کد خبر: ۲۵۹۵۴۳۱

تاریخ: ۰۵ مهر ۱۳۹۲ - ۰۰:۴۸

عهدهايی كه وفا شد

هر روز كه می‏‌گذرد، خورشيد بين من و مهربانی‏‌های تو بيشتر فاصله می‏‌اندازد ... نمی‌دانم چند سال خورشيدی از تو دور افتادم.

درست يادم نيست كجای دجله يا فرات، يا كنار اروند بود كه تو كبوتر شدی ... هر شب خواب می‏‌بينم كه تمام ديوارهای دنيا، بين من و تو صف كشيده‏‌اند. آنقدر از تو دور می‌شوم در خواب‏‌هايم كه آسمان، پشت پلك‏‌هايم می‌افتد و ديگر نمی‏‌توانم ببينمت ... بعد از تو.
در بيراهه‌‏های تمدن، گمراه شدم ... انگار در چاه ويل سقوط كرده‌ام! خوب می‏‌دانم كه امانت‏دار خوبی نبوده‌ام. هيچ‏وقت نتوانسته‌ام از انقلاب، اين ميراث گرامی تو، به اندازه‌ای كه تو دوست داشتی دفاع كنم ... خدا كند كه فراموش نكنيم ... كه اين شهيدان چه كبوتران عزيزی بودند ... شادی روح شهدا و امام شهدا صلوات.