کد خبر: ۲۵۷۰۴۶۵

تاریخ: ۱۲ مرداد ۱۳۹۲ - ۱۵:۵۰

تحقيق و تدبر در آيات قرآن، درمان آفات اجتماعی و اخلاقی است

گروه اجتماعی: مدير مؤسسه فرهنگی و قرآنی «پويش نور» صومعه‌سرا با بيان اينكه داروی شفابخش بيماری‏های اخلاقی و اجتماعی، تحقيق و تدبر در آيات قرآن است، گفت: اگر جامعه اهل دقت و تحقيق و بررسی باشد همه اين آفات و بلايا درمان می‏شود.

فاطمه نظيفی، مدير مؤسسه فرهنگی و قرآنی «پويش نور» شهرستان صومعه‌سرا در گفت‏وگو با خبرگزاری بين‏المللی قرآن(ايكنا) شعبه گيلان، در خصوص ضرورت قرآن‏پژوهی در جامعه، اظهار كرد: تدبر در قرآن از اهميت بالايی برخوردار است، زيرا كسی كه در آيات قرآن تدبر نكند با توجه به آيه 47سوره محمد « أَفَلَا یَتَدَبَّرُونَ الْقُرْآنَ أَمْ عَلَى قُلُوبٍ أَقْفَالُهَا... آيا به آيات قرآن نمى‏انديشند يا [مگر] بر دلهايشان قفلهایى نهاده شده است»، سزاوار تحقير الهی است.
وی در ادامه با اشاره به آيه 29 سوره ص «كِتَابٌ أَنزَلْنَاهُ إِلَیْكَ مُبَارَكٌ لِّیَدَّبَّرُوا آیَاتِهِ وَلِیَتَذَكَّرَ أُوْلُوا الْأَلْبَابِ»، افزود: انبياء الهی در طول تاريخ با مردم و اجتماعاتی مواجه می‌شدند كه به انواع بيماری‏های اجتماعی و اخلاقی مبتلا بوده‏اند؛ حتی امروز با توجه به همه پيشرفت‏های مهمی كه در زندگی بشر رخ داده است اما همچنان بيماری‏هايی نظير تقليد كوركورانه از نياكان و پيروی از عادات و آداب و رسوم خرافی، پيروی از خيالات و شايعات و ... وجو دارد؛ داروی شفابخش برای اين بيماری‏ها تدبر، تحقيق و بررسی و تمسك از آيات قرآن است زيرا اگر جامعه اهل دقت و تحقيق و بررسی باشد همه اين آفات و بلايای اجتماعی درمان می‏شود.
مدير مؤسسه «پويش نور» صومعه سرا با تصريح بر اينكه قرآن‏كريم برای هدايت بشر نازل شده و انسان بايد برای دست‏يابی به گنجينه‏های ارزشمند آن خود را مخاطب آيات خدا قرار داده و درباره مفاهيم آن به تفكر بپردازد، متذكر شد: افراد مومن بايد تلاوت را با تدبر همراه نموده تا از سفره رنگين الهی بهره‏مند شوند؛ قرآن كتاب تدبر است و اكتفا به تلاوت بدون تدبر نمی‏تواند انسان را به اهداف قرآن رهنمود سازد.
وی در خصوص دعوت نسل جديد به انس بيشتر با قرآن، تصريح كرد: در ترغيب نسل جديد به انس با قرآن اعم از آموزش، قرائت، تدبر، انس و آشنايی با معارف الهی قرآن مقدمه‏ای برای عمل كردن است؛ البته نقش والدين در علاقه‌مندی فرزندان به فعاليت‏های قرآنی حائز اهميت است؛ اگر قرآن در عمل، رفتار و گفتار و شخصيت والدين و مربيان تجلی پيدا نكند، نبايد انتظار داشته باشيم به قرآنی‌شدن انسان و جامعه كمك كند.
نظيفی با تأكيد بر اينكه عمل به قرآن تعالی‌بخش جانهاست، خاطرنشان كرد: اكتفا به آموزش، تعليم و قرائت، تدبر و شناخت مفاهيم قرآنی و برگزاری جشنواره و نمايشگاه‏ها فقط می‏تواند ظاهر و نام قرآن را از غربت برهاند در حالی كه غربت اصلی و بی‏توجهی نسل جديد به قرآن، عمل نكردن و پياده نشدن فرامين و اهداف قرآنی در عمل و رفتار بعضی از متوليان تعليم و تربيت است؛ البته نبايد تلاش‌های مربيان را ناديده گرفت، اما بايد كاری كنيم كه سهم قرآن در زندگی ما بيشتر شود و قرآن برای ما زبان بگشايد.