کد خبر: ۲۵۷۹۶۲۲

تاریخ: ۰۳ شهريور ۱۳۹۲ - ۰۹:۵۰

آيت‌الله محمدحسين امامی‌فر معروف به «آقاميری» را بيشتر بشناسيم

در سال 1317 ه.ش در دزفول قدم به عرصه گيتی نهاد. پدرش حجت‌الاسلام سيدعلی امامی‌فر و مادر فاضله‌اش «بی‌بی فاطمه بيگدلی» بنت مرحوم آيت‌الله شيخ مهدی بيگدلی هر دو از خاندان‌ اهل علم در دزفول هستند.

صرف و نحو، منطق و معانی و بيان را نزد اساتيد فن به ويژه اديب بزرگوار مهدی بيگدلی فرا گرفت. وی سپس به قصد ادامهُ تحصيل در نجف اشرف از دزفول خارج شد، اما با اصرار برخی از علما و مؤمنين اهواز، در آن شهر اقامت گزيد.
در شهر اهواز از محضر علمای بزرگی همچون فقيه عاليقدر مرحوم حاج سيدعلی بهبهانی، عارف وارسته مرحوم شيخ ابوالحسن انصاری و جامع كمالات مرحوم شيخ محمدعلی معزی‌دزفولی، سطوح متوسط و عالی فقه و كلام و حكمت را به پايان رسانيد و اين توفيق را يافت، تا درس خارج فقه و اصول را در محضر مرحوم آيت‌الله بهبهانی و آيت‌الله مروج تلمّذ كند.
در فرصت مناسبی كه نصيب وی شد، توانست در شهر قم به طور متناوب از محضر درس خارج فقه بزرگانی، همچون مرحوم آيت‌الله گلپايگانی، آيت‌الله هاشم آملی، مرحوم آيت‌الله نجفی مرعشی و ... استفاده كند.
وی چندين دوره كتاب‌های مقدمات، سيوطی، الفيه، منطق، مطوّل، شرح باب حادی عشر، شرح تجويد بدايه الحكمه، معالم الاصول، اصول فقه، شرايع، شرح لمعه، رسائل، مكاسب و كفايه را به بسياری از طلاب كه هم اكنون در برخی از شهرهای خوزشستان مشغول به اقامه جماعت و اهل منبرند، تدريس كند.
آقاميری سفرهايی علمی، به برخی از كشورهای اسلامی از جمله مصر، اردن، شام و عربستان داشته است و در حال حاضر در مسجد جامع اهواز به اقامه جماعت و تدريس فقه و اصول اشتغال دارد.
تأليفات چاپ شده از ايشان نيز شامل درسی از طبيعت يا راهی به سوی خدا، خلاصه مغنی اللبيب، صرف امامی و سفری به خانه خدا است.
همچنين تأليفاتی كه از وی به چاپ نرسيده است عبارتند از: اخلاق العارفين، تفسير سوره اقمان، قواعد الصرف، شرح دعای ندبه، شرح دعای مكارم الاخلاق، شرح و ترجمه تصريف، شرح و ترجمه اجروميه، شرح و ترجمه عوامل، شرح و ترجمه صمديه، شرح و تركيب الفيه ابن مالك، شرح و ترجمه سيوطی و آثار قلمی ديگر كه ناتمام است.
يادآور می‌شود، اين عالم گرانقدر از برگانی همچون امام خمينی(ره)، آيت‌الله خوئی، آيت‌الله گلپايگانی، آيت‌الله نجفی مرعشی، آيت‌الله اراكی، آيت‌الله حكيم و ... اجازه اجتهاد دارد.