين فيلمساز تلويزيون در بخش ديگری از سخنان خود تاكيد كرد: الزام كارهايی كه در ماه رمضان روی آنتن می‌رود اين است كه از مضامين دينی بهره برده باشد تا به نوعی با فضای روحی روانی مخاطبان اين آثار همخوانی بيشتری داشته باشد. در ضمن در اين ايام تماشاگران تلويزيون به شكل جدی‌تر پذيرای مفاهيم دينی هستند، ولی بايد توجه داشت كه كار دينی كردن خيلی ظريف يا حساس است، چون كوچكترين كم دقتی اثر را در گرداب شعارزدگی فرو می‌برد. اتفاقی كه برای اكثر كارهای ماه رمضانی روی می‌دهد.
وی در ادامه سخنان خود با انتقاد از برنامه پر مخاطبی چون «ماه عسل» گفت: احسان عليخانی مجری توانمندی است كه از اطلاعات كافی نيز سود می‌برد. همچنين سوژه‌هايی كه انتخاب می‌كند معمولا تازگی دارد، اما نمی‌دانم چه اصراری دارد كه تا اين اندازه سراغ موضوعات غم‌دار رود. در حالی كه فردی كه روزه‌دار است و ساعت‌ها گرسنگی و تشنگی را در اين هوای گرم تحمل كرده نيازمند شادی و انرژی است.
كارگردان فيلم تلويزيونی «نامه» متذكر شد: بی انصافی است وقتی به «ماه عسل» نقدی وارد می‌كنيم به تاثيرات مثبت آن اشاره نكنيم. چون اين برنامه با پيام‌هايی كه به بيننده‌ها می‌دهد تماشاگر را متوجه می‌كند چه اقشار و افرادی در جامعه در زندگی می كنند. افرادی كه از وجودشان غافل هستند. اين يادآوری خود سبب خواهد شد كه ياری رساندن به مستمندان شكلی جدی‌تر به خود گيرد.
وی به مطلب فوق اضافه كرد: به نكته‌ای ديگر می‌خواهم اشاره كنم. آن نيز اين است كه دست فيلمنامه‌نويسان و فيلمسازان ما بسته است. منظورم اين است كه مسلما فيلمساز می‌خواهد كاری توليد كند كه از كيفيتی بالا بهره برده باشد، اما وقتی خطوط قرمز به وی چنين اجازه ای را نمی‌دهد و برای هر كاری مجبور است قواعد خاصی را رعايت كند كه الزاما ضروری و منطقی نيست، طبيعی است كه برخی كارها به سمت شعارزدگی سوق پيدا كند.
حكمت‌جو در پايان خاطرنشان كرد: سريال‌های ماه رمضان بايد نشانه‌ای از اين ماه هم داشته باشد، نه اينكه با ترسيم زندگی يك معتاد بخواهيم به اصطلاح پيامی دينی به تماشاگر بدهيم. در كلامی ديگر همانند چند سال پيش كه ما در برنامه‌های نمايشی حداقل چند بار سفره افطار را می‌ديديم يا اينكه به وضوح در قصه ماه رمضان را احساس می‌كرديم بايد در آثار نمايشی رجعتی به اين دسته پرداخت‌ها داشته باشيم.