کد خبر: ۲۶۰۷۷۷۲

تاریخ: ۰۱ آبان ۱۳۹۲ - ۱۴:۳۶

تبسم، زيارت امين الله و دعای ندبه؛ مستحباتی برای بزرگ‌ترين عيد مسلمانان

گروه اجتماعی: عيد غدير عيداللهِ‌ الاكْبَرْ و عيد آل‌محمد (ع) است، عظيم‌ترين اعياد كه نامش در آسمان روز عهد معهود و در زمين روز ميثاق مَاخوذ و جَمع مَشهُود است و تبسم، زيارت امين الله و دعای ندبه از مستحباتی است كه برای اين عيد بزرگ ذكر شده است.

در روايتی آمده كه از امام صادق‌(ع) پرسيدند كه آيا مسلمانان غير از جمعه، عيد قربان و عيد فطر، عيد ديگری دارند. امام فرمود بله عيدى هست كه از همه اينها احترامش بيشتر است. آن روزى است كه رسول خدا(ص) اميرالمؤمنين علی(ع) را به جانشينی خود معرفی كرد و فرمود كه هر كس من مولا و آقاى اويم پس على مولا و آقا و پيشواى اوست و آن روز هيجدهم ذى‌الحجّه است.
در روايتی از امام رضا(ع) نيز نقل شده است كه به پسر ابى نصر فرمود: هر كجا كه باشى سعى كن كه روز غدير نزد قبر مطهر حضرت اميرالمؤمنين (عليه السلام) حاضر شوى چرا كه خدا در اين روز گناه 60 ساله مومنين را می‌آمرزد و در اين روز دو برابر آنچه كه در ماه رمضان و شب قدر و شب فطر از جهنم آزاد كرده، آزاد می‌كند و بخشش يك درهم به مؤمن محتاج بدهى برابر است با هزار درهم كه در اوقات ديگر احسان شود.
برای اين روز شريف اعمال زيادی وارد شده از جمله روزه، غسل كردن، زيارت حضرت علی(ع) كه يكی از آنها زيارت «امين الله» است، خواندن دعای «ندبه» و تهنيت گفتن به برادران و خواهران مومن با اين جمله: «الحمد الله الذی جعلنا من المتمسّكين بولايه امير المومنين و الائمه المعصومين عليهم السلام».
پوشيدن لباس‌های نيكو، زينت كردن، استعمال بوی خوش، شادی كردن و شاد كردن شيعيان اميرالمومنين، گذشت از تقصير شيعيان، برآوردن حاجت آنان، صله رحم، اطعام اهل ايمان، شكر و سپاس به خاطر نعمت بزرگ ولايت و تبسم از ديگر توصيه‌های ائمه برای اين عيد بزرگ است.
در اين روز خواندن عقد اخوّت با برادران مؤمن نيز سفارش شده و كيفيت آن اينگونه است كه دست راست خود را بر دست راست برادر مؤمن خود گذاشته و بگويد: «و اخَیْتُكَ فِى اللهِ وَ صافَیْتُكَ فِى اللّهِ وَ صافَحْتُكَ فِى اللّهِ وَ عاهَدْتُ اللّهَ»؛ برادر شدم با تو در راه خدا و دوست با صفايت شدم در راه خدا و مصافحه كردم با تو در راه خدا و عهد كردم با خدا؛ «وَ مَلاَّئِكَتَهُ وَ كُتُبَهُ وَ رُسُلَهُ وَ اَنْبِی آئَهُ وَالاْئِمَّةَ الْمَعْصُومينَ عَلَیْهِمُ السَّلامُ»؛ و فرشتگانش و كتاب‌هايش و رسولانش و پيمبرانش و امامان معصومين عليهم السلام؛ «عَلى اَنّى اِنْ كُنْتُ مِنْ اَهْلِ الْجَنَّةِ وَالشَّفاعَةِ وَ اُذِنَ لى بِاَنْ»، بر اين كه اگر من از اهل بهشت و اهل شفاعت بودم و اجازه‌ام دادند كه؛ «اَدْخُلَ الْجَنَّةَ لا اَدْخُلُها اِلاّ وَ اَنْتَ مَعى»؛ داخل بهشت گردم داخل نشوم جز با تو .
آنگاه برادر مؤمن بگويد: «قَبِلْتُ» ؛ قبول كردم؛ پس بگويد: اَسْقَطْتُ عَنْكَ جَميعَ حُقُوقِ الاْخُوَّةِ ما خَلاَ الشَّفاعَةَ وَالدُّعاَّءَ وَالزِّيارَةَ؛ و ساقط كردم از تو تمامى حقوق برادرى را جز شفاعت و دعا و زيارت.