کد خبر: ۲۸۶۵۱۱۸

تاریخ: ۲۹ بهمن ۱۳۹۳ - ۱۰:۲۱

کتاب تصویرگری «تا ۹۰» منتشر می‌شود

گروه هنر: کتاب «تا ۹۰» که شامل آثار تصویرگران طی سه دهه ۱۳۶۰ ـ۱۳۹۰ در هفتمین جشنواره هنرهای تجسمی فجر است منتشر می‌شود.

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا)، به نقل از هفتمین جشنواره هنرهای تجسمی فجر، کیانوش غریب‌پور، مدیر انجمن تصویرگران و دبیر بخش تصویرگری هفتمین جشنواره هنرهای تجسمی فجر درباره نمایشگاه تصویرگری جشنواره گفت: نمایشگاه «تا ۹۰» مرور آثار نیست، بلکه مرور نام‌هایی است که در سال‌های 60 تا ابتدای 90، فعالیت مداوم یا مؤثر تصویرگری داشتند. این نمایشگاهی است از نام‌هایی که شکوه تصویرگری کنونی ایران مدیون آنهاست. آثاری هم که انتخاب شد با مشورت خود هنرمندان بود به طوری‎که بعضی از آثار به همان دورانی باز می‌گردد که آن هنرمند اوج گرفته و آن اثر دارای تاریخ و جایگاه خاصی است و بعضی آثار جدیدتر هستند و هنرمند ترجیح داده است که از مجموعه‌های جدید و شخصی خود اثری را به نمایشگاه اختصاص دهد. به هر حال بخش زیادی از این افراد هنوز هم به صورت فعال در حال تصویرگری هستند و پیوسته بر آثارشان افزوده می‎شود.

غریب‌پور ادامه داد: تصویرگری ایران را به ققنوسی تشبیه می‌کنم که در دهۀ چهل و پنجاه، از خاکستر تصویرگری کهن ایرانی، دوباره زاده شد. میراث تصویری دهۀ پنجاه بود که استخوان‌بندی تصویرگری ایران را شکل داد. اما در گذار تاریخ و در حوالی آغاز دهۀ 60 که گمان می‌رفت هویت ایرانی از دست رفته ‎است، در پی بازیابی این هویت، این رشتۀ هنری یکدستی خود را از دست داد. سال‌های آغازین تصویرگری دهۀ 60 ایران، نماد خودکاوی مداوم و بی‌پناهی نظری است، اما این روال، با مهمترین رویداد هنری دهۀ 60، یعنی نمایشگاه‌های تصویرگری به سامان رسید و نجات پیدا کرد. حالا دیگر تصویرگری ایران خود را پیدا کرده بود و اعتماد به ‌نفس داشت. اما این موضوع زایش تصویری زیادی نداشت و بیشتر به تقویت بنیان‌های تصویرگری کمک کرد. اما در عین حال به تربیت نسلی منجر شد که در ابتدای دهۀ 80 و همزمان با پنجمین دوسالانه تصویرگری، نسل عصیانگر در جهت خلاف سنت‌های نانوشتۀ نسل قبلی عمل کرد. ثمرۀ این تولید دنیای تصویری جدیدی شد که قبل از آن تصویرگران شهامت وارد شدن به آن را نداشتند. در حقیت رویکرد نسل جدید، رفتار هنرمندانۀ معطوف به نقاشی و هنر زیبا بود. این رویکرد فضای تصویری ما را متحول کرد، اما ذاتاً ناچار بود مخاطب را ندیده بگیرد. این خاصیت همۀ انقلاب‌های هنری است که با تهاجم و هیجان، از روی معیارها می‌پرند تا زودتر به مقصد برسند.

تصویرگران این سه‌ دهه همه نوع سختی، اهانت، درآمد ناچیز، کژفهمی مسئولان و مشکلات آموزشی را به جان خریدند تا تصویرگری را از خطرناک‌ترین پیچ تاریخ تمدن ایرانی بگذرانند. این است که اهمیت تصویرگران «تا ۹۰» را قطعی می‌‌کند.

دبیر بخش تصویرگری هفتمین جشنواره تجسمی فجر گفت: ما به چند دلیل تصویرگرانی را که در دهۀ 90 ظهور کردند و یا مطرح شده‎اند را در هفتمین جشنواره فجر در نظر نگرفتیم. اول به دلیل ضرورتی که دسته‎بندی تاریخی برای ما داشت. دوم به خاطر محدودیت فیزیکی نمایشگاه. اما دلیل سوم و مهم‌تر این است که تصویرگران دهه‌ ۹۰، ظرف همین مدت کوتاه بسیار متنوع‌تر، با استعدادتر و واقعی‌تر از اسلاف خود ظاهر شده‌اند. فکر می‌کنم دوستان جوان‌مان شایستگی این را دارند که یک جشنوارۀ فجر را از آن خود کنند. اگر وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی و انجمن برای سال بعد همین مسیر همکاری را پیش بگیرند، به نظرم باید سال ۹۴ را سال تصویرگران نسل نو دانست و حتی یک کار از نام‌های نمایشگاه حاضر را در آن نیاورد. این را از سر احساسی که نسبت به واقع‌بینی نسل جدید دارم نمی‌گویم، بلکه اعتقاد دارم که این دوستان جوان مثل فرزندان یک خانواده، پیام تحول را به خانه آورده‌اند و دارند بزرگ‌ترها را هم متحول می‌کنند. همه‌چیز این نسل را تأیید نمی‌کنم، اما همین‌که دارند تصویرگری را به حیطۀ محبوب مخاطب برمی‌گردانند کافی است.

هشتمین جشنواره هنرهای تجسمی فجر می‌تواند آثار تصویرگران نسل نو را به نمایش بگذارد و این به دفتر هنرهای تجسمی بر می‌گردد که بخواهد باز کار را به انجمن‌ها واگذار کند و هیئت مدیره‌ بعدی انجمن که این رویکرد را پی‌ بگیرد.