کد خبر: ۲۸۲۶۹۰۶

تاریخ: ۲۰ بهمن ۱۳۹۳ - ۰۹:۲۰

ارتباط پرخوری و صفای دل در نگاه ائمه(ع)/ وقتی با پرخوری از خدا دور می‌شویم

گروه سلامت: ارتباط مستقیم و متقابل جسم و روح مبحثی است که در احادیث زیادی به آن اشاره شده است؛ علم پزشکی امروز نیز این ارتباط با قویاً پذیرفته از جمله در خصوص تأثیر پرخوری و سخت شدن قلب.

چه ارتباطی می‌تواند بین پُر بودن معده از غذا و پُرخوری با قساوت قلب و از بین رفتن صفای دل وجود داشته باشد؟ حضرت رسول(ص) و ائمه(ع) به ارتباط بسیار مستقیمی بین این دو مسئله معتقد بوده و در احادیث متعددی مسلمانان را از پر خوری نهی کرده‌اند.

پیامبر اکرم (ص) می‌فرمایند: «آنکه غذا کم خورد معده‌اش سالم مى‌ماند و صفاى دل مى‌یابد و هر که پرخور باشد معده‌اش بیمار و قلبش سخت مى‌شود».

امیرمومنان علی (ع) می‌فرمایند: «هر گاه خداوند بخواهد بنده خود را اصلاح گرداند، او را سه چیز نصیب مى‌کند: کم گویى و کم خورى و کم خوابى» و نیز می‌فرمایند: «از پرخوری بپرهیزید، زیرا باعث قساوت قلب و سستی برای نماز و تباه شدن بدن می‌شود».

حضرت علی(ع) در روایت دیگری خواب زیاد را حاصل پرخوری و پرخوری را حاصل زیاد نوشیدن دانسته و آن دو را باعث سنگینی نفس برای اطاعت پروردگار و سخت شدن دل برای تفکر و خشوع معرفی کرده است».

همچنین رسول مکرم اسلام (ص) در نکوهش پرخوری فرموده‌اند: «دل‌ها را با خوردن و آشامیدن زیاد نمی‌رانید؛ زیرا همان گونه که زراعت بر اثر آب زیاد از بین مى‌رود، دل‌ها نیز بر اثر پرخورى مى‌میرند» و نیز می‌فرمایند: «کسى که شکم خود را پُر کند، به ملکوت آسمان‌ها و زمین وارد نمى‌شود».

همچنین، پیامبر اعظم (ص) می‌فرمایند: «هیچ چیز نزد خدا منفورتر از معده انباشته نیست» و نیز می‌فرمایند: «کسی که به زیاد خوردن و زیاد آشامیدن عادت کند، سنگ‌دل می‌شود».

امام باقر (ع) می‌فرمایند: «هنگامى که شکم انسان انباشته است، دورترین فرد از خداست». امام کاظم (ع) نیز فرموده‌اند: «اگر مردم در خوردن اعتدال مى‌ورزیدند بدن‌هایشان سالم مى‌ماند».

منابع:
وسائل الشیعه
غررالحکم
میزان الحکمه