کد خبر: ۳۳۲۱۳۸۱

تاریخ: ۰۹ تير ۱۳۹۴ - ۱۱:۵۴

آیت‌الله هادوی تهرانی مطرح کرد:

پاسخ به یک شبهه درباره محبت اهل بیت(ع)/ محبت بدون اطاعت بی معناست

گروه حوزه‌های علیمه: استاد حوزه علمیه در پاسخ به شبهه‌ای مبنی بر اینکه محبت به اهل بیت(ع) به معنای تبعیت نیست تاکید کرد: محبت بدون اطاعت مفهومی ندارد.

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) آیت‌الله هادوی تهرانی، در دهمین جلسه تفسیر خود در مدرسه ایت‌الله العظمی گلپایگانی به آیه «وَإِذْ قَالَ مُوسَى لِقَوْمِهِ اذْکُرُواْ نِعْمَةَ اللّهِ عَلَیْکُمْ إِذْ أَنجَاکُم مِّنْ آلِ فِرْعَوْنَ یَسُومُونَکُمْ سُوءَ الْعَذَابِ وَیُذَبِّحُونَ أَبْنَاءکُمْ وَیَسْتَحْیُونَ نِسَاءکُمْ وَفِی ذَلِکُم بَلاء مِّن رَّبِّکُمْ عَظِیمٌ (آیه 6 سوره ابراهیم(ع)) پرداخت و گفت: در هنگام یادآوری شرایط بنی اسرائیل در گذشته از تعبیر یَسُومُونَکُمْ سُوءَ الْعَذَابِ استفاده می کند. اینجا مفسران ما گفته‌اند یَسُومُونَکُمْ یعنی یبلونکم، یعنی شما را مدیریت می‌کردند؛ ولی کلمۀ «سوم» که دوستان اهل تحقیق ما مطلع‌اند به معنای چراندن است، یَسُومُونَکُمْ سُوءَ الْعَذَابِ شاید اشاره است به اینکه شما را مثل یک گله گوسفندی می‌چراندند؛ یعنی برای شما هیچ شخصیت انسانی، هیچ هویت انسانی قائل نبودند، مثل یک گله گوسفند با شما برخورد می‌کردند، یَسُومُونَکُمْ. و آن هم البته نه اینکه فقط بچرانند، بلکه سُوءَ الْعَذَابِ، با عذاب سخت.

وی افزود: نکتۀ دیگری که در این آیه هست، کلمه یُذَبِّحُونَ است که در این تعبیر ـ چندین بار در جاهای مختلف که تکرار شده ـ  یَسُومُونَکُمْ، یُذَبِّحُونَ و یَسْتَحْیُونَ، نفرمود یقتلون أبناءکم، فرمود: یُذَبِّحُونَ، کلمۀ ذبح، سربریدن. ذبح کاری است که با حیوانات انجام می دهیم، آن ها را ذبح می کنیم. این هم مؤید و تأیید کنندۀ آن نکته است که آن کلمۀ یَسُومُونَکُمْ با یک عنایتی در این آیه به کار رفته و خواسته است این نکته را بیان کند که برای شما هویت انسانی قائل نبودند،مثل گوسفند می چراندند؛ البته آن هم سُوءَ الْعَذَابِ، نه با خوبی، نه آن طوری که حتی یک گوسفند را می چرانند که پر بار شود، بلکه با سختی. بعد یُذَبِّحُونَ، مثل گوسفند سر جوان های شما را می بریدند؛ که سربریدن اصلاً نشانه وحشی گری، نشانه بی احترامی به هویت انسان است و ما می بینیم در داستان کربلا، امام حسین ـ علیه السلام ـ  و اصحاب بزرگوارش را وحشی ها، آن هایی که بویی از انسانیت نبرده بودند، چه کردند و امروز هم مشابه های آن ها در روزگار ما، همین ها که انسان های بی گناه را با اره برقی سر می برند، با چاقو سر می برند، دور گردنشان مواد منفجره می گذارند و منفجر می کنند، این وحشی گری هایی که ما امروز می بینیم، این ها همه یک قوم هستند، همه یک اندیشه هستند، اسامی شان عوض شده، مکان هایشان تغییر کرده، ظاهراً قیافه ها تغییر کرده؛ ولی هویت همان هویت ددمنشانه، همان هویت وحشی و درنده ای است که بر علیه انسانیت اقدام می کند.

اقدام فرعونی تروریست‌ها در کویت

هادوی تهرانی عنوان کرد: همین پریروز دیدیم باز جمعی نمازگزاران کویت را در مسجد امام صادق ـ علیه السلام ـ به خون کشیدند، روزه داران بی گناهی که برای نماز آمدند، این طور کشته می شوند. به هر تقدیر موسی ـ علیه السلام ـ تذکر می دهد به بنی اسرائیل که به یاد بیاورید چه شرایطی داشید و خداوند شما را از آن شرایط نجات داد. بعد فرمود خداوند اعلام کرده است وَ إِذْ تَأَذَّنَ رَبُّکُمْ، چه چیز را اعلام کرده؟ «لَئِن شَکَرْتُمْ لأَزِیدَنَّکُمْ وَل َئِن کَفَرْتُمْ إِنَّ عَذَابِی لَشَدِیدٌ» اگر شاکر نعمت باشید خدا به شما اضافه خواهد کرد، لأَزِیدَنَّکُمْ، این وعدۀ الاهی است، خدا مکرر در قرآن فرموده است که خدا لا یخلف الله وعده، تخلف نمی کند، خلاف ندارد، وعدۀ خدا قطعی است. پس اگر خدایی نکرده در زندگی می بینیم که یک گرفتاری هایی پیدا می شود، یک کم نگاه کنیم به حال دل خودمان ببینیم واقعاً ما شاکریم، واقعاً اصلاً متوجه نعمت هایی که خدا با ما داده هستیم، یک کمی توجه به آن ها می کنیم؟ چون شُکر یک حالت درونی است و وقتی پیدا می شود که انسان توجه به نعمت پیدا کند، آیا ما واقعاً شاکریم؟ بعضی از ما به زبان شکر می گوییم؛ اما این شکر ما به زبان عین ناشکری است، عین کفران نعمت است؛ مثلاً در مقام بیان یک مطلبی می گوییم بله خدا را صد هزار مرتبه شکر که فلان شد، در حالی که به عنوان گلایه از خدا این تعبیر را به کار می بریم. این شکر است؟ اینکه شکر نیست. اگر به دل شاکر نباشی، اگر واقعاً احساس نکنی، متوجه نشوی که چقدر خدا به تو نعمت داده و در دل تو حال شکر پیدا نشود،لَئِن شَکَرْتُمْ لأَزِیدَنَّکُمْ، نیست و آن جزا قطعی است، اگر مشکلی هست در این قسمت شَکَرْتُمْ است که ما شکر نمی کنیم.

البته خدا رحمتش واسعه است، درست است فرمود لَئِن کَفَرْتُمْ إِنَّ عَذَابِی لَشَدِیدٌ؛ ولی به این راحتی عذاب نمی کند، خیلی مجال می گذارد، فرصت می گذارد، مهلت می گذارد تا ما متوجه شویم. در ناحیۀ خیرات، ثواب ها فراوان؛ اما در ناحیۀ سیئات عقاب مساوی. در ناحیه خیرات، ثبت سریع، ملکی که مسئولیت ثبت افعال خیر ما را دارد، سریع ثبت می کند، اما آن ملکی که مسئول ثبت سیئات است وقتی می خواهد ثبت کند، به او می گویند دست نگهدار و شاید بندۀ ما توبه کند، مهلت می دهند. در بعضی روایات دارد تا هفت ساعت مهلت می دهند که اگر یک اشتباهی کردی توبه کنی.

استاد حوزه اظهار کرد: بعد موسی ـ علیه السلام ـ یک جمله ای دارد، این خطاب به همه است، خطاب به بنی اسرائیل نیست، خطاب به همه است. وَ قَالَ مُوسَى، چه فرمود؟ فرمود «إِن تَکْفُرُواْ أَنتُمْ وَ مَن فِی الأَرْضِ جَمِیعًا فَإِنَّ اللّهَ لَغَنِیٌّ حَمِیدٌ».اگر شما و همۀ آن هایی که روی زمین هستند، کفران نعمت کنند، غباری بر کبریایی خدا نخواهد نشست، خدا که نیازی به شکر شما ندارد. شمایی که نیازمند این شکری تا لَئِن شَکَرْتُمْ لأَزِیدَنَّکُمْ، شما نیاز داری به نعمت بیشتر، نیاز داری به حمایت خدا. خدا که به ما نیازی ندارد، الله الصمد، بی نیاز مطلق است، ما نیاز داریم به نماز نه خدا، ما نیاز داریم به روزه، نه خدا، ما نیاز داریم به حج، نه خدا، ما نیاز داریم به خمس و زکات، نه خدا. این وظایف به نفع ما است، نه به نفع خدا. إِن تَکْفُرُواْ أَنتُمْ وَمَن فِی الأَرْضِ جَمِیعًا، همۀ هم کفر بورزید برای خدا هیچ ضرری ندارد، موسی ـ علیه السلام ـ می فرماید خودتان ضرر کردید.

وی افزود: درست است فرمود به نبی خاتم ـ صلی الله علیه و آله ـ ، «قُل لَّا أَسْأَلُکُمْ عَلَیْهِ أَجْرًا إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِی الْقُرْبَى» این را فرمود، این قرآن است، آیۀ قرآن است؛ ولی توجه کنیم وقتی این آیه را معنا می کنیم، دائم نگوییم این اجر رسالت پیغمبر ـ صلی الله علیه و آله ـ است که مثلاً حضرت خدمتی کرده به ما و ما هم در قبال خدمت حضرت یک چیزی به حضرت ارزانی می کنیم، نخیر! خودِ قرآن فرمود «قُلْ مَا سَأَلْتُکُم مِّنْ أَجْرٍ فَهُوَ لَکُمْ»، به این مردم بگو ای پیامبر ما، مَا سَأَلْتُکُم مِّنْ أَجْرٍ فَهُوَ لَکُمْ، این اجری هم که من مطالبه می کنم این هم به نفع شما است و الاّ من هم مثل بقیۀ انبیاء می گویم «ان اجری الا علی الله».انبیاء که از ما اجر نمی خواهند، ما کی می توانیم اجر انبیا را بدهیم؟ آن هم نبی خاتم ـ صلی الله علیه و آله ـ ، اصلاً ما کجا می توانیم حتی نزدیک شویم به فهم شخصیت آن بزرگوار، عظمت آن بزرگوار، این ها را ما اصلاً فقط باید از دور نگاه کنیم. ما کجا و اجر دادن به آن بزرگوار کجا. ان اجری الا علی الله، فقط خودِ خدا می داند این ها چه کسانی هستند، چه جایگاهی دارند و اجرشان را فقط خدا می تواند بدهد. بله به ما فرمود الْمَوَدَّةَ فِی الْقُرْبَى و ما مأموریم به الْمَوَدَّةَ فِی الْقُرْبَى، اما ما مأموریم به مودت فی القربی، اما مَا سَأَلْتُکُم مِّنْ أَجْرٍ فَهُوَ لَکُمْ، این هم به نفع شما است، برای این است که شما هدایت شوید، این برای این است که شما راه را گم نکنید، این ها چراغ هدایت اند. برای همین فرمود «قُلْ مَا أَسْأَلُکُمْ عَلَیْهِ مِنْ أَجْرٍ إِلَّا مَن شَاء أَن یَتَّخِذَ إِلَى رَبِّهِ سَبِیلًا» من از کسی اجر نمی خواهم، إِلَّا مَن: مگر کسانی که شَاء أَن یَتَّخِذَ إِلَى رَبِّهِ سَبِیلًا، به دنبال راهی هستند به سوی خدا؛ یعنی الْمَوَدَّةَ فِی الْقُرْبَى سبیل الی الله، راه به سوی خدا است و اینکه ما شیعه می گوییم باید نه تنها این ها را دوست داشت، بلکه باید از این ها تبعیت کرد، محبت کافی نیست و اگر به تبعیت منتهی نشود، برای همین است.

این استاد تفسیر گفت: به ما اشکال می کنند در این مسأله که من بیست و دو سال قبل در مسجدی در بانکوک در تایلند آیۀ مودة را خواندم و توضیحاتی دادم، در روز جمعه، نماز جمعه. یک استاد مصری که آنجا در نماز شرکت کرده بود بعد از نماز آمد سراغ من، گفت شما شیعه ها آیه را تأویل می کنید، خلاف ظاهر حمل می کنید. قرآن گفته الْمَوَدَّةَ فِی الْقُرْبَى، محبت، ما هم اهل بیت را دوست داریم، کِی گفته تبعیت؟ شما از خودتان اضافه می کنید به قرآن، کجای قرآن گفته تبعیت کنید از اهل بیت؟ گفته مودت، ما هم دوستشان داریم. ما گفتیم اگر قرآن درست بخوانی، آیات را در کنار هم ببینی متوجه می شوی که خودِ قرآن فرمود إِلَّا مَن شَاء أَن یَتَّخِذَ إِلَى رَبِّهِ سَبِیلًا، مگر کسی که به دنبال راه به سوی خدا است؛ یعنی از کسانی من مطالبه اجر کردم که دنبال راه اند، الْمَوَدَّةَ فِی الْقُرْبَى راه است، راه برای رفتن است نه برای نشستن و نگاه کردن نه فقط برای تعریف و تمجید کردن. کِی راه، راه می شود، وقتی درش حرکت کنی، بروی به سمت مقصد و الاّ بنشینی نگاه کنی که به جایی نمی رسی. الْمَوَدَّةَ فِی الْقُرْبَى وقتی سبیل الی الله است که ما اهل بیت ـ علیهم السلام ـ را بشناسیم، آن ها را اسوه قرار بدهیم، همان طوری که در مورد نبی اعظم ـ صلی الله علیه و آله ـ فرمود که «لَقَدْ کَانَ لَکُمْ فِی رَسُولِ اللَّهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ لِّمَن کَانَ یَرْجُو اللَّهَ وَ الْیَوْمَ الْآخِرَ» همان طور که خودِ آن بزرگوار اسوه حسنه است، الگو است برای زندگی، اهل بیت ـ علیهم السلام ـ همه الگو هستند، کلهم نور واحد.

استاد حوزه بیان کرد: بنابراین هر چه خدا از ما خواسته، چه نماز، روزه، حج، خمس، زکات، چه مودت فی القربی که ما توفیقش را داشته ایم، این نعمت بزرگ را داشتیم در متن مودت فی القربی متولد شدیم و ان شاء الله خداوند هرگز این نعمت را از ما نگیرد ما بهر همه به این ها  نیاز داریم و الاّ به تعبیر موسی ـ علیه السلام ـ  شما و همۀ روی زمین اگر کفر بورزید، «إِنَّ اللّهَ لَغَنِیٌّ حَمِیدٌ خدا که نیازی به شما ندارد. بعد موسی ـ علیه السلام ـ  اشاره می کند به داستان انبیاء گذشته، انبیائی که در قرآن هم به آن ها مکرر اشاره شده است؛ البته اینجا خیلی اشاره گذرا است که نکته اش را عرض می کنم. در جاهای دیگر داستان های این انبیاء مفصل تر بیان شده؛ اما اینجا فقط یک اشاره به تعبیر عربی  نظرة عابره داشته است.. فرمود «أَلَمْ یَأْتِکُمْ نَبَأُ الَّذِینَ مِن قَبْلِکُمْ» برای شما خبر اقوام گذشته نیامد؟ «قَوْمِ نُوحٍ وَ عَادٍ وَثَمُودَ» قوم نوح چه شد؟ قوم عاد چه شد؟ قوم ثمود چه شد؟ شما ندیدید؟ نشنیدید؟ «وَ الَّذِینَ مِن بَعْدِهِمْ» و کسانی که بعد از این اقوام آمدند، «لاَ یَعْلَمُهُمْ إِلاَّ اللّهُ»، جز خدا نمی داند این ها چه کسانی بودند. چه بود داستان این ها؟ «جَاءتْهُمْ رُسُلُهُم بِالْبَیِّنَاتِ» پیامبرانشان آمدند با معجزات، با نشانه های روشن، این مردم چه کردند؟ «فَرَدُّواْ أَیْدِیَهُمْ فِی أَفْوَاهِهِمْ»دستانشان را برگرداندند به دهانشان.

وی افزود: مفسران گفتند این تعبیر کنایه است از اینکه این ها دست روی دهان می گذاشتند و می خندیدند. یکی از چیزهایی که در قرآن مکرر اشاره شده این است که کفار یستهزئون، مؤمنین را استحزا می کردند، مسخره می کردند، ریشخند می زدند، می خندیدند. موسی ـ علیه السلام ـ به کنایه به این اشاره می کند. فَرَدُّواْ أَیْدِیَهُمْ فِی أَفْوَاهِهِمْ، یعنی ریشخند می زدند، «وَ قَالُواْ إِنَّا کَفَرْنَا بِمَا أُرْسِلْتُم» ما کافریم نسبت به آنچه شما به آن فرستاده شدید، «وَ إِنَّا لَفِی شَکٍّ مِّمَّا تَدْعُونَنَا إِلَیْهِ»،ما در شک هستیم درآنچه که شما ما را به سمت آن می خوانید. چرا در شک هستیم؟ در ادامه آیه این ها اشاره می کنند که چرا چنین شکی دارند که وَ إِنَّا لَفِی شَکٍّ مِّمَّا تَدْعُونَنَا إِلَیْهِ مُرِیبٍ. قبل از اینکه آن اشاره را بیان کند، یک عبارتی از آن انبیاء ذکر می کند، این عبارت را دقت کنید. «قَالَتْ رُسُلُهُمْ»،[18] وقتی این ها این کار را کردند، دست ها را می گذاشتند به دهانشان می خندیدند و می گفتند ما به آنچه که شما به آن فرستاده شدید، کافریم، ما شک داریم، انبیاء چه جوابی دادند؟.

استفهام انکاری در شک به الله

هادوی تهرانی اظهار کرد: این داستان مکرر انبیا است. انبیاء می آمدند با نشانه های روشن، در مقابل آن ها چه می گفتند؟ می گفتند ما قبولتان نداریم، ما شک داریم، ما این حرف ها را نمی پذیریم. بعد موسی ـ علیه السلام ـ اینجا این طور تعبیر می کنند و قرآن نقل می کند، قَالَتْ رُسُلُهُمْ، انبیاء اینجوری می گفتند: «أَفِی اللّهِ شَکٌّ»، خیلی این تعبیر عجیبی است، آیا شما در خدا شک دارید؟ این بشر موجود غریبی است، ما الآن مثلاً شک داریم در مسجد نشستیم؟ نه، ما الآن شک داریم روز است؟ نه، ما شک داریم الآن ماه مبارک رمضان است؟ نه، ما این چیزها را شک نمی کنیم؛ اما أَفِی اللّهِ شَکٌّ؟ در خدا شک می کنیم! این أَفِی اللّهِ شَکٌّ؟ استفهام انکاری است؛ یعنی اصلاً می شود شک کرد؟ یعنی اصلاً جا دارد که شما در خدا شک کنید؟ این یعنی چی؟ خوب دقت کنید.

وی گفت: این عبارت می خواهد بگوید شما در هر چیزی شک کنید، جا دارد؛ اما در خدا شک کردن جا ندارد، چرا؟ چون هر چیزی می توانسته نباشد، اگر این آسمان نبود، این زمین نبود، اگر این خورشید نبود که روزی نبود، ماهی نبود، رمضانی نبود، این ها می توانست نباشد، چیزی که می تواند نباشد یا به اصطلاح فلسفی ممکن الوجود است، در آن می شود شک کرد؛ اما خدا اصلاً می توانست نباشد؟ أَفِی اللّهِ شَکٌّ؟ اصلاً امکان دارد خدا نباشد؟ که شما در وجود خدا شک می کنی. به تعبیر آن دعا ا لغیرک ظهور ما لیس لک، آیا ظهوری وجود دارد، برای غیر خدا که برای خدا نباشد؟ «الله نور السماوات والارض» خدا نور آسمان ها و زمین است، هر چه هست، هر چه روشن است، هر چه وجود دارد همه به خدا ست. چطور می شود این ها را قبول کرد و خدا را قبول نکرد، أَفِی اللّهِ شَکٌّ؟ انبیاء ـ علیه السلام ـ می فرمایند اصلاً یک ذره عقل داشته باشید، یک ذره توجه داشته باشید، اصلاً می شود در خدا شک کرد؟ ولی بشر این طور است، هر روزی به شکلی، یک دوره ای می آیند، یک جماعتی از فیلسوفان غربی، تجربه گرایان، می گویند هر چه قابل تجربه است معنادار است، می شود دربارۀ آن صحبت کرد، هر چه غیر قابل تجربه است، نمی شود صحبت کرد. می آیند می گویند این جمله که خدا هست، جمله فاقد معنا است، اصلاً معنا ندارد. این یک ادبیات است، ادبیاتی که تمدن غرب بر اساس او شکل گرفته، معرفت شناسی غرب بر اساس همین نوع نگاه تجربه گرا است. نگاهی که همۀ هستی را با نگاه محدود حس و تجربه می خواهد بشناسد. در چنبرۀ یک زاویۀ تنگ می خواهد انسان را محدود کند و این را دائم ترویج می کنند. کتابی که در تمام رشته های علوم انسانی دانشگاه های انگلستان خوانده می شود، کتابی است تحت عنوان مقدمه ای بر معرفت شناسی.  نوشتۀ یک شخصی است به نام دنسی، که این کتاب در فارسی هم ظاهراً ترجمه شده است. این کتاب سراسر ایجاد شک است به طوری که هر دانشجویی که در هر رشته ای از رشته های علوم انسانی در انگلستان درس می خواند، این کتاب را می خواند. وقتی این کتاب را خواند، به همه چیز شک می کند. این یک نوع نگاه است که انسان را با شک، با تردید نسبت به حقایق عادت می دهد و این شک و تردیدها را توسعه می دهند، در جان جوان های ما می اندازند، باورهایشان را تضعیف می کنند، اعتقاداتشان که ضعیف شد، رفتارهایشان برای آن ها قابل کنترل می شود و آن یک نگاه انبیاء است، أَفِی اللّهِ شَکٌّ؟ آیا می شود در خدا شک کرد؟ در همه چیز می شود شک کرد، چون هر چیزی می توانسته نباشد؛ اما خدایی که نمی توانسته نباشد، یک خصوصیاتی دارد که اصلاً غیر قابل این است که از او وجود سلب شود.

استاد حوزه ادامه داد: الله الصمد، این وجود بی نیاز از همه چیز أَفِی اللّهِ شَکٌّ؟ بعد در ادامه می فرمودند، «أَفِی اللّهِ شَکٌّ فَاطِرِ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ»  خدایی که آسمان ها و زمین را در واقع گشوده است، آفریده، خالق آن ها است، در این شما شک می کنید؟ بعد انبیاء اینجا یک جمله خیلی ظریف و زیبا دارند، می فرمایند «یَدْعُوکُمْ»، این خدا شما را دعوت می کند «لِیَغْفِرَ لَکُم مِّن ذُنُوبِکُمْ»،این خدا شما را دارد دعوت می کند تا گناهانتان را ببخشد، از روی رحمتش دارد دعوت می کند، «و یُؤَخِّرَکُمْ إِلَى أَجَلٍ مُّسَمًّى»، به شما مهلت می دهد تا زمان معین، فرصت می دهد خودتان را اصلاح کنید، قدر این نعمت را بدانید، مهلتی که الآن دارید از دست ندهید، روزها و شب ها سریع می گذرد، چه بسا کسانی که سال گذشته ماه مبارک رمضان در این مسجد می آمدند و الآن از بین ما رفتند، مرگ هر لحظه ممکن است برای ما اتفاق بیفتد، قبل از اینکه دستمان از دنیا کوتاه شود، فکری کنیم. آن روایت از علی بن ابیطالب ـ علیه السلام ـ  فرمود، «الیوم عمل و لا حساب و غدا حساب و لا عمل» اامروز شما هر کاری می کنی، کسی به ظاهر به حساب کار شما نمی رسد، امروز یک کاری بکن، آنجا دیگر فقط حساب است، دیگر جای عمل نیست، فرصت نیست. یَدْعُوکُمْ انبیاء فرمودند خدا شما را دعوت می کند که لِیَغْفِرَ لَکُم تا شما را ببخشد، برای غفرانش، برای رحمتش، برای نعمت دادن به شما،شما را دعوت می کند. حالا به تعبیر عامیانه خدا لحظه شماری می کند، که ما توجهی به او پیدا کنیم، یک ذره به سوی او بیاییم تا به تعبیر برخی از بزرگان خدا دوان دوان به سوی ما بیاید. ان شاء الله همۀ ما در این ماه مبارک همت کنیم، نکند این ماه بر ما بگذرد و خدایی نکرده در ما یک تحولی پیدا نشده باشد، خدایی نکرده نزدیک تر به خدا نشده باشیم، ان شاء الله که همه شدیم، ان شاء الله حال بهتری پیدا کردیم، نماز را با توجه بیشتری می خوانیم، قرآن را با توجه بیشتری می خوانیم و البته کمک ما در این مسیر سخت، اهل بیت ـ علیهم السلام ـ بودند و هستند.

دعوت به خدا نه خود؛ هدف اهل بیت از تبلیغ

وی بیان کرد: فهم خدا، توجه به خدا کمی سخت تر است برای انسان تا توجه به یک انسان نمونه مثل اهل بیت ـ علیهم السلام ـ؛ چون آن ها بالاخره بشر مثلنا، هرچند در قله بودند؛ اما بشر مثلنا، بشر بودند مثل ما. به همین دلیل ما راحت تر می توانیم با آن ها ارتباط برقرار کنیم، فهم آن ها برای ما آسان تر است تا فهم خدا؛ البته آن ها آمدند ما را هدایت کنند به سمت خدا نه به سمت خودشان ـ نعوذبالله ـ آن ها دعوت به خودشان؟ هرگز نکردند، اصلاً برای خودشان چیزی قائل نبودند، شأنیتی برای خودشان بما اینکه خودشان هستند، قائل نبودند،  همه برای خدا بوده است؛ ولی خب بالاخره ما با این ها انسمان بیشتر است، توجهمان بیشتر است. آن ها را یک کمی بیشتر می فهمیم و وقتی توجه پیدا می کنیم به این بزرگان، آن ها به ما توجه پیدا می کنند.

وی افزود: روایتی است از امام صادق ـ علیه السلام ـ  که راوی سؤال می کند ما در نزد شما چه جایگاهی داریم؟ بنابر آن روایت حضرت می فرمایند آن جایگاهی که ما در نزد شما داریم؛ یعنی به اندازه ای که ما به آن ها توجه می کنیم، آن ها هم به ما توجه می کنند؛ البته این قدر آن ها لطف دارند، خاندان کرم هستند؛ البته این ها خدا نیستند؛ ولی صفات الهی در این ها تجلی پیدا کرده که کرمشان، لطفشان زیاد است. حتی اگر ما گاهی بی توجهی می کنیم از کنار حرم حضرت معصومه ـ سلام الله علیها ـ بی اعتنا رد می شویم، حتی این قدر ادب نمی کنیم که یک سلامی کوتاه عرض کنیم، نبی اعظم ـ صلی الله علیه و آله ـ این بزرگواری که بزرگترین خدمت را به انسان، به بشریت کرد رد می شد از جایی، یک نفر ایشان را اذیت می کرد، به ایشان بی احترامی می کرد، زباله می ریخت به سر ایشان. یک روزی حضرت رد شدند و هیچ اتفاقی نیفتاد، حضرت از اطرافیان سؤال کردند این رفیق ما امروز احوال ما را نپرسید، اطرافیان گفتند مریض شده و در خانه افتاده. تعبیر را ببینید، «لکم فی رسول الله اسوة حسنه» را ببینید، اصلاً ما چقدر به این ها نزدیکیم؟ حضرت فرمود این هر روز احوال ما را می پرسید، سزاوار نیست امروز که مریض شده و ما احوالش را نپرسیم. این ها چقدر اهل کرم اند؟ با دشمنانشان این طورند، با دوستانشان چه می کنند؟ بعد حضرت با اطرافیان رفتند منزل آن فرد. او وقتی دید حضرت می آید داخل، شرمنده شد. بالاخره این هر روز بی احترامی می کرد، اذیت می کرد، رفت زیر آن لحافی که کشیده بود روی سر خودش، سرش را مخفی کرد. حضرت آمدند بر بالینش نشستند، فرمودند فلانی! هر روز احوال ما را می پرسیدی، امروز نیامده بودی به ما گفتند مریض شدی، ما آمدیم احوالت را بپرسیم. در روایت دارد که وقتی این آقا سرش را آورد بیرون از زیر لحاف، از اشک صورتش خیس شده بود، بعد این جمله گفت الله یعلم حیث یجعل رسالته: خدا می داند پیغمبری اش را کجا قرار بدهد؛ یعنی حقاً که تو سزاواری و آنجا بود که ایمان آورد.