کد خبر: ۲۵۶۹۴۴۴

تاریخ: ۰۹ مرداد ۱۳۹۲ - ۱۵:۴۹

روش تربيتی اسلام دادن بشارت و انذار در كنار يكديگر است

گروه حوزه‌های علميه: آيت‌الله العظمی سبحانی با اشاره به برخی روش‌های اشتباه تربيتی تاكيد كرد: بشارت و انذار در اسلام در كنار يكديگر هستند و در برنامه‌های تربيتی زمينی و آسمانی الهی نيازمند بشارت و انذار برای انسان‌ها هستيم.

به گزارش خبرگزاری بين‌المللی قرآن(ايكنا) آيت‌الله العظمی جعفر سبحانی روز چهارشنبه 9 مرداد ماه در جلسه تفسير قرآن كريم در مدرسه حجتيه قم گفت: هر برنامه تربيتی چه الهی باشد يا بشری و زمينی مركب از دو عامل است يعنی بايد هم در آن عوامل تشويقی باشد تا فرد وادار به كار شود و هم عوامل انذاری بايد داشت كه شخص از مخالفت در هراس باشد.
وی بيان كرد: قرآن كريم پيامبران را مبشرين و منذرين خوانده است، بشارت و انذار در كنار هم هستند و اگر تنها بشارت باشد راه يهود است. در دين يهود از انذار خبری نيست و يهوديان خود را فرزندان خدا می‌نامند و می‌گويند اگر گناه‌كار باشيم يكی دو روز بيشتر در جهنم نخواهيم بود.
وی ابراز كرد: در مقابل جمعيت سابق از يهوديان نيز دينشان همه انذار و ترساندن بود و اگر اين چنين باشد هراس انسان‌ها به قدری زياد خواهد بود كه انسان خود را عاجز خواهد دانست.
مفسر بزرگ قرآن كريم بيان كرد: برخی بودند كه جهنم را انكار می‌كردند اما خدا به آن‌ها فرمود كه «هَذِهِ جَهَنَّمُ الَّتِی كُنتُمْ تُوعَدُونَ » اين همان جهنمی است كه به شما وعده داده بوديم هر شعله‌ای مانند شتر بالا می‌رود و اين همان جهنمی است كه ما می‌گفتيم و شما تكذيب می‌كرديد.
وی ادامه داد: اگر در دل انسان ذره‌ای ايمان به همين آيه باشد كم‌تر دچار گناه می‌شويم و در همين زمينه نيز امام علی(ع) در خطبه همام دارند كه انسان‌های مومن يك چشم به دنيا داشته و يك چشم به قيامت دارند.
آيت‌الله العظمی سبحانی بيان كرد: در ذهن كسانی كه قرآن را می‌خوانند ممكن است اين سؤال پيش آيد كه آيا افراد بدون محاكمه به دوزخ می‌روند؟ اما اين طور نيست، آن‌ها كه به بهشت می‌روند با حساب و كتاب رفته و آنانی كه به جهنم نيز می‌روند با حساب و كتاب است و اگر قرآن را برای يك آلمانی يا سوئدی نيز ترجمه كنيد در می‌يابد كه دادگاه خداوند فرمايشی نبوده و حساب و كتاب دارد.
وی اظهار كرد: در دادگاه الهی اقراری گرفته نشده و در همين سوره يس داريم كه «الْیَوْمَ نَخْتِمُ عَلَى أَفْوَاهِهِمْ وَتُكَلِّمُنَا أَیْدِيهِمْ وَتَشْهَدُ أَرْجُلُهُمْ بِمَا كَانُوا یَكْسِبُونَ» زبانشان را می‌بنديم برای اين كه اعتراف به گناه كنند و دست و پاها به سخن در می‌آيند. اقرار دست و پا مانند انگشت نگاری امروز نيست و همين دست و پا الان كه در اين دنيا گناه می‌كنيم گناه را در خود ضبط می‌كنند، در قيامت شرايط تغيير يافته و عالم ماده به صورت ديگری است و دست و پا قدرت حرف زدن پيدا می‌كنند.
مرجع تقليد شيعيان ادامه داد: در جای ديگری می‌فرمايد كه «حَتَّى إِذَا مَا جَاؤُوهَا شَهِدَ عَلَیْهِمْ سَمْعُهُمْ وَأَبْصَارُهُمْ وَجُلُودُهُمْ بِمَا كَانُوا یَعْمَلُونَ» و تاكيد دارد كه گوش، چشم و وست انسان نيز شهادت می‌دهند، اين آيه منافاتی با شهادت دست و پا ندارد چرا كه در يك مرحله دست و پا شهادت می‌دهند و در مرحله ديگر نيز گوش و چشم و پوست شهادت می‌دهند.
وی اظهار كرد: تا اين جا در اين آيات سوره يس و تا آيه 65 شاهد بشارت‌ها و انذارهای اخروی بوديم اما در ادامه بحث خود اشاره خواهيم كرد كه بشر به عذاب‌های دنيوی هم مبتلا می‌شود.