کد خبر: ۲۹۱۵۴۴۱

تاریخ: ۱۰ اسفند ۱۳۹۳ - ۲۱:۱۴

آیت‌الله توکل در جلسه اخلاق بیان کرد:

فرمول ترک گناه؛ نفس را از طغیان بیندازید بعد علل انجام گناه را برطرف کنید

کانون خبرنگاران نبأ/ امیرمحسن سلطان احمدی: آیت‌الله توکل با ارائه فرمولی برای ترک گناه گفت: برای درمان اینکه گناه نکنیم در اولین قدم باید نفس سرکش را از طغیان بیندازیم و آن را آرام کنیم، وقتی نفس از طغیان آرام شد آنگاه به دنبال درمان آن برویم.

به گزارش کانون خبرنگاران نبأ وابسته به خبرگزاری ایکنا، آیت‌الله سیدرحیم توکل، استاد اخلاق حوزه علمیه قم، یکشنبه دهم اسفندماه در جلسه درس اخلاق خود در مدرسه آیت‌الله گلپایگانی در ادامه مباحث سیر الی الله در خصوص منزلگاه تخلیه، اظهار کرد: در بحث منازل سیر الی الله در منزل سوم، منزلگاه تخلیه بود که عرض شد که گناه کردن‌های ما معلول یک علت است که آن علت در ما باعث می‌شد اقدام به گناه کنیم، توبه کردن خوب است اما توبه معالج ما نیست.

وی در ادامه گفت: ما باید ابتدا خودمان را معالجه کنیم و در خود علت اقدام به گناه را منتفی کنیم، حال تا در جان ما علت باقی است معمول کنار علت است و ما از معمول جان سالم به در نمی‌بریم.

آیت‌الله توکل برای روشن شدن بحث به مثالی در خصوص تشخیص درد توسط دکتر اشاره و بیان کرد: به‌طور مثال وقتی ما نزد دکتر می‌رویم، دکتر از ما درباره درد سؤال می‌کند و دنبال موضع درد است که این درد در کجا هست؟ مثلا سر درد داریم، دکتر می‌پرسد کجای سرت درد می‌کند؟ چه زمانی درد بیشتر است؟ شب یا روز؟ و با این سؤالاتش دنبال ریشه درد است تا آن را شناسایی کند، چون می‌خواهد به علت درد برسد و درست تشخیص دهد آنگاه دارو تجویز کند، بنابراین وقتی درد را دقیق شناخت و دارو هم دقیق تجویز کرد،پ بیمار هم با اولین تجویز شفا پیدا می‌کند. در گناه هم همینطور است که ما باید علت اقدام به گناه را منتفی کنیم.

استاد سطح عالی حوزه علمیه قم غفلت، ضعف اعتقادات، صفات رذیله را سه عامل اصلی انجام گناه برشمرد و اظهار کرد: این سه عامل از عوامل و علت گناه هستند که هر کدام درمان مختص خود را می‌طلبد که اول باید گناه شناسایی شود و سپس علت انجام آن و در آخر نیز اقدام به درمان آن کنیم.

وی تصریح کرد: در بین این سه عامل قوی‌ترین آنها صفات رذیله است چون با کوچکترین غفلتی از خدا صفات رذیله بر ما حکمرانی می‌کنند.

توکل با اراهئ فرمولی برای ترک گناه، گفت: برای درمان اینکه گناه نکنیم در اولین قدم باید نفس سرکش را از طغیان بیندازیم و آن را آرام کنیم، وقتی هم نفس از طغیان آرام شد آنگاه به دنبال درمان آن برویم به طور مثال بیماری که درد دارد دکتر در مرحله اول درد را تسکین می‌دهد تا بیمار این قدر ناله نکند بعد آرام به دنبال درمان کامل درد میر‌ود.

استاد اخلاق حوزه علمیه قم تصریح کرد: بنابراین این فرمول را نباید جا به جا کنید که اگر شما بدون اینکه نفس را از طغیان ننداخته‌اید دنبال درمان بروید، جواب نمی‌گیرید، حال وقتی جلوه شهوت جلو می‌آید انسان کور و کر می‌شود، حال باید این جلوه را از خود دور کنید و این طغیان نفس را آرام کنید بعد دنبال درمان بروید.

توکل در خصوص چگونگی برخورد با جلوه و لذت گناه بیان کرد: وقتی لذت گناه با تمام جلوه‌اش جلو آمده شما فقط این جلوه و لذت گناه را نبینید یک نگاه هم به بعد از گناه بیندازید آنگاه خواهید دید که این لذت گناه سریع تمام می‌شود و پشیمانی سراغ شما خواهد آمد، یک لحظه لذت گناه و شهوت حزن طویل به همراه دارد و یک عمر ما را گرفتار می‌کند، آنانی که در گناه زمین می‌خورند به خاطر این است که بعد از گناه را نمی‌بینند و فقط به لذت گناه در آن لحظه نگاه می‌کنند.

آیت‌الله توکل با اشاره به اینکه هرگاه گناه به سراغتان آمد به دو نکته در آن لحظه توجه کنید، اظهار کرد: هرگاه گناه سراغتان آمد به دو نکته توجه کنید یکی آنکه تا قبل از انجام این گناه درهای رحمت الهی به سوی شما باز بود و با ارتکاب این گناه درب‌های رحمت الهی روی شما بسته می‌شود و دوم اینکه تا قبل از این گناه درب‌های بلا روی شما بسته بود و با ارتکاب این گناه درب‌های بلا را به روی خود باز کردید. حال چه کسی دوست دارد درب‌های رحمت الهی را روی خودش ببند و درب‌های بلا را به روی خویش باز کند؟

توکل با اشاره به قانون موازنه در سیر و سلوک بیان کرد: با قانون موازنه در سیر و سلوک گناه را بسنجید، بیایید آن گناه به همراه لذت‌هایش در یک طرف کفه ترازو بگذارید و در مقابل در طرف دیگر کفه ترازو نیز بسته شدن درب‌های رحمت و باز شدن درب‌های بلا را بگذارید، حال خودتان آن را بسنجید که آیا این لذت و این گناه با این دو نوع برخورد می‌ارزد؟

وی در پایان گفت: حال عکس این هم هست، اگر از این لذت گناه گذشتید سختی ترک این لذت را در کفه ترازو گذاشته و برکات ترک این گناه را نیز در کفه دیگر ترازو قرار دهید، حال ببینید این مقدار سختی در ترک گناه می‌ارزد که عقل به صراحت قائل است که می‌ارزد. بنابراین انسانی که در وادی ترک گناه افتاد کم کم روح او قوی می‌شود و عمل سخت برایش آسان می‌شود و دیگر به گناه اعتنا نمی‌کند.