کد خبر: ۳۰۹۶۹۱۰

تاریخ: ۱۷ فروردين ۱۳۹۴ - ۱۳:۰۷

حافظ کل قرآن کریم:

سوره انبیاء و امیدی که خداوند به زوج‌های نابارور می‌دهد

گروه فعالیت‌های قرآنی: آیات سوره مبارکه انبیاء درباره موضوع فرزندآوری نکات مختلفی را مطرح می‌کند که یکی از این نکات امیدی است که خداوند به زوج‌های نابارور می‌دهد.

حمیدرضا جعفری، حافظ کل قرآن کریم در گفت‌وگو با خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) از خراسان جنوبی، گفت: خداوند در آیه 90 سوره انبیاء می‌فرماید:«وَ زَکَرِیَّا إِذْ نَادَى رَبَّهُ رَبِّ لَا تَذَرْنِی فَرْدًا وَأَنتَ خَیْرُ الْوَارِثِین؛َ و زکریا را [یاد کن] هنگامى که پروردگار خود را خواند پروردگارا مرا تنها مگذار و تو بهترین ارث برندگانى».

وی اظهار کرد: این آیه را می‌توان دعای درخواست فرزند از خداوند دانست چرا که حضرت زکریا نیز در موقع درخواست فرزند از خداوند این دعا را خواند.

این حافظ کل قرآن کریم عنوان کرد: آیه 91 سوره انبیاء نیز در ادامه می‌فرماید:« فَاسْتَجَبْنَا لَهُ وَوَهَبْنَا لَهُ یَحْیَى وَأَصْلَحْنَا لَهُ زَوْجَهُ إِنَّهُمْ کَانُوا یُسَارِعُونَ فِی الْخَیْرَاتِ وَیَدْعُونَنَا رَغَبًا وَرَهَبًا وَکَانُوا لَنَا خَاشِعِینَ؛ پس دعاى او را اجابت نمودیم و یحیى را بدو بخشیدیم و همسرش را براى او شایسته و آماده حمل کردیم زیرا آنان در کارهاى نیک شتاب مى‏نمودند و ما را از روى رغبت و بیم مى‏خواندند و در برابر ما فروتن بودند»

جعفری ادامه داد: از آیه 91 دو نکته می‌توان برداشت کرد نخست اینکه خداوند می‌فرماید که همسر زکریا(ع) را به‌خاطر این دعا علی‌رغم اینکه نازا بود آماده حمل کردیم که در حقیقت این آیه امید به زوج‌هایی می‌دهد که به علل طبیعی قادر به فرزندار شدن نیستند چرا که در ورای علل مادی نباید از دلایل معنوی کاری غافل شد.

وی افزود: نکته دیگری که از این آیه می‌توان درس گرفت این است که خداوند می‌فرماید دعای آنها را اجابت کردیم زیرا آنان در کارهاى نیک شتاب می‌کردند و ما را از روى رغبت و بیم می‌خواندند و در برابر ما فروتن بودند و در واقع زمینه‌های استجابت دعا را بیان می‌کند.

این حافظ کل قرآن کریم بیان کرد: در سوره انبیاء مکرر به دعاهای انبیاء الهی به درگاه خداوند اشاره کرده است و در ادامه آن خداوند مطرح می‌کند که دعای انبیاء را مستجاب کرده است و دعاهای مؤمنین را نیز به‌همین صورت اجابت می‌کند.

جعفری یادآور شد: دعاهای انبیاء الهی مستجاب شد زیرا خدا را نزدیک به خود احساس کرده، معبود را خالصانه می‌خواندند و در نهایت به مقدرات الهی راضی بودند.