کد خبر: ۲۶۰۹۲۷۰

تاریخ: ۰۶ آبان ۱۳۹۲ - ۰۹:۳۲

مقابله با مخاطب‌گريزی و راهكارهای ارتقای جذب مخاطب در مؤسسات قرآنی/85

ترسيم نقشه راه نياز اوليه جذب مخاطب/ صرف انباشت اطلاعات در فراگيران مضر است

گروه موسسات قرآنی مردم نهاد: اگر متوليان و سياست‌گذاری عرصه كار قرآن بتواند نقشه راهی را برای مؤسسات ترسيم كنند، نه تنها پراكندگی و رقابت ابزار مضرری برای فعاليت قرآنی نخواهد بود؛ بلكه ابزار پيشرفت هم هست و مشكل اصلی در عدم موفقيت اين مراكز نبود سياست‌ها و نقشه راه است.

مهدی رضايی، رئيس هيئت مديره اتحاديه مؤسسات قرآنی مردم استان كرمان در گفت‌و‌گو با خبرگزاری بين‌المللی قرآن(ايكنا)، در رابطه با معيارهای لازم جهت راه اندازی مؤسسه و مركز قرآنی، گفت: برای رسيدن به يك ايده‌آل در حوزه فعاليت‌های قرآنی اولين كاری كه بايد انجام شود، متفاوت كردن حوزه و فضای فكری است، امروز دنيا، دنيای پيشرفت است و در عرصه پيشرفت هم اگر نگاه فكری به مباحث وجود نداشته باشد و اين افكار در ابعاد مختلف خوب به خدمت گرفته نشوند، رشدی حاصل نخواهد شد.
وی در ادامه اظهار كرد: دين ما دينی است كه مبتنی بر مبنای فكری است، لذا بايد روی موضوعات و چالش‌های مختلف انديشه كرد و اين نكته اصلی است كه بايد به آن توجه كرد. كسانی هم كه می‌خواهند وارد عرصه فعاليت‌های قرآنی شوند، بايد از يك فكر خلاق و شكوفا برخوردار باشند تا همه ابزارها، شيو‌ه‌ها و راهكارهای متناسب با چارچوب‌های دينی و قرآن‌آموزی را همراه كنند.
مديرمسئول مؤسسه معارف قرآن امام خمينی(ره) كرمان بيان كرد: نكته اين است كه به نظر می‌آيد مديران در عرصه مؤسسات و مراكز اين چنينی بايد توانمند شوند و بحث مهم سليقه‌سازی در آنها تقويت شود؛ زيرا در غرب سليقه‌ را در فرد به وجود می‌آورند و متناسب با آن ذائقه، فعاليت‌های خود را هماهنگ می‌كنند.
وی در ادامه تصريح كرد: در عرصه فعاليت‌های قرآنی و دينی نياز است تا ذائقه متفاوتی را مبتنی بر نگاه دينی و ارزشی به‌وجود آورد، تا بتوان جامعه هدف را تعيين كرد و يكی از چارچوب‌های اساسی كه بايد در كار قرآنی لحاظ كرد، اين موضوع است.
رضايی بيان كرد: يكی ديگر از نكته‌های كه بايد به آن توجه كرد، بحث جريان‌سازی و فرهنگ سازی است كه بايد مديران توانمندی لازم را داشته باشند تا بتوان كار فرهنگی و قرآنی را به يك استحكام و ماندگاری بالا رساند.
وی در رابطه ارتقای افزايش مديريتی مديران، گفت: نمی‌توان با شيوه‌ها و روش‌های موجود گذشته در عرصه‌ای كه فضا و تكنولوژی‌های روز مشاهد می‌شوند، جوابگوی نياز فراگيران بود، در نتيجه نياز است تا شيوه‌های سنتی گذشته مانند آموزش چهره به چهره به شكل به روزشان مورد استفاده قرار گيرند كه ملزوم اين امر هم به روز شدن و تحول مديريت و توانمندسازی مديران است.
رئيس هيئت مديره اتحاديه مؤسسات قرآنی استان كرمان اظهار كرد: عمدتا بايد تغيير نگرشی داشت؛ يعنی بايد سيستم نگرشی مادی به مسائل از بين برود و تنها دنبال جذب حمايت‌های مادی برای مركز و مؤسسات قرآنی بودن كافی نيست.
وی در ادامه اظهار كرد: لازم‌است به‌دنبال ياد دادن فن جذب بودجه و حمايت برای مؤسسات بود؛ يعنی مؤسسات بايد با استفاده از شيوه‌ها، روش‌ها و نگرش‌های جديد به مسائل، بودجه را به راحتی جذب مؤسسه كنند و نياز است تا دنبال اين موضوع دوره‌های مهارتی برای مديران برگزار شود تا اين مديران راه برو رفت از اين چالش‌ها و فضای جديد ترسيم شود تا به نتيجه مطلوب رسيد.
وی در رابطه با منابع آموزشی، اظهار كرد: از نظر منابع آموزشی كمبود و كسری وجود ندارد، بلكه بايد شيوه استفاده از منابع متحول و عوض شود و برای اين منظور هم بايد اتاق‌های فكری تشكيل شود تا نحوه روز آمد كردن و استفاده از منابع آموزشی موجود با ذائقه و سلائق مختلفی كه در جامعه وجود دارد را به مربيان و مديران آموزش دهند، كه اين امر هم در قالب استفاده از شگرد‌ها و قالب‌های فكری می‌تواند مؤثر واقع شود.
رضايی افزود: اگر مبتنی بر نگاه دينی و قرآنی جامعه حركت كنيم، مهمترين ويژگی كه آموزش را بايد در قالب بستر معلم و شاگردی محقق كنيم و اگر مربی هم در اين حوزه به دنبال انباشته كردن اطلاعات در فرد نباشد و به سمت كاربردی كردن اين اطلاعات حركت كند، قاعدتا می‌تواند تأثير خود را داشته باشد.
وی تصريح كرد: روش‌های آموزشی می‌تواند يكی از عمده دلايل گريز فرد از ادامه آموزش باشد؛ يعنی فرد دوره‌هايی را آموزش می‌بيند، اما نمی‌داند از اين اطلاعات و معلومات كجا بهره ببرد و كسی نيز اين گروه را تا مرحله عملياتی همراهی نمی‌كند در نتيجه اثر‌گذاری آموز‌ش‌ها كم می‌شود و آموزش حالت تكراری و كهنه پيدا می‌كند و نياز است تا روش‌ها به سمت كاربردی كردن معلومات فرد سوق پيدا كند.
رضايی در پايان خاطرنشان كرد: اگر متوليان و سياست‌گذاری عرصه كار قرآن بتواند نقشه راهی را برای مؤسسات ترسيم كنند، نه تنها پراكندگی و رقابت ابزار مضرری برای فعاليت قرآنی نخواهد بود؛ بلكه ابزار پيشرفت هم هست و مشكل اصلی در عدم موفقيت اين مراكز نبود سياست‌ها و نقشه راه است؛ يعنی اگر پازل خوبی ترسيم شود و هر يك از مؤسسات بتوانند در جايگاه خود نقش آفرينی كنند، نه تنها اين رنگا‌رنگی می‌تواند مايه پيشرفت شوند، بلكه زيبايی خاصی را به فضای روانی و اجتماعی جامعه هم خواهد داد.