کد خبر: ۲۵۹۴۷۸۰

تاریخ: ۰۳ مهر ۱۳۹۲ - ۰۸:۵۵

صرف انتخاب عنوان «ژانر قرآنی» كمكی به رشد اين گونه سينمايی نمی‌كند

گروه هنر: سينمای ايران برای اينكه بهتر بتواند مبلغ ارزش‌های دينی و قرآنی باشد بايد از توليد و اكران اين دسته فيلم‌ها بيشتر حمايت كند، در غير اين‌ صورت ژانرسازی هيچ نتيجه‌ای در پی ندارد.

محسن علی‌اكبری، تهيه‌كننده سينما و تلويزيون در گفت‌و‌گو با خبرگزاری بين‌المللی قرآن(ايكنا) با بيان مطلب فوق اظهار كرد: برعكس بسياری كه سينمای قرآنی را به بيان قصص قرآنی معطوف می‌كنند، به نظرم اين سينما می‌تواند به هريك از مفاهيم قرآن بپردازد، نه اينكه صرفا آنها را روايت كند؛ زيرا قرار نيست صرفا قصه قرآنی در قالب تاريخی ساخته شود، بلكه بايد سعی كنيم مفاهيم قرآن را در قالب ژانرهای مختلف بيان كنيم.
علی‌اكبری درباره سفارش اين‌گونه فيلم‌ها توسط دولت توضيح داد: اين سينما همان سينمای ارزشی است، پس قرار نيست كسی سفارش‌دهنده آن باشد، بلكه فيلم‌ساز به فراخور تفكر خود و نياز جامعه تصميم می‌گيرد كه فيلمش را بسازد و روی موضوع خاصی كار كند. هر چند بعضی وقت‌ها لازم است كه دولت از ساخت فيلمی پشتيبانی كند؛ مثلا زمانی كه هزينه‌ای برابر با ساخت بيست فيلم برای تهيه يك فيلم لازم است.
تهيه‌كننده ‌سريال «مريم مقدس» در پاسخ به اين پرسش كه در كنار توجه به مفهوم، توجه به ساختار تا چه اندازه در سينمای قرآنی ضروری به نظر می‌رسد؟ بيان كرد: ساختار همه فيلم‌ها يكی است، يعنی ما نمی‌توانيم از قاعده سينمايی خارج شويم؛ در اينجا مفهوم متفاوت است ولی ساختار يكی است.
وی ادامه داد: به نظرم سينمای دينی و قرآنی يكی است. مفاهيم همه اديان در دين اسلام جمع‌آوری شده است، يعنی در اديان ديگر نگفته‌اند كه مثلا دروغ بگوييد يا فعل حرام انجام بدهيد. تمام اديان برای رشد و تعالی انسان‌ها آمده‌اند و مسير مشخصی داشته‌اند اما شكل تكميل ‌شده آنها در دين اسلام وجود دارد.
تهيه‌كننده «مردان انجلس» درباره ضرورت ايجاد چارچوب برای ايجاد ژانری به نام سينمای قرآنی توضيح داد: هر چقدر كه ما از اين واژه‌ها بيشتر استفاده كنيم، بازتاب منفی بيشتری خواهيم داشت. به نظرم نبايد از اين كلمه‌ها استفاده كنيم، بلكه بايد كاری كنيم كه تمام سينمای ما از مفاهيم قرآنی برخوردار باشد و در اين صورت لازم نيست سينمايی داشته باشيم كه نامش را سينمای قرآنی بگذاريم، زيرا همان سينمايی كه به وجود آمده است، كامل‌كننده اين مفاهيم خواهد بود.
وی به توضيح فوق اضافه كرد: تا زمانی كه اين اتفاق نيفتد، يعنی تا زمانی كه تمام فيلم‌های ما از مفاهيم ارزشی و خدايی برخودار نباشد، ما بايد چارچوب مشخص و متمايزی را لحاظ كنيم.
اين تهيه‌كننده در پاسخ به اين سؤال كه تعيين كردن چارچوب در چه صورتی می‌تواند در رشد اين سينما موثر باشد؟ گفت: اگر برای سينمای دينی شخصيتی فراتر و همچنين حرمت ويژه‌ای قائل شويم، موجب جذب بسياری از فيلمسازان به اين سمت خواهيم شد. تا آن زمان بايد اين چارچوب را جلو نگه داريم و نگاه ويژه‌ای به اين نوع سينما داشته باشيم و هنرمندان را تشويق كنيم كه به اين سمت كشيده شوند. نمی‌دانم كه به نتيجه رسيدن اين عمل چقدر طول می‌كشد ولی می‌دانم كه بايد به جايی برسيم كه اكثريت سينما از مفاهيم ارزشی برخوردار باشد.
اين مدير توليد درباره موفقيت سينمای دينی كنونی در جذب مخاطب، تصريح كرد: سينمای دينی ما موفق نبوده است، زيرا رسيدن به موفقيت چند علت دارد؛ بخشی از آن به فيلمساز برمی‌گردد و بخش ديگر مربوط به دولت است. بيش از نيمی از سينمای كشور ما به دولت تعلق دارد اما آيا دولت با در اختيار داشتن اين ظرفيت بالا توانسته است مفاهيم دينی را به شكل ايده‌آل ارائه دهد؟
علی‌اكبری در پايان خاطرنشان كرد: تاكنون فيلم‌های زيادی ساخته شده كه به دليل بی‌توجهی مسئولان با شكست روبرو شده است. ما نبايد كاری كنيم كه فيلمسازی كه فيلم قرآنی می‌سازد، احساس ورشكستگی كند. دولت بايد برای حفظ نگاه و تفكر فيلمساز و تشويق و رشد آن، بايد اين فيلم‌ها را بخرد، حتی اگر آنها را در آرشيو نگهداری كند. دولت بايد بودجه‌ای به رشد هر چه بيشتر فرهنگ در كشور اختصاص دهد و آنچه هم‌اكنون در اين زمينه هزينه می‌شود، بسيار اندك است.